ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนหัวเราะ “ท่านกล่าวเกินไปแล้วข้าเพียงแค่บังเอิญเคยเปิดอ่านตำราเล่มนี้เท่านั้น”

        หานไท่ฟู่แค่นเสียงฮึทันที “ข้าเดาอยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องพูดส่งเดชเจ้าจะกระจ่างแจ้งในวิชาแพทย์ได้อย่างไร”

        ประการแรกนางอายุยังน้อย ประการที่สองนางเป็นยอดฝีมือในการเดินหมากล้อมเขาไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะมีใครที่จะแตกฉานเรื่องการเดินหมากล้อมและการแพทย์ในเวลาเดียวกันเพราะสมองของคนเรามีข้อจำกัด นางไม่มีทางร่ำเรียนทั้งสองอย่างจนแตกฉานได้！

        หากว่ากันตามหลักการทั่วไปแล้วจริงๆ ก็เป็นเช่นนี้ทว่าเฟิ่งเฉี่ยนมิใช่คนธรรมดาสามัญ ไม่อาจใช้ทฤษฎีทั่วไปมาตัดสินได้!

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ได้ใส่ใจวาจาถากถางของเขา นางพูดต่ออีกว่า “ที่ข้าเพิ่งกล่าวถึงไปคือบันทึกในตำรา 《หนึ่งพันคำถามหญ้าสมุนไพรร้อยชนิด》ทว่าในตำราโบราณอีกเล่มหนึ่ง 《ตำราบำรุงตับ》ได้บันทึกเอาไว้ว่า ตับเป็นอวัยวะสำคัญที่ทำหน้าที่ขับพิษในร่างกายของคนเรา แต่ในขณะเดียวกันมันก็อ่อนแออย่างยิ่งทันทีที่ตับได้รับความเสียหาย ร่างกายของคนก็จะสูญเสียความสามารถในการขับพิษส่วนหญ้าเข็มผี มะแว้งนก และหญ้าเซี่ยคู ทั้งสามชนิดนี้ หากใช้เพียงตัวใดตัวหนึ่งจะมีสรรพคุณช่วยดูแลและบำรุงตับ ทว่าเมื่อนำมาใช้ร่วมกันระยะแรกจะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อตับ ซ้ำยังช่วยเรื่องตับพร่องแต่หากกินเป็นระยะเวลานานๆ จะส่งผลให้ตับทำงานหนักขึ้นทุกวันยิ่งกินเป็นเวลานานเท่าใด ความสามารถในการขับพิษของตับก็จะลดน้อยถอยลงเรื่อยๆสุดท้ายพิษจะค่อยๆ สะสมอยู่ในร่างกาย กระทั่งป่วยหนัก...”

        หานไท่ฟู่และหานหลินเยว่ที่ฟังอยู่ด้านข้างหัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

        สีหน้าของท่านหมอซีดเผือดยิ่งกว่า เขาถามเสียงสั่น “ใน《ตำราบำรุงตับ》... 《ตำราบำรุงตับ》ได้เขียนไว้เช่นนี้จริงๆ หรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนหยักหน้าแรงๆ “แน่นอนอย่างที่สุด!”

        ท่านหมอทอดถอนใจยาวยืด สีหน้าท่าทางแก่ลงไปเป็นสิบปีในชั่วพริบตา “ข้าความรู้ตื้นเขิน เดิมทีคิดว่าหาวิธีรักษาได้แล้วผู้ใดจะรู้เล่าว่าเป็นการเข้าใจเพียงแค่ครึ่งๆ กลางๆไม่ได้ทำความเข้าใจอันตรายที่เกิดจากการใช้เทียบยานี้เป็นระยะเวลานานๆกลับทำร้ายคุณชายน้อย ข้ายากจะปัดความรับผิดชอบได้!”

        เฟิ่งเฉี่ยนปลอบโยนเขา “ท่านหมออย่าได้กล่าวโทษตนเอง! ข้าคิดว่าอาการป่วยของคุณชายน้อยจะต้องอยู่ในขั้นอันตรายยิ่งยวดท่านจึงเลือกที่จะใช้เทียบยาที่ปกติไม่ใช้กัน หากท่านไม่ได้เลือกใช้เทียบยานี้ทันเวลาเกรงว่าคุณชายน้อยน่าจะทนไม่ไหวแล้ว”

        ท่านหมอมองนางด้วยความซาบซึ้งใจ เขาหันมาคารวะให้นางด้วยความนับถือ “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยข้าแก้ต่าง ขอถามว่าควรเรียกขานแม่นางว่าอย่างไรดี”

        เฟิ่งเฉี่ยนคารวะตอบอย่างมีมารยาท “ข้าน้อย เฟิงเฉี่ยน”

        “เฟิงเฉี่ยนหรือ” ท่านหมอดวงตาเป็นประกาย พูดด้วยความตื่นเต้น“เจ้าก็คือแม่นางเฟิง เฟิงเฉี่ยนท่านนั้นที่หลายวันก่อนรักษาอาการป่วยจากโรคประหลาดของมู่ไท่ฟู่จนหายดีใช่หรือไม่”

        เฟิ่งเฉี่ยนพยักหน้า “เป็นข้าเอง”

        ท่านหมอตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม เขาจับมือหานไท่ฟู่ “หานไท่ฟู่ไม่แน่ว่าคุณชายน้อยจะมีทางรอดแล้ว!”

