ตอนที่ 3
คงเหว่ยและพรรคพวกอีก 2 คน ััได้ถึงความผิดปกติจากปฏิกิริยาการตอบสนองของชิงเทียน “ไอ้เวรนี่มันกินอะไรผิดสำแดงมามันถึงกล้าพูดกับฉันแบบนี้" ทั้งๆที่ชิงเทียนแค่เห็นหน้ามันก็จะหน้าซีดทันทีแท้ๆ
“สมองกระทบกระเทือนรึไงว่ะรีบๆ เอาเงินมาได้แล้วไอ้กระจอก!" ชายร่างสูงหนึ่งในพรรคพวกของคงเหว่ยเดินเข้ามาเอาหน้าเข้ามาใกล้ชิงเทียน คงเหว่ยและพรรคพวกอีกคนยืนรอชมเื่บรรเทิงที่จะเกิดขึ้น
‘ตูมมมม!!!' เสียงดังสนั่นคล้ายบางสิ่งถูกกระแทกอย่างแรง พร้อมร่างปริศนาที่ลอยปลิวผ่านคงเหว่ยและเพื่อนอีกคนไป และมีเสียงกระแทกดังตูมอีกครั้งจากทางด้านหลัง คงเหว่ยรีบหันกลับไปดูสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างที่ลอยปลิวผ่านไปนั้นก็คือชายร่างสูงที่พูดข่มขู่ชิงเทียนเมื่อครู่
“หานเฟยหรง!!" คงเหว่ยหน้าซีดเผือด หานเฟยหลงปลิวกระเด็นไปเป็ระยะทางกว่า 3 จั้ง นี่มันต้องใช้แรงปะทะมหาศาลขนาดไหนกัน
ชิงเทียนที่ยืนอยู่ที่เดิมแสยะยิ้มเล็กน้อย "นี่...พวกนายน่ะ พอดี่นี้ฉันไม่มีเงินใช้ เอาเงินพวกนายมาให้ฉันยืมหน่อยสิ" พวกคงเหว่ยทำสีหน้าวาดกลัว "ช...ชิงเทียน พวกเราแค่ล้อเล่นเอง อย่าถือสาเลย" คงเหว่ยอธิบายอย่างลนลาน
“เหอะ! พูดมาได้นะ รีบๆเอากระเป๋าตังค์พวกแกมาได้แล้ว หรืออยากจะโดนเหมือนหมอนั่น" ชิงเทียนขู่
“ด...ได้ๆ" คงเหว่ยและเพื่อนอีกคนรีบส่งกระเป๋าตังค์ให้เทียนชิง
ชิงเทียนเริ่มสำรวจก็พบว่ามีเงินรวมกันประมาณ 500 หยวน "จนชะมัด" ชิงเทียนบ่น ในประเทศนี้ใช้หน่วยเงินหยวน และคนทั่วไปมีค่าใช้จ่ายจะอยู่ที่ประมาณ 2000 - 3000 หยวน ต่อเดือน
“พ...พวกเราไปได้รึยัง?" พวกคงเหว่ยถาม 'เพี๊ยะ!!!' พวกคงเหว่ยถูดตบฉาดใหญ่คนละที ความรุนแรงถึงกับทำให้หน้าพวกเขาสะบัด คงเหว่ยและเพื่อนเอามือกุมหน้า เืไหลซึมผ่านร่องฟัน "จะไปไหนก็ไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"
พวกคงเหว่ยรีบวิ่งไปหิ้วปีกชายที่ชื่อหานเฟยหรง จากนั้นก็จากไปด้วยท่าทางสะบักสะบอม ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ทุกคนทำหน้าเหวอไปตามๆกัน ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีอาจารย์ฝ่ายปกครองมาเรียกชิงเทียนไปพบเพื่อตักเตือน พวกเขาบอกว่าถ้ามีครั้งต่อไปชิงเทียนจะต้องถูกพักการเรียน
ชิงเทียนเดินออกมาพร้อมทำหน้าบูดบึ้ง “ชิ๊ส์ เป็สถานที่ที่ยุ่งยากเสียจริง"
พวกคงเหว่ยที่กำลังจะไปรักษาตัวที่ห้องพยาบาล ชายอีกคนที่ถูกตบหน้าฉาดใหญ่ก็เอ่ยขึ้นมา "ชิงเทียนมันไปฝึกที่สำนักเส้าหลินมารึไงพี่เหว่ยทำไมมันถึงแข็งแกร่งขนาดนั้น"
“จะไปรู้เหรอว่ะ อู๋ซวนแกคิดว่าฉันควรไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชายฉันไหม" คงเหว่ยถาม
“ได้ยินว่าพี่ชายพี่เหว่ยฝึกกังฟูเข้าขั้นปรมาจารย์ คิดว่าน่าจะจัดการกับไอ้บ้าชิงเทียนได้"
