บทที่ 5 ออกจากเทวราช
หลังจากงานศพของทักษ์ผ่านพ้นไป ในคืนเดียวกันสมาชิกของตระกูลเทวราชได้กลับมาหารือเกี่ยวกับพฤติกรรมของเขมจิราที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทั้งวศินและรานีถูกตำหนิอย่างหนักเนื่องจากควบคุมพฤติกรรมของลูกสะใภ้ไว้ไม่ได้
“คุณแม่คะ วันนี้เขมจิราทำพวกเราเสื่อมเสียชื่อเสียงกันหมด ทั้งที่ข่าวลือกำลังจะเงียบแล้วแท้ๆ” กระรัตเอ่ยกับช่อม่วงด้วยความอัดอั้น ก่อนจะหันไปกล่าวโทษน้องชาย “อีกอย่างวศินกับรานีก็ไม่ตักเตือนลูกสะใภ้ให้ดี”
“เื่นี้พวกผมจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขมจิราจะทำแบบนั้น จู่ๆ ก็เอาเด็กที่ไหนไม่รู้เข้ามา ถ้าพี่ไม่ให้ความสนใจั้แ่แรกก็คงไม่มีใครสนหรอก” วศินโต้กลับ
“นี่นายกำลังจะโทษว่าฉันเป็คนก่อเื่งั้นเหรอ!”
“ก็มันเป็แบบนั้นจริงๆ นี่!” รานีเห็นด้วยกับสามี หากกระรัตไม่ให้ค่ากับพฤติกรรมของเขมจิรา แล้วแขกในงานจะสนใจได้อย่างไร
“ที่ฉันทำไปก็เพราะ้าปกป้องชื่อเสียงของตระกูลพวกเรานะ” กระรัตโต้กลับ แล้วหันไปขอความช่วยเหลือกับสามี “วิษณุคะ ดูน้องคุณสิว่าพูดแบบนี้กับฉันได้อย่างไร”
วิษณุ ลูกชายคนโตของตระกูลเทวราช แม้จะมีศักดิ์เป็ถึงลูกชายคนโต ทว่าสถานะภายในบ้านกลับต่ำกว่าคนอื่นๆ เนื่องจากเป็คนไม่ได้เื่มากนักและชอบดื่มเหล้าเป็ชีวิตจิตใจ ตัวเขานั้นไม่ได้ถือหุ้นใดๆ ทำเพียงแค่อาศัยเงินกงสีของตระกูลไปวันๆ อีกทั้งหลายต่อหลายครั้งต้องทำให้พ่อแม่ผิดหวัง โดยเฉพาะเื่หลานชายอย่าง ‘ธัช’ ที่กลายเป็พวกชอบไม้ป่าเดียวกัน หากไม่ได้ภรรยาที่มาจากตระกูลผู้ดีเก่าอย่างกระรัต ไม่แน่ว่าชีวิตในปัจจุบันของเขาคงอาจจะต้องไปนอนข้างถนน
“นี่พวกเธอพูดเื่อะไรกัน” เขาที่พึ่งจะสร่างเมาจึงยังไม่เข้าใจเื่ราวมากนัก
“นี่คุณ!” กระรัตนึกโมโหสามี จึงฟาดเขาไปหนึ่งทีเพื่อระบายความโกรธ
“โอ๊ย! หยุด โอ๊ย! คุณตีผมทำไมเนี่ย”
“ไม่ได้เื่ ทำไมคุณมันไม่ได้เื่แบบนี้!”
“พอได้แล้ว!” ช่อม่วงตวาดเสียงดังลั่นห้อง ทนไม่ไหวอีกแล้วที่ต้องเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ทำตัวราวกับเป็เด็กเช่นนี้
“คะ คุณแม่ ฉันขอโทษค่ะ” กระรัตรับเอ่ย
“คุณย่าใจเย็นก่อนนะคะ ช่อฟ้าเป็ห่วง”
“อืม ย่ารู้แล้ว”
ช่อม่วงยกมือขึ้นมาลูบหัวหลานสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู จนลูกสะใภ้ทั้งสองคนต้องเบ้ปากมองบนด้วยความอิจฉา สาเหตุนั่นเป็เพราะ ‘ช่อฟ้า’ หลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูลและเป็คนที่ช่อม่วงรักใคร่มากที่สุด
ในอดีตรานีไม่เคยคิดว่าการมีอยู่ของช่อฟ้าจะเป็ภัยสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากมีลูกชายที่มีความเป็ผู้นำคอยควบคุมบริษัทอยู่ ทว่าในวันที่เขาจากไป ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วว่าขาเก้าอี้ประธานบริษัทกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก
ส่วนทางกระรัตแม้จะไม่ชอบใจ ทว่ากลับไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากแม้เธอจะคลอดหลานชายคนโตของตลอดมาได้ แต่เ้าลูกชายกลับไม่รักดี จึงถูกตัดออกจากกองมรดกไปในที่สุด
