ภายในห้องบัลลังก์แห่งพฤกษา
บรรยากาศยังคงเงียบงัน แสงสีเขียวจากต้นไม้โลกส่องสว่างไปทั่วห้องอย่างอ่อนโยน เหล่าเอลฟ์ระดับสูงยังคงมองภาคินด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่… ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์
“ต้นไม้โลก” ตอบสนองตุ่์
และไม่ใช่เพียงตอบสนองธรรมดา แต่มันถึงกับปลดปล่อยพลังแห่งพฤกษาออกมาเอง อาเอลเรียยังคงยืนอยู่ตรงหน้าภาคิน ดวงตาสีมรกตของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นช้า ๆ
“ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน…”
เอลราธที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มพูดเสียงเบา
“ฝ่าา…”
“มนุษย์คนนี้อันตรายเกินไปหรือไม่”
แต่ราชินีแห่งพฤกษากลับส่ายหน้า
“ไม่…”
“ต้นไม้โลกไม่มีวันยอมรับผู้ที่มีจิตใจชั่วร้าย”
คำพูดนั้นทำให้เหล่าเอลฟ์หลายคนเริ่มเงียบลง ภาคินเองก็มองต้นไม้โลกด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ั้แ่เข้ามาในโลกนี้ นี่เป็ครั้งแรก…
ที่เขารู้สึกเหมือนกำลังเข้าใกล้ “ความจริง” บางอย่าง ทันใดนั้นเอง เสียงลมอ่อนก็พัดผ่านทั่วห้อง ใบไม้สีทองเริ่มลอยขึ้นช้า ๆ
วูมมม…
ต้นไม้โลกเปล่งแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง
จากนั้น…
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นภายในจิตใจของทุกคน
“ผู้จิติญญาแห่งวีรชน…”
เหล่าเอลฟ์ทั้งห้องถึงกับเบิกตากว้าง เพราะนี่คือ “เสียงของต้นไม้โลก” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แทบไม่เคยสื่อสารกับใคร อาเอลเรียคุกเข่าลงทันที ลูนาเรียและเอลราธเองก็รีบก้มศีรษะ ส่วนภาคิน… ยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ
“ต้นไม้พูดได้จริงด้วย…”
ไซเรน่าที่อยู่ด้านหลังถึงกับหลุดขำออกมาเบา ๆ แต่ไม่มีใครสนใจเธอในตอนนี้ เพราะทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่ต้นไม้โลก เสียงโบราณดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้ถูกเลือก…”
“เ้ากำลังยืนอยู่บนเส้นทางแห่งชะตากรรม”
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามออกไปตรง ๆ
“ผมมีเื่อยากรู้”
เสียงรอบห้องเงียบลงทันที แม้แต่ราชินีเอลฟ์เองก็เงยหน้าขึ้นมามอง ภาคินสูดลมหายใจลึก ก่อนถามสิ่งที่อยู่ในใจมาตลอด
“มีวิธีกลับโลกเดิมไหม”
ทันทีที่พูดจบ ทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง ไซเรน่าหันมามองเขาทันที ลูนาเรียเองก็ขมวดคิ้ว
เพราะคำถามนี้…
แปลกเกินไปสำหรับคนในโลกนี้
แต่ต้นไม้โลกกลับเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบ ก่อนที่เสียงช้า ๆ จะดังขึ้น
“ไม่แน่ชัด…”
“แต่มีตำนานโบราณกล่าวไว้…”
แสงสีทองเริ่มรวมตัวกลางอากาศ ก่อนเกิดเป็ภาพของ “ตราสัญลักษณ์” ห้าชิ้น แต่ละชิ้นมีรูปร่างแตกต่างกัน
หนึ่งเป็ดาบแห่งแสง
หนึ่งเป็ใบไม้สีมรกต
หนึ่งเป็เปลวไฟสีดำ
หนึ่งเป็เขี้ยวอสูร
และอีกหนึ่งเป็เฟืองจักรกลสีเงิน
ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง อาเอลเรียพึมพำทันที
“ตราศักดิ์สิทธิ์…”
ต้นไม้โลกพูดต่อ
“ตราศักดิ์สิทธิ์แห่งทั้งห้าเผ่า…”
“คือกุญแจแห่งพรสูงสุด”
“หากผู้ใดรวบรวมได้ครบ…”
“จะสามารถขอพรได้หนึ่งประการ”
ทันทีที่พูดจบ
ภาคินถึงกับชะงัก
“ขอพร…”
ภาพในหัวของเขาเริ่มเชื่อมต่อทันที
า การรุกราน การพยายามยึดดินแดนทั้งหมด เขาเงยหน้าขึ้นทันที
“หรือว่านี่คือเหตุผลที่เผ่าปีศาจ้าก่อา?”
