บทที่ 9 ตลาดนัดคนชั้นล่างพอร์เทีย
ในตอนเช้าจะมีคนจากสลัมไปยืนตอแถวกันยาวเหยียด เพื่อเข้าไปทำงานรับจ้างในส่วนเมืองซาเล็ม และในตอนเย็นพวกเขาก็จะต่อแถวกันออกมาทางประตูอีกด้านเพื่อกลับไปยังสลัมโซนถิ่นที่อยู่อาศัยของผมเอง
พวกคนที่อาศัยอยู่ในกำแพงก็ขึ้นไปทำงานให้กับพวกคนเมืองบาบิโลนที่ลอยฟ้าค้ำหัวพวกเขาอยู่ ส่วนพวกที่อยู่นอกกำแพงที่ถูกเรียกว่าโซนสลัมก็จะออกทะยอยค้นหาเศษซากเทคโนโลยีที่ถูกทิ้งเป็ขยะกองเป็ูเาหลายๆ กองอยู่รอบๆ เมืองมาซ่อมประกอบใหม่เป็เครื่องมือและขายให้กับชาวเมือง
ส่วนพวกที่อยู่นอกบริเวณทิ้งขยะนั้นไปอีกก็จะทำไร่ทำสวนเลี้ยงสัตว์เพื่อผลิตเป็อาหารส่งป้อนให้กับเมืองล่างและเมืองบน โดยจะคัดวัตถุดิบที่ดีที่สุดส่งขึ้นไปให้พวกข้างบนก่อนจากนั้นก็จะค่อยนำส่วนที่เหลือมาขายให้เมืองที่อยู่ด้านล่าง
เมื่อได้เดินออกมาด้านนอก มันก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้จนแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน ที่ตลาดล่างพอร์เธียแห่งนี้ช่างสวยสดงดงามและครึกครื้นไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ามากมายยิ่งนัก
มันคือจุดนัดพบกันระหว่างคนในเมืองซาเล็มและสลัมให้ได้มาติดต่อค้าขายกัน
บรรยากาศของมันอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันของเครื่องยนต์ สายไฟเครื่องจักรและหุ่นยนต์มากมายเดินควักไขว่ผสมกับผู้คนจนแยกแยะไม่ออก ปานไปเดินหาซื้อสินค้ามือสองที่ตลาดอรัญประเทศก็ไม่ปาน เพราะนอกจากจะมีหุ่นยนต์แล้ว พวกเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายใช้แล้วก็ถูกเอามากองๆ รวมขาย ณ ตลาดแห่งนี้ด้วยเช่นกัน
้าของเมืองจะมีอาณาจรักลอยฟ้าขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนสรวง์สูงขึ้นไปหลายกิโลเมตร ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยแสงเรืองรองแห่งความเจริญก้าวหน้า แม้ขนาดแท้จริงของมันจะเท่ากับโลกมนุษย์ที่ถูกคลี่ออกเป็แผน แต่ด้วยความสูงที่อยู่ไกลจึงทำให้คนที่อยู่ด้านล่างนี้เห็นมันมีขนาดเท่ากับเกาะภูเก็ตเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ บรรยากาศของเมืองด้านล่างแม้จะดูโกโรโกโสกว่า แต่ก็ยังคงความงดงามเป็เอกลักษณ์ให้บรรยากาศคล้ายกับเมืองแห่งการค้าที่ทอดยาวไปบนเส้นทางสายไหมในดาวดวงเก่าของผมไม่มีผิด
ผู้คนที่นี้ค้าขายและแต่งตัวด้วยเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ทันสมัยและไฮเทคกว่ามากรถยนต์เบนซินและดีเซล์บนโลกเก่าถูกแทนที่ด้วยหุ่นยนต์เอไอหลายเกรดหลายคลาส บ้างก็ดูเหมือนเศษเหล็กไม่สมประกอบเพราะเอาอะไหล่จากหลายๆตัวมาต่อรวมกัน บ้างก็ดูคล้ายกับมนุษย์จนแทบจะแยกไม่ออกเหมือนอลิตา จนเมื่อได้ไปเห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยสายไฟและแผงวงจรจึงรู้ว่าคือหุ่นยนต์
“โห..เกิดใหม่ในโลกแบบนี้มันน่าตื่นเต้นดีชมัด ”
ผมทอดสายตามองไปดูรอบๆ บริเวณที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนและฝูงชนจำนวนมากในชุดแปลกตาที่เดินไปตามถนนราวกับมดงานที่ออกทำหน้าที่ของตัวเอง
ก่อนจะเดินลัดเลาะไปตามถนนที่ทำมาจากคอนกรีตสีเทา สวนไปมากับผู้คนที่เดินอยู่ทั่ว มุ่งตรงไปยังโซนการค้าตลาดล่างพอร์เทียร์ที่อยู่ถัดไปอีกฝั่งไม่ไกลจากที่จอดรถของผมมากนัก