        หานไท่ฟู่งงงัน “ความหมายของท่านคือนางรักษาชิวเอ๋อร์ให้หายดีได้หรือ”

        ท่านหมอพยักหน้าหนักๆ พร้อมกับนำเสนอสุดกำลัง “วิชาแพทย์ของแม่นางเฟิงท่านนี้เยี่ยมยอด! ก่อนหน้านี้เพื่อรักษาอาการป่วยจากโรคประหลาดของมู่ไท่ฟู่ท่านหมอทั่วทั้งเมืองมู่หยางก็ไม่มีหนทางรักษา กระทั่งหมอหลวงในวังก็ยังจนปัญญาแต่แม่นางเฟิงกลับรักษาจนหายได้ จนกลายเป็นเรื่องที่มีแต่คนกล่าวถึงหากคุณชายน้อยได้รับการรักษาจากแม่นางเฟิง ไม่แน่ว่าอาจจะดีขึ้นก็ได้”

        หานไท่ฟู่ยืนนิ่งงันอยู่ที่นั่น สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ประเดี๋ยวดำประเดี๋ยวแดง ประเดี๋ยวขาว ประเดี๋ยวเขียว

        ท่านหมอมากความสามารถคนหนึ่งเดินผ่านไปมาอยู่ต่อหน้าเขา เขากลับมองไม่เห็นซ้ำยังเอาแมวเทพตัวปลอมไปหลอกนางอีก ล่วงเกินนางไปแล้ว ครานี้ควรทำอย่างไร

        ใบหน้าแก่ชราพลันแย้มยิ้มราวกับบุปผาบานสะพรั่ง หานไท่ฟู่ยิ้มกะเรี่ยกะราด“แม่นางเฟิง ข้ามีตาหามีแววไม่ ก่อนหน้านี้ล่วงเกินแล้ว! เจ้าดูสิ เจ้าจะ...เรื่องนั้น...อ่า”

        เฟิ่งเฉี่ยนมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือของเขาแล้วก็ได้แต่หัวเราะในใจนางไม่คิดจะสร้างความลำบากใจให้เขาจึงพูดตรงๆ ว่า “ได้ชีวิตคนสำคัญ การรักษาเป็นเรื่องเร่งด่วน ข้าต้องการพบคนไข้สักครู่หนึ่งก่อน”

        หานไท่ฟู่พยักหน้าหงึกหงัก “ได้! ได้!”

        ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาทอดถอนใจ “เรื่องนี้ข้าคงต้องคุยกับชิวเอ๋อร์ก่อนเจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่”

        หานไท่ฟู่เข้าไปในห้อง หานหลินเยว่มองเฟิ่งเฉี่ยนด้วยความซาบซึ้ง “แม่นางเฟิง ท่านไม่ผูกใจเจ็บในเรื่องก่อนหน้านี้ ช่วยรักษาน้องชายของข้าหลินเยว่รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง รับคารวะจากข้าด้วย!”

        เฟิ่งเฉี่ยนห้ามปรามทันที “จะรักษาให้หายได้หรือไม่ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่งเจ้าอย่าเพิ่งขอบคุณแทนข้าเร็วเกินไปอีกอย่างหนึ่งข้าอาจจะมาช่วยน้องชายของเจ้าเพราะหวังจะได้แมวเทพก็ได้”

        หานหลินเยว่กลับส่ายหน้ายืนกราน “เมื่อสักครู่แม่นางรู้ว่าแมวเทพนี้ถูกนำมาช่วยคนท่านได้เลิกล้มความตั้งใจแล้วดังนั้นข้าเชื่อว่าตอนนี้ท่านตัดสินใจรักษาน้องชายข้า มิใช่ทำเพราะแมวเทพ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนฉีกยิ้ม ทว่าไม่พูดจา

        หานไท่ฟู่เดินออกมาจากห้องพักมาจากห้อง ทว่าก้มหน้าคอตก

        หานหลินเยว่ถาม “ท่านปู่ เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

        หานไท่ฟู่ส่ายหน้า “ชิวเอ๋อร์ไม่ยอมให้แม่นางเฟิงรักษาบอกว่าหากปล่อยให้นางเข้าไป เขาจะชนกำแพงตายทันที!”