ต้นไม้โลกเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบช้า ๆ
“ใช่…”
“ผู้ปกครองแห่งเนเธอร์กาห์…”
“กำลังตามหาตราศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด”
ทันใดนั้นเอง บรรยากาศทั้งห้องเริ่มตึงเครียด เอลราธกำหมัดแน่น
“งั้นเป้าหมายของปีศาจ…”
“ไม่ใช่แค่ยึดครองโลก”
อาเอลเรียพยักหน้าเบา ๆ
“ถ้าพวกมันได้ตราครบ…”
“ไม่มีใครรู้ว่าคำขอนั้นจะเปลี่ยนโลกอย่างไร”
ภาคินนิ่งไป ในหัวเริ่มคิดหลายอย่างพร้อมกัน ถ้ารวบรวมตราทั้งห้าได้… เขาอาจกลับโลกเดิมได้จริง กลับไปหาพ่อแม่ กลับไปหาน้องสาว กลับไปยังชีวิตเดิม หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อยทันที ั้แ่มาถึงโลกนี้ เขาแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดถึงเื่นั้น
แต่ตอนนี้…
ความหวังได้ปรากฏขึ้นแล้ว ไซเรน่ามองสีหน้าของเขาเงียบ ๆ ก่อนพูดเบา ๆ
“นายคิดจะกลับจริง ๆ สินะ”
ภาคินหัวเราะเบา ๆ
“แน่นอนสิ”
“โลกนี้อันตรายจะตาย”
แม้เขาจะพูดติดตลก แต่แววตากลับจริงจังมาก อาเอลเรียมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
“ตราศักดิ์สิทธิ์แต่ละเผ่า…”
“ถูกปกป้องอย่างเข้มงวดที่สุด”
“แม้แต่าาเอง ก็ไม่ได้ถือมันไว้ตลอดเวลา”
ภาคินขมวดคิ้ว
“หมายความว่า?”
ราชินีแห่งพฤกษาเดินไปยังต้นไม้โลก
ก่อนยกมือขึ้นเบา ๆ
วูมมม…
ภาพของทั้งห้าเผ่าปรากฏขึ้นกลางอากาศ
“ตราแห่งมนุษย์ อยู่ที่อาร์คาเนีย”
“ตราแห่งเอลฟ์ อยู่ใต้ต้นไม้โลก”
“ตราแห่งปีศาจ อยู่ในปราสาทเนเธอร์กาห์”
“ตราแห่งสัตว์ ถูกเก็บในวิหารราชสีห์แห่งเฟรัลทัส”
“และตราแห่งจักรกล…”
ภาพสุดท้ายปรากฏขึ้น เฟืองพลังงานขนาดมหึมา
“อยู่ในแกนกลางของเมคคานอส”
ภาคินถอนหายใจเบา ๆ
“ฟังดูเหมือนเควสระดับตำนานเลยแฮะ…”
ไซเรน่าหรี่ตา
“นายพูดอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว”
แต่ทันใดนั้นเอง ต้นไม้โลกกลับส่องแสงแรงขึ้นอีกครั้ง เสียงโบราณดังขึ้นช้า ๆ
“จงระวัง…”
“ผู้ที่มาจากต่างโลก…”
“ไม่ได้มีเพียงเ้า”
ทันทีที่พูดจบ ภาคินถึงกับชะงัก อาเอลเรียเองก็เบิกตากว้างเล็กน้อย ต้นไม้โลกพูดต่อ
“อีกผู้หนึ่ง…”
“กำลังเคลื่อนไหวภายใต้เงาแห่งเปลวเพลิง”
จางฮ่าว…
ชื่อของชายชาวจีนผุดขึ้นมาในหัวภาคินทันที เขากำหมัดแน่นเล็กน้อย ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว อีกฝ่ายเอง… ก็กำลังเล่นเกมเดียวกันอยู่ แต่เลือกคนละเส้นทาง
ภาคินเงยหน้าขึ้น
ก่อนถามต้นไม้โลกอีกครั้ง
“ถ้าผมรวบรวมตราครบ…”
“ผมจะกลับบ้านได้จริงไหม”
ต้นไม้โลกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ
“ความเป็ไปได้… มีอยู่”
แม้จะไม่ใช่คำตอบชัดเจน แต่มันก็เพียงพอแล้ว เพราะอย่างน้อย… ตอนนี้ภาคินก็มี “เป้าหมาย” แล้ว ไม่ใช่แค่ปกป้องโลกนี้ แต่รวมถึงหาทางกลับบ้านด้วย ทันใดนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วซิลวาเรีย
กังงงงง!!!
กังงงงง!!!
เหล่าเอลฟ์ทุกคนชะงักทันที ลูนาเรียรีบดึงธนูขึ้น เอลราธหันไปมองนอกหน้าต่างทันที ทหารเอลฟ์หลายคนเริ่มวิ่งผ่านด้านนอก อาเอลเรียขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น”
ทหารเอลฟ์คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ก่อนคุกเข่าลงอย่างรีบร้อน
“ฝ่าา!”
“พบกองกำลังไม่ทราบฝ่ายที่ชายแดนตะวันออก!”
“และ…”
เขากลืนน้ำลาย
“พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางซิลวาเรีย!”
บรรยากาศทั้งห้องเปลี่ยนทันที ภาคินหรี่ตาช้า ๆ ก่อนพึมพำเบา ๆ
“หรือา…” “จะมาถึงเร็วกว่าที่คิด”
630
![ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832529_74668106.webp)