“ฉันกับพี่ชายไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่เลยไม่อยากแบกหน้าไปขอให้มันช่วยเท่าไหร่ พี่ชายฉันมันเป็คนเืร้อนชอบการต่อสู้เป็ชีวิตจิตใจ คิดว่าถ้ามีคนแข็งแกร่งให้มันลองฝีมือมันก็ไม่น่าจะปฏิเสธ" คงเหว่ยพูดอย่างมั่นใจ
**********************
ชิงเทียนเปิดประตูห้องเรียนเข้ามาก็พบกับร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา “ลูกพี่ชิงเทียน!...." ชายร่างอวบอ้วนโผกอด ชิงเทียนจำได้จากความทรงจำชายคนนี้มีชื่อว่า ซีเหมินจวิน เป็ลูกชายของประธานบริษัท ซีเหมิน ไบโอเทค เป็บริษัทที่ทำเกี่ยวกับการผลิตและวิจัยวัคซีน ในเมืองจี่หนาน เขาเคยไปช่วยซีเหมินจวินจากการโดนรุมทำร้ายจากอันธพาน แม้ว่าผลสุดท้ายจะถูกยำเละทั้งคู่ แต่ทว่าซีเหมินจวินก็ยังเรียกเขาว่าลูกพี่อยู่ดีจากความกล้าหาญของชิงเทียน
“ซีเหมินจวินปล่อยฉันได้แล้ว นายกำลังทำให้ฉันอึดอัด ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะเว้ย!" ชิงเทียนพยายามพลักซีเหมินจวินออก
“ฉันเป็ห่วงลูกพี่มากเลย ได้ยินว่าลูกพี่ประสบอุบัติเหตุ ฉันคิดว่าจะไม่มีเพื่อนโดนลุ่มกระทืบจากการถูกรีดไถตังค์แล้วซะอีก" เมื่อได้ยินเช่นนั้นหน้าของชิงเทียนก็บิดเบี้ยวทันที
“ได้ยินว่านายอัดพวกคงเหว่ยซะสะบักสะบอม นี่หัวกระแทกแล้วเป็กังฟูเลยเหรอ" ซีเหมินจวินเอ่ยด้วยความสงสัย
“ไปลดน้ำหนักสัก 10 กิโลแล้วเผื่อฉันอารมณ์ดีอาจจะสอนให้" ชิงเทียนตอบ "แหม่ลูกพี่ก็พูดเป็เล่น ไปนั่งที่กันเถอะอาจารย์จะมาแล้ว ซีเหมินจวินกล่าวปัดเขายังไม่เชื่อว่าชิงเทียนจะทำให้เขาแข็งแกร่งได้
เมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องทุกคนก็อยู่ในความสงบ อาจารย์สาวคนนี้มีขื่อว่า หลานลู่จื่อ เทอมีอายุเพียง 25 ปีเท่านั้นเป็ครูที่พึ่งบรรจุเข้ามาใหม่ในปีนี้อีกทั้งยังมีหน้าตาน่ารักและสัดส่วนที่น่าหลงไหล เธอเป็อาจารย์สาวในอุดมคติของนักเรียนชายหลายคน....
“เอาหล่ะทุกคน พอดีมีนักเรียนใหม่ย้ายมาห้องเราวันนี่...เชิญเข้ามาได้" หลานลู่จื่อเอ่ยเรียกนักเรียนใหม่เข้ามาในห้อง
ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้นเองว่านักเรียนใหม่จะเป็คนแบบไหน ประตูห้องเรียนก็เปิดออกพร้อมกับมีสาวสวยหยาดเยิ้มเดินเข้ามา เธอมีผมดำยาวสลวยถึงกลางหลัง เมื่อชิงเทียนหันหน้าเพื่อมาดูว่าเป็ใครภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาช็อคค้างไป 'เย่เสวี่ยหลัน' นั่นคือชื่อเดียวที่เขานึกออก เป็ชื่อของภรรยาเขาเมื่อตอนยังเป็จักรพรรดิ์์มารฟ้าผู้ยิ่งใหญ่
‘เป็ไปไม่ได้! นางหน้าเหมือน เย่เสวี่ยหลัน ยังกับแกะ' มีจุดต่างกันเพียง เย่เสวี่ยหลันที่เขารู้จักนั้น มีผมสีขาวบริสุทธิ์ แม้สีผมจะเปลี่ยนไปแต่ไม่มีทางที่เขาจะจำหน้าของภรรยาตนเองไม่ได้
“ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อ เย่เสวี่ยหลัน ฝากตัวด้วยนะเพื่อนๆทุกคน" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้คนทั้งห้องเคลิ้มตาม “!!!!!????" ชิงเทียนที่ยังคงช็อคอยู่ก็ช็อคหนักยิ่งกว่าเดิม 'เหมือนยันชื่อ!...นี่มันเกินคำว่าความบังเอิญไปไกลแล้ว
