Loving Quarrel มีเรื่องจนได้รัก

นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ยทั้งคู่ชอบทะเลาะกันจังเลยนะ แถมยังอยู่บ้านข้างๆกันอีก ชักจะมีอะไรสนุกๆขึ้นมาแล้วสิ"นัทที่สะกดรอยตามทั้งสองคนมาก็ได้คิดอยู่ในใจ จริงๆเรียกว่านัทสะกดรอยตามก็คงไม่ถูกนักหรอก เพราะบ้านของนัทเองก็อยู่ทางนี้เหมือนกัน

"นี่เราก็ยังไม่มีเบอร์ของนัทเลยนี่ แต่เราก็ไม่กล้าขอซะด้วยยังไม่เคยมีเพื่อนซักคนเลย"ขณะนั้นเองประตูบ้านของเมฆก็ค่อยเปิดออก พร้อมกับเมฆที่กำลังเดินถือขยะออกมา

"นายมาทำอะไรหน้าบ้านฉันน่ะ"เมฆก็ถามออกไปด้วยความสงสัย

"ปะ...เปล่าซะหน่อย คือผมพึ่งกลับมาจากโรงเรียนนะพอดีผมลืมของทิ้งไว้ก็เลยวกกลับไปโรงเรียนน่ะ"นัทก็ตอบกลับคำถามของเมฆอย่างลุกลี้ลุกลน

"อ๋องั้นก็รีบเข้าบ้านด้วยละเจอกันพรุ่งนี้"หลังจากเมฆพูดเสร็จก็กำลังจะเดินไปทิ้งขยะ

"ผะ...ผมขอเบอร์นายหน่อยสิ"นักก็ได้พูดอย่างอายๆกับเมฆที่กำลังจะเดินผ่านไป

"นี่นายแอบชอบผมงั้นหรอ"เมฆก็ได้พูดแซวพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"ปะ...ป่าวซะหน่อย คือผมยังไม่เคยมีเพื่อนเลยน่ะ"นัทก็ตอบกลับไปพร้อมกับทำหน้าเศร้านิดหน่อย

"น่าตกใจนะเนี่ย นายออกจะเป็นคนร่าเริงนะเนี่ย ก็น่าจะหาเพื่อนได้ไม่ยากแท้ๆ"หลังจากเมฆพูดเสร็จก็ชวนเพื่อนใหม่เข้าไปคุยในบัานทันที

"งั้นนายเข้าไปคุยเล่นกันในบ้านผมก่อนละกันผมก็ยังไม่มีเพื่อนสนิทที่โรงเรียนเลย"เมฆพูดเสร็จก็ได้เดินไปทิ้งขยะแล้วก็พานัทเข้าไปในบ้าน

"เดี๋ยวผมขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"เมฆพูดเสร็จจึงไม่รอช้าที่จะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องนอน

"บ้านของเมฆนี่ใหญ่จังเลยนะ ทำให้บ้านเราดูหลังเล็กไปเลยแหะ อืมแต่ก็ยังไม่ใหญ่เท่าบ้าน ของเนเน่เลยนะ"นัทที่กำลังชื่นชมบ้านของเพื่อนอยู่ในใจก็เริ่มอยากรู้จักเมฆขึ้นเรื่อยๆ ทางด้านของเมฆที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ

"ถ้านัทรู้ว่าเราที่ชอบทะเลาะกับเนเน่นั้นอยู่บ้านข้างๆเราอีก เรานี่ซวยแน่ๆต้องไม่ให้นัทรู้เด็ดขาด!!"พอเมฆแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาจากห้องนอนก็เอ่ยปากถามนัททันทีว่า

"นายกินข้าวเย็นยังล่ะ"

"ยังเลย ตะ..แต่ไม่ต้องทำให้ก็ได้หรอกผมเกรงใจน่ะ"นัทก็ได้ตอบกลับไปด้วยความเกรงใจ

"ไม่เป็นไรหรอกหน่า เราเป็นเพื่อนกันนะ นายมีอะไรที่ชอบกินเป็นพิเศษมั๊ยละ"เมฆก็พูดให้นัทสบายใจ

"งั้นแล้วแต่นายสะดวกเลย ขอบใจมากนะ"นัทก็ตอบรับความมีน้ำใจของเพื่อน

หลังจากนัทพูดจบเมฆก็ได้เดินเข้าครัวทันที เมฆถือว่าเป็นคนที่ทำอาหารเก่งพอใช้ได้ถ้าเทียบกันคนทั่วไป เวลาผ่านไปซักพัก เริ่มมีเสียงกระทะและตะหลิวกระทบกันเป็นจังหวะ กลิ่นของอาหารก็เริ่มลอยออกมาจากห้องครัว ซึ่งกลิ่นที่ลอยออกมานั้นก็ทำให้รู้ได้เลยว่า ต้องออกมาอร่อยแน่ๆ

"เสร็จแล้ว ขอโทษที่ให้รอ"เมฆพูดเสร็จก็พร้อมกับยกจานของอาหารมาวางไว้ตรงหน้านัท

"ว้าว!กะเพราไก่นี่หน่า"

"ใช่!เห็นว่ามันทำง่ายดี ผมเลยทำออกมาให้ลองกินดู"เมฆพูดไปพลางยิ้มภูมิใจกับอาหารที่ตัวเองทำ

"โอโห้!!! อร่อยมากเลยละเมฆ"นัทพูดไปพร้อมกับกินกะเพราไก่ไปอย่างเอร็ดอร่อย

"ดีแล้วที่นายชอบงั้นผมขอกินของตัวเองด้วยเหมือนกันนะ"

ทั้งคู่กินข้าวไปพลางพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย 10นาทีต่อมาทั้งสองนั้นก็กินข้าวเสร็จและก็มานั่งพูดคุยกันเรื่องของตัวเอง

"ก่อนหน้านี้เราก็ไม่ได้คุยเรื่องของเราจริงจังเลยนี่น่า"เมฆก็เปิดบทสนทนาขึ้นมา

"นั่นสิผมก็มีหลายๆเรื่องที่อยากรู้อยู่พอดีเลย"

"นายอยากรู้อะไรที่เกี่ยวกับผมงั้นหรอ"เมฆได้เอ่ยปากถามนัท

"ผมก็อยากรู้เรื่องก่อนที่เมฆจะย้ายมาที่กรุงเทพน่ะ นายดูเป็นคนที่มีเรื่องเยอะดีนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ถือว่านายเดาถูกใช้ได้เลยนะ ผมก็มีเรื่องของผมเยอะเหมือนกันนะ"

"เช่นอะไรมั่งหรอ"

"เป็นผู้ชายเราก็ต้องพูดถึงความรักซินะ"

เมฆก็ได้เปิดหัวข้อที่เป็นเรื่องที่ผู้ชายสามารถคุยกันได้โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมฆและนัทนั้นจะมีเรื่องราวความรักที่แตกต่างกันต่อไปอย่างไร...