ที่แห่งนั้นคือศูนย์รวมสินค้าที่ทำมาจากเศษเหล็กและวัสดุขยะที่ถูกทิ้งลงมาจากมหานครวิมานบาบิโลนที่ล่องลอยอยู่เหนือหัวของพวกเรา มันมีสินค้าแทบทุกชนิดไล่ไปั้แ่ไม้จิ้มฟัน ปืนเลเซอร์ โดรนจู่โจม หุ่นยนต์เอไอทหาร สารพัดมากมาย ทุกอย่างที่คุณอยากจะได้ ทุกอย่างที่ไม่มีขายในบาบิโลนชอปจะถูกรวมมาขายในที่นี่
“เอาแผ่นหลังคาเมทัลชีตสิบแผ่นครับ”
ผมบอกกับเ้าของร้านขายวัสดุก่อสร้างมือสองที่ยืนหันหลังให้ผมอยู่ แกกำลังยุ่งอยู่กับการจัดรูปอะไรสักอย่างบนใช้วางของด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงเรียกแกก็หันมาตอบ
“ได้..รอเดี๋ยวนะ..” รอยยิ้มที่มาพร้อมกับฟันสีเหลืองๆ ดูเป็มิตรและอบอุ่น ก่อนจะหันกลับไปหยิบไอค่อนสีแดงที่มีขนาดเท่าไอแพดมาวางต่อหน้าผม
“อะนี่ได้ละ” เ้าของร้านร่างอ้วนหัวโล้นในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สีดำขาวสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนหนังสีน้ำตาล เลื่อนแผ่นเฮโลแกรมแสงขนาดเท่าไอแพดสิบนิ้วที่แสดงรูปไอเท็มเป็แผ่นหลังคาเมทัลชีตใช้แล้วจำนวนสิบชิ้นมาเปิดให้ผมดู มันแสดงรูปภาพสินค้าทั้งหมด และตัวเลขเครดิตที่ต้องจ่าย จำนวนสองร้อยเครดิต
ผมตรวจดูความสมบูรณ์ของสินค้าอยู่ครู่หนึ่งโดยการแตะนิ้วไปที่แผ่นแสงสีแดงนั่น ภาพสามมิติขนาดจริงของสินค้าก็จะปรากฏขึ้นมาต่อหน้าผมทันที
ผมสำรวจดูย่อขยายภาพพวกนั้นได้อย่างอิสระผ่านการบิดมือถ่างนิ้วและตวัดนิ้วไปมา เมื่อพบว่ามันยังอยู่ในสภาพที่สามารถใช้การได้ ก็แสดงเจตจำนงซื้อ เงินของผมในคลังก็ลดลงทันทีพร้อมกับแผ่นแสงนั้นก็สะลายเป็ฝุ่นแสงสีขาวไหลเข้าไปอยู่ในสายรัดข้อมือย่ออนุภาคของผม
“ขอบคุณครับ”
ผมกล่าวขอบคุณพร้อมกับเดินออกไปเลือกซื้อสินค้าต่อ แต่ด้วยจำนวนเงินเพียงน้อยนิดทำให้ได้แต่เดินดูและสำรวจไปรอบๆ เท่านั้น บรรยากาศโดยทั่วไปของร้านค้าต่างๆ ที่ตั้งติดกันเป็แถวยาวหลายแถวดูๆ ไปแล้วมันก็แทบไม่ได้ต่างอะไรจากตลาดนัดศูนย์รวมสินค้าอะไหล่หุ่นยนต์มือสองเลย
และเสน่ห์ที่สำคัญของตลาดแห่งนี้ก็คือสินค้าทุกอย่างที่นี่ไม่มีขายในบาบิโลนชอปออนไลน์ของส่วนกลาง จึงพูดได้เต็มปากเลยว่ามันคือ์ของนักล่าสมบัติจากกองขยะ
อีกอย่างเทคโนโลยีล้าหลังที่ถูกเลิกใช้งานในดาวดวงนี้ มันคือเทคโนโลยีชั้นสูงจากดวงดาวที่ผมจากมา ไม่ว่าจะเป็พวกะเิไฮโดรเจน ปืนเลเซ่อ รถยนต์พลังไฟฟ้าและพวกที่ยังใช้น้ำมัน โดรน หุ่นยนต์โง่ๆ ที่เต็มไปด้วยสนิม เครื่องบินไอพ่น รถถัง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็วิทยาการสุดล้ำในดาวโมโนฮันของผมทั้งนั้น
ดาวดวงนี้ดูเหมือนจะพัฒนาไปไกลมากจนเลิกใช้ของพวกนี้ไปเสียแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจึงถือว่าเป็ขยะและถูกทิ้งกำจัดลงมายังเมืองที่อยู่ด้านล่างและเมืองรอบๆ ที่ผมอาศัยอยู่
แสงแดดในตอนบ่ายเริ่มส่งความร้อนไล่ผมให้ต้องออกไปหาอะไรเย็นๆ มาดื่ม ผมจึงตัดสินใจออกจากตลาดล่างพอร์เทียที่เป็ลานกว้าง เดินไปตามอิฐตัวหนอนสีเถาเข้มที่ถูกปูเป็พื้นฟุตบาทข้างถนน หลบลัดเลาะไปตามเส้นเงาของตึกรูปทรงสี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่เรียงรายเพื่อบดบังความร้อนจากแสงอาทิตย์ที่ร้ายกาจ จนมาถึงทางแยกที่ต้องเดินผ่านแสงจ้าสีขาว
ผมทำใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะรีบเดินข้ามเส้นแสงแดดที่ร้อนแรงนั้นไป และเดินมาจนถึงแยกที่มีตรอกซอยเล็กๆ ที่เกิดเป็ช่องว่างระหว่างตึกสูงขึ้นตั้งตระหง่านไปตลอดแนวของทั้งสองฝั่ง