        เฟิ่งเฉี่ยนมีสีหน้าประหลาดใจ “เหตุใดคุณชายน้อยจึงไม่ยอมรับการรักษา”

        หานไท่ฟู่อึกอัก

        หานหลินเยว่ก้มหน้าลง

        เฟิ่งเฉี่ยนหันไปมองท่านหมอ ท่านหมอส่ายหน้าด้วยท่าทีลำบากใจ “เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณชายน้อย โปรดอภัยด้วยที่ข้าไม่อาจพูด!”

        เฟิ่งเฉี่ยนงงหนักขึ้นอีก “แต่หากไม่ทำความเข้าใจต่อโรคที่จะรักษาไม่พบตัวคนไข้ แล้วข้าจะรักษาได้อย่างไร”

        หานหลินเยว่พูดอย่างลำบากใจ “นับตั้งแต่น้องชายข้าล้มป่วยอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียว นอกจากท่านหมอหลี่แล้ว เขาไม่ยินยอมรับการรักษาจากผู้อื่นพวกเราต่างจนปัญญา!”

        หานไท่ฟู่อ้อนวอน “แม่นางเฟิงเจ้ายังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่ อย่างเช่นยาสมุนไพรที่รักษาโรคได้นานาชนิดกินแล้วรักษาโรคได้นับร้อย”

        เฟิ่งเฉี่ยนยิ้มขม “ท่านคิดว่าข้าเป็นเทพเซียนหรือ บนโลกนี้จะมียาวิเศษเช่นนั้นได้อย่างไร”

        แม้ความจริงจะมียาวิเศษเช่นน้ำสมุนไพรร้อยชนิดอยู่ทว่าโอกาสที่จะได้มันมานั้นน้อยเหลือเกินนับตั้งแต่ครั้งนั้นที่นางจับรางวัลได้มาก็ไม่เคยจับได้อีกเลย

        หานไท่ฟู่กลัดกลุ้ม “เช่นนั้นทำอย่างไรดี ด้วยอุปนิสัยของชิวเอ๋อร์หากบีบบังคับให้เขารับการรักษา ไม่แน่ว่าเขาอาจทำเรื่องน่าตกใจออกมา”

        เฟิ่งเฉี่ยนใคร่ครวญครู่หนึ่ง “เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าก่อนหน้าและหลังจากที่คุณชายน้อยล้มป่วยเป็นอย่างไรบ้าง”

        หานหลินเยว่ตอบ “น้องชายของข้าเริ่มล้มป่วยเมื่อครึ่งปีก่อนจำได้ว่าหลายวันนั้นเขาไปทำงานในไร่ที่อยู่เรือนด้านหลังทุกวันตอนเที่ยงของวันหนึ่ง เขาหมดสติอยู่ในไร่อย่างหาสาเหตุไม่ได้ตอนนั้นทำให้พวกเราตกใจแทบแย่และเขาก็ป่วยเป็นโรคประหลาดนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...”

        เฟิ่งเฉี่ยนครุ่นคิด “พาข้าไปดูไร่ผืนนั้นสักหน่อยได้หรือไม่”

        หานหลินเยว่พยักหน้า “ได้อยู่แล้ว”

        เฟิ่งเฉี่ยนมาถึงเรือนด้านหลังภายใต้การนำทางของหานหลินเยว่เพียงชั่วครู่ก็ถูกทัศนียภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจไปเสียสิ้นนี่มันใช่ไร่นาธรรมดาสามัญที่ไหนกันเล่าชัดเจนเหลือเกินว่าที่นี่เต็มไปด้วยวัตถุดิบเทพและยาสมุนไพรเทพ!

        ข้าวโพด มะเขือ ถั่วฝักยาว พริก...อะไรที่ควรมีก็มีทุกอย่าง!

        ถึงขั้นมีต้นข้าวสาลีและข้าว!

        วัตถุดิบเทพเหล่านี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทพ!

        เฟิ่งเฉี่ยนมองจนทึ่มทื่อ

        หานหลินเยว่แนะนำ “น้องชายข้าเป็นเทพอาหารคนหนึ่งเขาชอบปลูกและคิดค้นวัตถุดิบเทพเหล่านั้นที่สุด...”

        นางชี้ไปที่ทุ่งข้าวผืนหนึ่ง “ท่านดูสิ นี่ก็คือข้าวสีแดงที่น้องชายข้าฝากคนไปหามาจากแคว้นหนานเยียนก่อนหน้าที่เขาจะล้มป่วยเขาเพาะปลูกและดูแลมันทุกวัน ไม่ง่ายดายเลยกว่าจะรอให้มันเติบโตเป็นต้นข้าวแต่เขากลับต้องล้มป่วย พูดขึ้นมาแล้วก็แปลก ต้นข้าวเหล่านี้เติบโตมาครึ่งปีแล้วไม่มีคนมาเก็บเกี่ยว ยังคงเติบโตได้ดีเช่นนี้!”