[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 39 บุกทำลายรังของศัตรู

ถงชุนชู่ตกใจ "เป็นไปได้ยังไง?"

กู้จินเยว่ก็ประหลาดใจเช่นกัน อาของเขาสนใจถงฮั่วเป็นพิเศษเพราะเห็นแก่หน้าเขาเหรอ?

ในใจของข่งมี่เสวี่ยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เงินและคูปองในกระเป๋าสตางค์ เธอทำสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่มีแค่ตัวเองเท่านั้นที่รู้ ตราบใดที่หาเจอ เธอก็มีวิธีทำให้ถงฮั่วยอมรับได้เอง

แต่เงินที่ตำรวจหวังพบกลับไม่มีสัญลักษณ์ที่ข่งมี่เสวี่ยทำไว้เลย

เท่ากับว่าเงินพวกนี้เป็นของกู้ซือที่ให้ถงฮั่วจริง ๆ เหรอ?

ในใจของข่งมี่เสวี่ยมีแต่ด้วยความริษยา เธอเองก็เป็นเพื่อนของกู้จินเยว่ ทำไมกู้ซือถึงไม่สนใจเธอบ้าง?

หัวหน้าหน่วยเฉิงออกมาเป็นพยาน "ถงฮั่วเป็นญาติรุ่นหลังของหัวหน้ากู้ ตอนที่เธอไปที่ชุมชนครั้งแรก หัวหน้ากู้ก็ให้เงินและคูปองกับเธอ ตอนนั้นฉันก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย"

กู้จินเยว่ในฐานะญาติรุ่นหลังของตระกูลกู้ "..."

ถงชุนชู่มองถงฮั่วด้วยความสงสัย มองกู้ซือ เงินและคูปองพวกนี้เป็นของกู้ซือที่ให้ถงฮั่ว แล้วกระเป๋าสตางค์ที่เขาปีนหน้าต่างเข้าไปล่ะ?

หรือว่ายังหาไม่เจอ?

"ต่อให้เงินเป็นของอากู้ แต่ผมไม่เชื่อว่าในบ้านจะไม่มีของอย่างอื่น ผมจะเข้าไปหาเอง!" ถงชุนชู่อายุยังน้อยและใจร้อน เรื่องนี้เขาเป็นคนทำ เขารู้ว่าเงินต้องอยู่ในบ้าน

ถงฮั่วยังคงพูดคำเดิม "ของสกปรกไม่มีสิทธิ์เข้ามาในบ้านฉัน!"

ถงชุนชู่จ้องเธออย่างโกรธเคือง "เธอรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า?"

สีหน้าของตำรวจหวังไม่พอใจ "พวกเราตรวจค้นในบ้านหมดแล้ว ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เหมือนกัน"

ถงชุนชู่ชูคอ "ถ้าผมไม่ได้เข้าไปค้นเอง ผมก็ไม่เชื่ออยู่ดี พี่รองของผมเห็นกับตาว่าถงฮั่วขโมยกระเป๋าสตางค์ไป!"

เห็นดังนั้นถงฮั่วจึงหรี่ตาลง เธอคิดแผนออกแล้ว "ถ้าอยากจะเข้าไปค้นบ้านฉันนักก็ได้"

ข่งมี่เสวี่ยมองเธออย่างระแวดระวัง ก่อนหน้านี้ไม่ยอม แต่ตอนนี้กลับยอมแล้ว เธอคิดจะทำอะไร?

กระเป๋าสตางค์ใบนั้น ถงฮั่วเจอก่อนแล้วเอาไปซ่อนไว้เหรอ?

หรือว่าตำรวจหวังหาไม่เจอจริง ๆ?

"ฮั่วฮั่ว เธอต้องการอะไร?"

ถงฮั่วมองเธออย่างเฉยเมย "ฉันจะให้พวกเธอคนหนึ่งเข้าไปค้นในบ้านฉัน แต่ฉันก็จะไปค้นบ้านของพวกเธอเหมือนกัน"

ถงชุนชู่ไม่พอใจ "ทำไมต้องให้เธอมาค้นบ้านพวกเราด้วย?"

ถงฮั่วทำหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม "เพราะฉันสงสัยว่าพวกนายจงใจใส่ร้ายฉัน เพราะต้องการแก้แค้นที่เคยถูกส่งไปปรับปรุงตัวในไร่ เพราะพวกนายเคยมีประวัติ"

ถงชุนชู่โกรธจนหน้าแดง "เหลวไหล!"