ในอดีตเธอคิดว่าควรจะเข้าข้างน้องสะใภ้คนที่สองให้มากสักหน่อย แต่สถานการณ์กำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว
“แล้วตอนนี้เขมจิราไปไหน ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก” ช่อม่วงหันไปถามรานี “ฉันไม่เห็นแม้กระทั่งบัลลังก์”
“เอ่อ...คือว่า” ทั้งวศินและรานีต่างอึกอัก ไม่กล้าตอบ
“ก็บอกไปสิว่าตอนนี้เขมจิรากับลูกชายแอบย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว!” วิษณุตอบ
“อะไรนะ?” ทุกคนในห้องต่างอุทานพร้อมกัน
“นี่ลูกสะใภ้ของเธออาศัย่ชุลมุนแอบย้ายออกไปอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ หน้าไม่อายจริงๆ” กระรัตกระแหนะกระแหน
“ก็ดูสิ่งที่พี่เขมจิราทำในวันนี้สิคะ กล้าทำแบบนั้นแล้วยังจะกล้ากลับมาที่บ้านอีกงั้นเหรอ” ช่อฟ้าไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก การกระทำของเขมจิราเป็การไม่ให้เกียรติตระกูลเทวราชเลยแม้แต่น้อย
“ช่อฟ้า” เมฆาเอ่ยเตือนน้องสาว
“ทำไมคะ พี่ยังจะเข้าข้างผู้หญิงคนนั้นอยู่อีกเหรอ ถึงต่อให้พวกพี่จะเคยเป็เพื่อนวัยเด็กแต่ดูสิ่งที่เธอทำกับพวกเราสิ!” ช่อฟ้าเถียงกลับ ถึงต่อให้อีกฝ่ายจะเป็พี่ชายแท้ๆ ก็ตามที
“ช่อฟ้า ลูก…” นภาที่นั่งเงียบมานานถึงกับต้องเอ่ยปากเตือนลูกสาว
“คุณย่าดูสิคะ ช่อฟ้าไม่เข้าใจเลยทำไมแม่กับพี่ชายยังเข้าข้างเขมจิราอยู่อีก” หลานสาวคนเดียวของตระกูลหันไปขอความช่วยเหลือจากย่า จนช่อม่วงต้องตวัดสายตาไม่พอใจให้สองคนนั้นไป หวังให้อีกฝ่ายเงียบ
“ย่าเข้าใจ” ช่อม่วงเอ่ยกับหลานสาว “แล้วตอนนี้เขมจิราอยู่ที่ไหน”
“เื่นี้ผมไม่ทราบครับ แต่เดี๋ยวผมจะรีบโทรหาพ่อแม่ของเธอทันที คิดว่าน่าจะกลับไปอยู่ที่บ้านแน่” วศินตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เื่นี้พ่อของเธอต้องไม่ปล่อยไว้แน่ พรุ่งนี้คงจะนำตัวลูกสาวกลับมาส่งที่บ้านของเราเหมือนเดิม คุณแม่ไม่ต้องห่วง ผมจะจัดการให้เรียบร้อย”
“ไม่ต้อง”
“มะ หมายความว่าอย่างไรครับ”
“ให้เขมจิราอยู่ข้างนอกไปก่อน”
“ทำไมล่ะคะคุณย่า ตอนนี้พี่เขมกำลังท้าทายอำนาจของคุณย่าอยู่นะคะ” ช่อฟ้ารีบทักท้วง เธอไม่พอใจเขมจิรามานานมากแล้ว อีกฝ่ายอาศัยสถานะที่ได้แต่งงานกับผู้นำคนต่อไปของตระกูล ถึงได้กล้าต่อต้านและไม่สนใจเธอมาตลอดหลายปี ทว่าตอนนี้กลับเป็โอกาสที่จะได้เอาคืน
“สาเหตุที่เขมจิราหนีออกจากบ้านไป ทุกคนก็คงจะรู้กันดีอยู่แล้ว ตอนนี้เธอคง้าเวลาสักพัก” ช่อม่วงเอ่ยตามความเป็จริง เธอเองก็รู้ข่าวของหลานชายกับชู้มาเหมือนกัน
หลายคนภายในห้องต่างใกับคำตอบของช่อม่วง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาอีกฝ่ายไม่เคยใจกว้างขนาดนี้มาก่อน แต่จู่ๆ กลับไม่โกรธที่หลานสะใภ้กล้าทำเื่เสื่อมเสียชื่อเสียงต่อวงศ์ตระกูลได้อย่างไร
การกระทำแบบนี้ไม่ใช่ตัวตนของคุณย่าเลยสักนิดเดียว
แน่นอนว่าการกระทำนี้ไม่ใช่เพราะความใจกว้างหรือความเห็นใจแม้แต่น้อย แต่มันคือการบริหารคนต่างหาก
