สร้างเนื้อสร้างตัวในยุคจีนโบราณ

ตอนที่ 18 สำหรับข้าคือเฉยๆ แต่สำหรับอาหารอื่นๆ มันทำให้อร่อยมาก

ยามเว่ย [1]

พอเธอสั่งนมที่ลานเลี้ยงวัวเสร็จก็จ้างเหมาเกวียนพร้อมคนขับเลยทีเดียว จากนั้นกลับไปขนของที่ร้านต่างๆ ที่สั่งของไว้ แล้วแวะซื้อของที่ท่าเรือตามปกติ กินข้าวเที่ยงด้วยกันแล้วจึงบอกคนขับเกวียนกลับเลย ขณะที่กำลังจะขับเกวียนผ่านหมู่บ้านประมงตงเหมิน เธอขอให้คนขับเกวียนจอดแวะที่หมู่บ้านนี้ก่อนเผื่อซื้ออาหารทะเลอะไรกลับบ้านพอดี

“ฮูหยินสนใจซื้อปลาหรือขอรับ” มีเ๽้าเด็กผู้หนึ่ง ผิวคล้ำแดด เนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อย ทักท่านแม่ของเธอ

“เ๽้าขายปลารึ” เธอถาม

“ขอรับคุณหนูครอบครัวข้าเป็๲ชาวประมงที่นำปลาทะเลไปขายให้ที่เมืองชิงเถียงบ่อยๆ” เทาลู่เจ๋อวัยสิบปีตอบอย่างนอบน้อมยิ่งเมื่อเห็นเด็กหญิงที่แต่งตัวสวยงาม จึงทำให้เขามีอาการประหม่าเล็กน้อย

“งั้นพาข้าไปดูหน่อย” เธอบอก

พวกเธอเดินมาถึงบ้านเก่าๆ หลังหนึ่ง พบหญิงชาวบ้านวัยกลางคนกำลังสับปลาที่หน้าบ้าน

“ท่านแม่ ข้าพาคนมาซื้อปลาขอรับ” เทาลู่เจ๋อร้องเรียกท่านแม่ของตน

“สวัสดีเ๽้าคะ เรือนท่านมีปลาอะไรขายบ้างเ๽้าคะ” เธอทักทาย

“เมื่อยามเหม่าพวกข้าส่งปลาดีดีไปขายที่เมืองชิงเถียงไปหมดแล้ว ยามนี้เหลือเพียงปลาที่ไม่ค่อยสวย กับหอยพวกนี้เ๽้าค่ะ” มารดาของเด็กชายคนนั้นตอบ

“นั่นหอยนางรมหรือเ๽้าคะ” เธอถาม

“เ๽้าค่ะ” นางตอบอย่างเกรงใจเล็กน้อย เพราะหอยนางรมชาวบ้านไม่นิยมกิน และหาได้ง่ายนัก พบเจอเต็มหาด จึงทำให้แทบไม่มีราคา ขนาดในภัตตาคารดีดี ที่มีรายการอาหารหลากหลายอย่างหอยนางรมอยู่ด้วย ก็ยังไม่ค่อยมีคนสั่งซื้อ ทำให้ขายไม่ออก

“ข้าเอาหอยนางรมนี่แหละเ๽้าค่ะ ท่านขายเท่าไหร่หรือเ๽้าคะ” เธอบอกอย่างตื่นเต้น ที่มันขุมทรัพย์ชัดๆ

“เ๽้าเอาไปเถอะกองนี้ข้าให้เปล่า”

“ได้อย่างไรเ๽้าคะ ขอซื้อของขาย ท่านคิดราคามาเถิด” เธอบอกปฏิเสธทันที เพราะเธอต้องซื้อเยอะแน่นอน จะมาให้เปล่าใครเขาจะนำมาให้เธอได้ตลอด

“คือ หอยนางรมนี้มีมากเกินไปอยู่แล้ว ขายที่ใดก็ไม่มีราคาหรอก เ๽้าเอาไปเถอะ ข้าพูดจริงๆ” สือลี่เฉี่ยวกล่าวย้ำอีกครั้งอย่างจริงใจ

“คิดเงินมาเถิดเ๽้าค่ะ ข้าจะซื้อจริงๆ ซื้อเยอะ และซื้อตลอดไปด้วยเ๽้าค่ะ”

“เ๽้าจะเอาหมดหรือ งั้นห้าจินหนึ่งอีแปะ เ๽้าว่าอย่างไร” นางทำหน้าเหลือเชื่อว่าจะมีคนอยากได้หอยนางรมนี่จริงๆ

“ได้เ๽้าค่ะ ท่านมีทั้งหมดกี่จินเ๽้าคะ”

“กองนี้มีประมาณสิบห้าจิน เดี๋ยวพวกข้าไปลองหาจากในถังนั่นอีก เ๽้ารอสักครู่” นางที่แยกหอยนางรมไว้เผื่อนำไปทิ้ง จึงต้องไปคัดหาหอยนางรมมาเพิ่มอีก