กู้ซือมองถงชุนชู่ด้วยความเย็นชา "ฉันว่าก็ดี"

ถงชุนชู่กล้าต่อปากต่อคำกับถงฮั่ว แต่ไม่กล้าขัดคำพูดของกู้ซือ เขาทำได้แค่กัดฟันเงียบ ๆ ยังไงพวกเขาก็คงหาอะไรไม่เจอ

"ใครจะเข้ามาค้นบ้านฉัน?" ถงฮั่วถามตรง ๆ

ก่อนที่ถงชุนชู่จะพูด ข่งมี่เสวี่ยก็พูดออกมาก่อน "ฮั่วฮั่ว พวกเราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ให้ฉันเข้าไปค้นเองเถอะ เธอวางใจได้ ฉันจะไม่ทำให้ของของเธอรกหรอก"

เดิมทีกู้จินเยว่ก็ตั้งใจจะพูด แต่ข่งมี่เสวี่ยเหมาะจะไปค้นมากกว่าเขาจริง ๆ

ถงฮั่วเดาได้ว่าคนที่เข้ามาในบ้านจะเป็นข่งมี่เสวี่ย เธอไม่ได้คัดค้านอะไรแล้วหันไปมองกู้ซือ "อากู้คะ ฉันกับตำรวจหวังและหัวหน้าหน่วยเฉิงจะไปค้นบ้านของพวกเขาที่เขตพักอาศัยเยาวชน ฉันขอให้คุณคอยดูพวกเขาแทนฉันได้ไหมคะ ฉันไม่อยากให้คนอื่นเข้าไปในบ้านของฉัน"

กู้ซือพยักหน้า แววตาลึกล้ำ "ได้"

ถงชุนจิ้งให้ถงชุนชู่คอยอยู่ที่นี่ ส่วนตัวเองก็ตามถงฮั่วไปที่เขตพักอาศัยเยาวชน

ตอนนี้ที่เขตพักอาศัยเยาวชนไม่มีใครอยู่ ทุกคนไปทำงานในไร่นากันหมดแล้ว

กู้จินเยว่กับพี่น้องตระกูลถงนอนอยู่ในห้องเดียวกัน ส่วนคนอื่น ๆ ที่ควรจะนอนอยู่ในห้องนี้ กู้จินเยว่ก็จัดการไล่ไปโดยใช้ผลประโยชน์ตอบแทน

ด้วยฝีมือการจัดของข่งมี่เสวี่ย ภายในห้องจึงค่อนข้างเป็นระเบียบ

ถงชุนจิ้งมองถงฮั่วและคนอื่น ๆ ที่เริ่มค้นบ้านของพวกเขา สีหน้าของเขาดูอดกลั้น

ความรู้สึกที่ถูกมองว่าเป็นโจรแบบนี้มันไม่ดีจริง ๆ ถงชุนจิ้งอดมองไปที่ถงฮั่วไม่ได้

ถงฮั่วแสดงสีหน้าเฉยเมย ตอนค้นก็เคลื่อนไหวช้าแต่ละเอียดรอบคอบ

ตอนค้นตู้ตรงหัวเตียง ถงฮั่วรู้ทันทีว่าตู้ใบไหนเป็นของใคร

ตอนที่ถงชุนชู่มา เงินและคูปองที่ติดตัวมาก็ถูกคนล้วงกระเป๋าเอาไปหมดแล้ว

ทุกวันนี้ของกินของใช้ของถงชุนชู่ ล้วนแต่เบียดเบียนส่วนของถงชุนจิ้งและกู้จินเยว่

ดังนั้นของของถงชุนชู่ ถงฮั่วจึงขี้เกียจจะไปค้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงกระเป๋าผ้าใบที่กู้จินเยว่ซ่อนไว้ใต้สุดของเสื้อผ้ากองหนึ่ง ชั่วพริบตานั้นเธอก็ใช้พื้นที่มิติ

แม้ว่าถงชุนจิ้งจะมองถงฮั่วอยู่ก็ไม่สามารถสังเกตเห็นมือที่ยื่นเข้าไปใต้กองเสื้อผ้าของถงฮั่วที่กำลังสับเปลี่ยนสิ่งของได้

จากความเข้าใจของถงฮั่วที่มีต่อถงชุนจิ้ง เขาชอบซ่อนของไว้ในกล่องโลหะเหมือนแม่ของเขาไม่มีผิด

ดังนั้น ตอนที่ถงชุนจิ้งถูกดึงความสนใจไปจากความเคลื่อนไหวของหัวหน้าหน่วยเฉิง กล่องโลหะที่ถงชุนจิ้งซ่อนของไว้ก็ถูกส่งเข้าไปในพื้นที่มิติ

ในตอนนี้ เป้าหมายในการมาที่เขตพักอาศัยเยาวชนของถงฮั่วก็สำเร็จแล้ว

แต่เธอก็ไม่ได้รีบร้อนไปไหน

เมื่อค้นของในห้องนี้ไม่เจอก็ยังมีข่งมี่เสวี่ยอีกคนนี่นา!