ในตอนนี้เขมจิราคงจะทั้งรู้สึกเสียใจและรู้สึกถูกหักหลังจากคนรัก จึงกล้าทำเื่บ้าๆ ลงไป ช่อม่วงมองว่าเขมจิราเป็ฉลาดหลักแหลม การมีเธอมาเป็มือเป็เท้าคอยรับใช้นั้นมีประโยชน์ยิ่งกว่าที่จะต้องตัดขาดกันไปเพราะพฤติกรรมขาดสติเพียงครั้งเดียว
อีกทั้งบัลลังก์ก็ฉลาดหลักแหลมเหมือนแม่ไม่มีผิด แม้จะยังเป็เด็กแต่กลับฉายแววการเป็ผู้นำได้เป็อย่างดี แต่เด็กนั่นกลับเชื่อฟังแม่มากเช่นกัน ดังนั้นหากอยากจะดึงบัลลังก์เข้ามาเป็พวก เธอจะต้องไม่ต่อต้านเขมจิรา
ในเวลานี้สองแม่ลูกคู่นั้นคงจะรู้สึกโดดเดี่ยว การจะไปคาดคั้นพวกเขาคงเป็เื่โง่เง่ามากที่สุด สิ่งเดียวที่ควรทำคือการหยิบยื่นความโอบอ้อมอารีต่างหาก
“คุณแม่พูดจริงเหรอคะ” รานีถามอย่างไม่เชื่อ
“นั่นสิ คุณแม่จะปล่อยให้เธออยู่ข้างนอกงั้นเหรอ ถ้าเกิดว่าเขมจิราทำเื่บ้าๆ อีกล่ะคะ” กระรัตเอ่ยถาม
“แล้วพวกเธอกล้าปล่อยให้เขมจิราก่อเื่อีกงั้นเหรอ” ช่อม่วงถามกลับ
“ไม่ค่ะ ต่อจากนี้ฉันจะควบคุมลูกสะใภ้ให้ดี”
ทั้งวศินและรานีต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก คิดไปไกลว่าจะถูกคุณแม่ตำหนิเข้าแล้วเสียอีก
“แล้วเด็กคนนั้นที่เขมจิราพามาล่ะ เขาเชื่ออะไร” ช่อม่วงถาม
“เขาเชื่อว่าต้นน้ำครับแม่” วศินรีบตอบ
“เขาเป็ลูกของพี่ทักษ์ไหมคะ ทำไมดูผอมแห้ง-” ช่อฟ้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่!” สองสามีต่างรีบตอบด้วยความตื่นตระหนก
“อะไรกัน ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ทำไมต้องตวาดใส่ช่อฟ้าด้วย” กระรัตรีบพูดออกหน้าเตือนอีกฝ่าย
“ใช่ ทำไมต้องตวาดหลานสาวด้วย” วิษณุพูดตาม
“ก็เพราะว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของทักษ์น่ะสิ เขามีลูกชายเพียงคนเดียวเท่านั้นคือบัลลังก์!”
“งั้นก็แล้วไปค่ะ นึกว่าจะมีหลานชายเพิ่มซะแล้ว แค่คนเดียวก็ปวดหัวจะแย่” ช่อฟ้ายังไม่ลืมที่จะพูดจาเหน็บแนมทิ้งท้าย
รานีไม่สนใจหลานสาวอีกต่อไป รีบหันไปพูดกับช่อม่วงทันที “คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ มีแค่บัลลังก์เท่านั้นที่เป็ลูกชายของทักษ์”
“ก็ดี อย่าให้จู่ๆ ฉันมีเหลนเพิ่มมาอีกคนแล้วกัน” ช่อม่วงตักเตือน คิดว่าเพียงเวลาไม่กี่วันกลับมีปัญหาวิ่งเข้ามาไม่หยุดหย่อน “งั้นเื่วันนี้ก็พอเท่านี้ ฉันไม่อยากฟังอะไรแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวช่อฟ้าไปส่งคุณย่าเองนะคะ” ก่อนจะเข็นวีลแชร์ไปโดยไม่สนใจเอ่ยอำลาคนอื่นๆ
ทั้งเมฆาและนภาไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองคนต่างขอตัวออกไปจากห้องนี้ ในใจของเขารู้สึกสงสารเขมจิราไม่น้อย ตัวเขาเองแม้จะเป็หลานชายของตระกูลเทวราช ทว่ากลับไม่ได้เป็หลานรักเหมือนอย่างน้องสาว และสำหรับช่อม่วง เมฆาไม่ได้มีความสามารถมากเท่าหลานชายคนโปรดอย่างทักษ์ จึงไม่มีอำนาจมากมายที่จะช่วยเขมจิราได้
แต่ตัวเขาเองได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขมจิราได้รับเด็กชายที่ชื่อต้นน้ำมาดูแล และคาดว่าตอนนี้เด็กคนนั้นคงจะอยู่กับเขมจิราด้วยเช่นกัน
เขาที่เป็ห่วงเธอมากจึงรีบเดินกลับห้องไปให้ไวที่สุด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่สะใภ้อย่างเขมจิราด้วยความเป็ห่วง
158