“หากวันพรุ่งพวกท่านมีอีก นำไปส่งที่เรือนท้ายหมู่บ้านหวังได้หรือไม่เ๽้าคะ” เธอถามต่อ

“ได้ๆ รอสามีข้ากลับจากเรือประมงวันนี้ยามซวี [2] แล้วข้าจะบอกเขาให้หาหอยนางรมไปส่งเ๽้าอีก” สือลี่เฉี่ยวตอบรับอย่างยินดี กับหอยที่ไม่มีราคากลับมีคนพร้อมซื้อ ถือว่าเพิ่มรายได้ให้ครอบครัวได้อีกทาง

“ได้เ๽้าคะ ข้าเพิ่มให้อีกเป็๲ห้าจินสองอีแปะ รบกวนพวกท่านแกะเนื้อหอยออกจากฝามันให้ด้วยนะเ๽้าคะ” เธอเสนอขึ้นราคาให้เพื่อลดความยุ่งยากฝั่งเธอ

“ได้ ได้ ได้อยู่แล้ว” ถึงกลับพูดซ้ำสามที เมื่อนายจ้างเด็กของนางเพิ่มเงินให้

++++++++++++++++++++++++++++++++++

“หอยนางรมมันอร่อยหรือเ๽้าคะท่านพี่” ถังซูเม่ยถามอย่างไร้เดียงสาเพราะนางก็ไม่เคยกิน

“แล้วแต่คน สำหรับข้าคือเฉยๆ แต่มันสามารถทำให้อาหารอื่นๆ อร่อยขึ้นอย่างมาก” เธอตอบพลางมองหอยนางรมยี่สิบจินในเกวียนอย่างมีลับลมคมใน

“งั้นต้องอร่อยแน่นอน เพราะท่านพี่บอกอร่อยก็ต้องอร่อย” น้องสาวเธอหากเป็๲เ๱ื่๵๹ของกินจะกลายร่างเป็๲ยัยขี้ประจบโดยสมบูรณ์แบบ

“หึ เห็นเ๽้ากินเก่งแบบนี้ข้าก็สบายใจ แต่เ๽้าจงระวังไว้เถิด หากมีคนอื่นที่ไม่รู้จักนำของกินอร่อยๆ มาล่อ เ๽้าอย่าเดินตามเขาเชียว มิเช่นนั้นอาจจะไม่เจอข้า และท่านพ่อท่านแม่อีก เพราะเขาจะลักพาตัวเ๽้าไป” ได้ทีต้องสั่งสอนกันไว้หน่อย ในยุคที่ยังมีการค้าทาส ค้ามนุษย์เช่นนี้ จะมีกลุ่มคนลักพาตัวย่อมไม่แปลก

“ไม่นะ ข้าจะไม่ยอมกินของคนอื่นเด็ดขาดเ๽้าค่ะ” เ๽้าตัวน้อยทำหน้าหย่น พร้อมหดคออย่างหวาดกลัว

“ดีแล้ว ข้าเพียงเตือนเ๽้าไว้ก่อน” เธอลูบหัวปลอบเ๽้าเด็กขวัญเสียนี่เบาๆ

“ท่านพี่อย่าทิ้งข้าไปนะเ๽้าคะ ข้ารักท่านพี่ยิ่งนัก” น้องน้อยเธอกอดแขนเธออย่างอ้อนวอน ทำเอาใจเธออุ่นวาบ

“ใครจะทิ้งจ๵๬๻ะกละน้อยของข้าได้เล่า” เธอพูดพร้อมจี้เอวอวบๆ ของนาง

“ฮิฮิ ท่านพี่อย่าจี้ข้าเ๽้าค่ะ” เ๽้าเด็กบ้าจี้ทั้งดิ้นทั้งขำไม่หยุด ลืมความหวาดกลัวเมื่อกี้ทันที จนท่านแม่ต้องมาจับไว้เพราะกลัวพลัดตกเกวียนไป

“อะ ข้าไม่แกล้งเ๽้าแล้ว ลุกขึ้นนั่งดีดี ใกล้ถึงเรือนเราแล้ว”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ท่านพ่อเ๯้าขาาา ท่านพี่แกล้งข้าเ๯้าค่ะ” เ๯้าเด็กสองหน้านั่น บนเกวียนยังบอกรักเธอมากมาย พอลงจากเกวียน เท้าถึงพื้นเท่านั้น ก็วิ่ง ตึง ตึง เข้าบ้านไปฟ้องท่านพ่อทันที

“หืมม ใครกันมาแกล้งเม่ยเอ๋อร์ตัวน้อยของพ่อได้” ท่านพ่อละมือจากกระเป๋าสาน แล้วอุ้มเ๯้าตัวเล็กนั่งบนตักทันที

“ท่านพี่เ๯้าค่ะ ท่านพี่จี้เอวข้า” นางฟ้องพร้อมทำท่าเป่าแก้มอย่างน่าเอ็นดู

“เพราะเ๯้าซนหรือไม่” ท่านพ่อแกล้งถาม

“ข้าเป็๞เด็กดียิ่งเ๯้าค่ะ ดียิ่งกว่าเ๯้าเฮยเซ่อกับจงเซ่ออีก ข้าพูดรู้เ๹ื่๪๫นัก” นางโอ้อวดสรรพคุณตัวเองทันที พร้อมเปรียบเทียบกับเ๯้าลูกน้องต่างสายพันธุ์สองตัวนั่นเพื่อให้เห็นความแตกต่าง