ขณะที่เขากำลังเหม่อลอยอยู่นั้น เย่เสวี่ยหลันก็ได้หันมามองเขา เมื่อสบตากันเขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ถูกกระตุ้นขึ้นมา หัวใจของชิงเทียนเต้นแรง ร่างกายเกร็งเหมือนััได้ถึงพลังลึกลับบางอย่าง
อาจารย์หลานลู่จื่อได้ชี้ให้เย่เสวี่ยหลันไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่ ซึ่งนั่นก็คือโต๊ะทางด้านขวาของชิงเทียน โดยชิงเทียนนั่งประจำด้านหลังสุด ด้านซ้ายเป็หน้าต่างมองออกไปเห็นทิวทัศน์ด้านนอก เธอเดินมานั่งด้านข้างชิงเทียนและเริ่มหยิบตำราเรียนขึ้นมา
เธอจ้องมองชิงเทียนอยู่สักพัก “นี่...เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า" เย่เสวี่ยหลันเอ่ยถาม
ชิงเทียนทำหน้าเลิกลักเขาไม่รุ้จะตอบเธอยังไงดี “ไม่นะ...บางทีอาจจะเพราะฉันหน้าโหลหล่ะมั้ง" ชิงเทียนตอบ
“ฮิ ฮิ ก็คงงั้นมั๊ง นายนี่ตลกดีนะ" เธอยิ้มตอบ 'เป็รอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจริงๆ' ชิงเทียนคิด
************************
ตกเย็นขณะที่ชิงเทียนเดินกลับบ้าน เมื่อถึงหน้าบ้านเขาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย "ค่าเช่าเมื่อไหร่จะจ่ายห๊ะยัยป้านี่ คิดว่าฉันต้องมาทวงทุกเดือนมันไม่เหนื่อยรึไงห๊า" เพล๊ง!! เสียจานหลายใบแตก "ช่วยเลื่อนไปก่อนได้มั้ยป้ายังไม่มีจ่าย" ชิงอันกล่าวขอร้อง "ไม่ได้ว๊อย! ถ้าไม่จ่ายก็ย้ายออกไป จะได้ให้คนที่มีเงินมาอยู่แทน ค่าเช่าที่ค้างทั้งหมด 8 หมื่นหยวน รีบๆจ่ายมาได้แล้ว"
ชิงเทียนเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็รีบรุดเข้ามาทันที "เดียวฉันจะหามาจ่ายให้" ชิงเทียนที่เดินเข้ามาเอ่ยขึ้น"ไอ้เด็กเปรตนี่ใคร!?" หัวหน้าแก็งทวงหนี้หันไปถามชิงอัน
"อย่าทำอะไรลูกป้าเลยพ่อหนุ่ม ขอเวลาสัก 3 วัน ป้าจะหามาจ่ายให้แน่นอน" ชิงอันร้องขอเพราะกลัวว่าชิงเทียนจะถูกทำร้าย "ฮื๊มมมม ก็ได้! อีก 3 วันถ้าไม่มีเงิน 8 หมื่น มากองตรงหน้าฉัน รับรองเลยว่าพวกแกแม่ลูกเจอดีแน่ นายใหญ่ของพวกฉันเป็คนที่แม้แต่ตำรวจยังไม่กล้าขัดใจ" พวกแก๊งทวงหนี้ค่อยๆหันหลังเดินจากไปในที่สุด
ชิงเทียนเดินเข้ามาพยุงแม่ลุกขึ้น "ไม่เป็ไรครับแม่ ผมจะช่วยหาเงินอีกแรง" ชิงเทียนให้คำสัญญา บ้านของเขาด้านล่างเป็ร้านอาหารครอบครัว ข้างบนชั้น 2 เป็ที่พักอาศัย แม่ของเขาทำงานหนักทุกวันเนื่องจากพนักงานไม่เพียงพอ จนถึงตอนนี้หน้าของเธอเริ่มโทรมจนมองเห็นรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า
'ต้องหาเงิน! บนโลกนี้เงินคือทุกสิ่ง คล้ายผู้มั่งคั่งที่มีทรัพยากรและโอสถกองเท่าูเาในแดนเซียน ยิ่งมีเงินเยอะก็ยิ่งมีอำนาจ....' ชิงเทียนหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ชั่วร้าย ชิงอันที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆก็เริ่มคิดว่าลูกชายของเธอนั้นยังไม่หายดี
----------------------
4K