ข่งมี่เสวี่ยอาศัยอยู่ในห้องเดียวกับเยาวชนนักเรียนหญิงคนอื่น ๆ

เยาวชนนักเรียนหญิงคนอื่นไม่มีความผิด ดังนั้นจึงมีการตรวจค้นเฉพาะของของข่งมี่เสวี่ย

ข่งมี่เสวี่ยเป็นผู้หญิง ตำรวจหวังและหัวหน้าหน่วยเฉิงจึงให้ถงฮั่วเป็นคนตรวจค้น

ต่อหน้าทั้งสามคน ถงฮั่วไม่ได้ลุกลี้ลุกลน ทำท่าทีเหมือนปกติ กดที่ผ้าห่ม ลูบหมอน แล้วก็ไปเจอกับของแข็งหนัก ๆ กองหนึ่งในเสื้อผ้าที่อยู่ในกระเป๋า

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัส ของสิ่งนั้นก็จะเข้าไปอยู่ในพื้นที่มิติ แล้วเธอก็เปิดเสื้อผ้าออก

ของของข่งมี่เสวี่ยไม่ได้มีมากนักจึงค้นเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว

ทุกคนไม่เจออะไรเลย

ถงชุนจิ้งถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาค่อนข้างกลัวว่าถงฮั่วจะแอบซ่อนกระเป๋าสตางค์กลับมาอีกครั้งจึงมองถงฮั่วอยู่ตลอด แต่ดีที่เธอไม่ได้ทำแบบนั้น หรือไม่มีโอกาสจะทำแบบนั้น

แต่ในใจของถงชุนจิ้งก็รู้สึกเหมือนว่าเขามองข้ามอะไรบางอย่างไป

อีกด้าน ข่งมี่เสวี่ยกำลังค้นหาสิ่งของในบ้านถงฮั่ว ตอนแรกเธอยังมั่นใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน เธอก็ยังหาของที่ต้องการไม่เจอ ในใจจึงเริ่มกระวนกระวาย

เสื้อผ้าของถงฮั่วถูกเธอรื้อค้นออกมาจากตู้ทีละตัว ๆ แม้แต่ผ้าห่มก็ถูกสะบัด แล้วลูบคลำไปทีละส่วน กลัวว่าถงฮั่วจะซ่อนเงินไว้ตามมุมต่าง ๆ ของผ้าห่ม

ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าและผ้าห่มเท่านั้น แต่ยังมีข้าวสารของถงฮั่วด้วย หากไม่ใช่เพราะกู้ซือห้ามไว้ ข่งมี่เสวี่ยก็คงจะเทออกมาค้นทั้งหมดแล้ว

เมื่อกู้ซือไม่เห็นด้วย ข่งมี่เสวี่ยก็ทำได้เพียงใช้มือล้วงเข้าไปกวนในข้าวฟ่าง แล้วค้นหาอย่างละเอียด

แม้แต่ไหใส่เกลือ ไหใส่ผักดอง หรือแม้แต่ก้นหม้อใต้เตาก็ถูกข่งมี่เสวี่ยค้นหาหมดแล้ว

ท่าทางที่จริงจังและละเอียดรอบคอบแบบนี้ ทำให้สีหน้าของกู้จินเยว่เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ข่งมี่เสวี่ยเลียริมฝีปาก แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยว่า “ฉันหาไม่เจอเลย เป็นไปได้ไหมว่าเธอย้ายที่ซ่อนของไปแล้ว...”

“การสันนิษฐานว่าจำเลยผิดไว้ก่อน เป็นหลักการพื้นฐานที่กำหนดไว้ในกฎหมายอาญาของประเทศเรา” กู้ซือพูดขัดข่งมี่เสวี่ย แล้วหันไปมองกู้จินเยว่ด้วยสายตาเย็นชา “ดูแลคนของนายด้วย!”

สีหน้าของกู้จินเยว่เปลี่ยนไป มองข่งมี่เสวี่ยด้วยสายตาที่พูดอะไรไม่ออก “พวกเราเข้าใจผิดถงฮั่วไปแล้ว”

ข่งมี่เสวี่ยพูดอย่างใจร้อนว่า “แต่พี่รอง...”

กู้จินเยว่ขัดเธอ แล้วส่ายหน้า เมื่อหาของไม่เจอก็ควรจะจบเรื่องเสีย “เขาอาจจะสายตาไม่ดี จนมองผิดไปก็ได้”

ในเวลานี้ ถงฮั่วและคนอื่น ๆ ก็กลับมาแล้ว เมื่อเห็นบ้านที่เลอะเทอะ สีหน้าของเธอก็เหมือนถูกจุ่มลงในน้ำเย็นเฉียบจนถึงกระดูก

สีหน้าของตำรวจหวังและหัวหน้าหน่วยเฉิงก็ไม่สู้ดีเช่นกัน ตอนที่ถงฮั่วตรวจค้นของของพวกเขา เธอไม่ได้ไปยุ่งกับสิ่งของมากนัก แต่ข่งมี่เสวี่ยคนนี้กลับค้นหาบ้านของถงฮั่วราวกับว่าปีศาจตัวเล็กบุกเข้ามาในหมู่บ้าน แล้วทำการกวาดล้างครั้งใหญ่!