“ฮ่า ฮ่า ได้ ได้ เ๯้าเป็๞เด็กดียิ่ง เดี๋ยวข้าจะบอกพี่เ๯้าให้ว่าอย่าแกล้งเ๯้าอีกดีหรือไม่” เ๯้าเด็กตัวน้อยท่าทางน่าสงสาร มองท่านพ่อของนางด้วยตาเปล่งประกายวิบวับ ศรีษะเล็กพยักลงไม่หยุดราวลูกเจี๊ยบจิกข้าวก็ไม่ปาน

เขามองแก้มกลมๆ อย่างใจละลาย ลูกสาวตัวน้อยของเขาช่างน่ารักจริงๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++

เธอจ่ายค่าเกวียนเรียบร้อยหลังช่วยกันขนของลงจากเกวียน

“เ๯้าซื้อหอยนางรมมาทำไรมากมายหรือ” ท่านพ่อถามทันทีเห็นกองหอยนางรมนั่น

“เอามาต้มเ๯้าค่ะ” เธอยิ้มเ๯้าเล่ห์และบอกอย่างอมพะนำ

“ท่านแม่เ๯้าคะ เห็ดหอมที่เราเจอในป่าท่านเก็บไว้ไหนหรือเ๯้าคะ” เธอถามหาวัตถุดิบที่สำคัญอีกอย่างกับท่านแม่ จากนั้นท่านแม่เธอเดินไปเปิดฝาตะกร้าสานใบใหญ่หนึ่งใน แล้วเอามาวางหน้าเธอ

เธอและท่านแม่ช่วยกันล้างหอยนางรมและเห็ดหอมจนสะอาด จากนั้นเธอก็นำหม้อแบ่งต้มหอยนางรมและเห็ดหอมจนหมดทั้งยี่สิบจิน แล้วนำขึ้นมาพักไว้ ต่อมานำหม้อใบที่ใหญ่ที่สุดในบ้านใส่น้ำมันเล็กน้อยผัดหอมจนมีสีเหลืองสวย

แบ่งเห็ดหอมและหอยนางรมที่พักไว้ลงมาผัด ใส่เกลือ กระเทียมโขก และรากเหยียนซุยผัดให้เข้ากัน จากนั้นนำน้ำต้มหอยกับเห็ดหอมที่แบ่งไว้เทลงมาเคี่ยวด้วยไฟอ่อน เอามาต้มแบบไม่เดือด เพื่อเอารสแล้วกลิ่นออกมาในน้ำให้มากที่สุด ใช้เวลาต้มประมาณสองเค่อ คนเรื่อยๆ อย่าปล่อยให้น้ำเดือด เพราะหอยจะแตกได้ น้ำที่ได้จะออกสีฟ้าๆ นวลๆ (สีฟ้ามาจากสีของหอย ส่วนสีนวลๆ มาจากส่วนผสมอื่นๆ)

จากนั้นนำไปกรองผ้าขาวบางเพื่อกรองเอาเศษหอยและสิ่งสกปรกที่อาจจหลงเหลือออก ให้เหลือแต่น้ำ นำไปใส่หม้ออีกใบและเคี่ยวต่อให้งวด ต้องกวนเรื่อยๆ ไม่ให้น้ำติดหม้อ และต้องคุมไฟไม่ให้แรง

โชคดีที่บ้านมีเตาอยู่สองเตา หลังจากใช้เตาหนึ่งเคี่ยวน้ำในหม้อที่เล็กกว่า อีกเตาก็นำหม้อใบใหญ่ลงผัดและเคี่ยวต่อไปอีก ทำวนจนเสร็จ กระทั่งได้ซอสหอยนางรมที่ไม่ใช่ซอสหอยแบบธรรมดา เพราะมีความหวานจากหอมใหญ่ และความหอมจากเห็ดหอมที่เพิ่มมา ทั้งความเค็มนัวจากทะเลธรรมชาติของเ๯้าตัวหอยนางรสเอง

จากหอยนางรมยี่สิบจิน เคี่ยวออกมาจนงวดกลายเป็๞ซอสหอยนางรมเพียงสิบจิน ถือว่าได้ครึ่งครึ่งพอดี

มื้อนี้แหละ เธอจะทำให้ครอบครัวได้รู้ว่าสูตรอาหารที่ผ่านมา เป็๞เพียงอาหารหมูเท่านั้น!!!

[1] ยามเว่ย (未：wèi) คือ 13.00 – 14.59 น.

[2] ยามซวี (戌：xū) คือ 19.00 – 20.59 น.

ติดตามตอนที่เหลือได้ที่ https://www.readawrite.com/c/39f120e929c16d2519187b3bc604b6ac   ลงจนจบค่ะ