ตอนที่ 7 – เสียงร้องจากช่องลม
คืนถัดมา ฝนโปรยเบาๆ
บ้านรัชนีตั้งตระหง่านกลางความเปียกชื้น เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ยอมตายดี
เมฆากลับมาอีกครั้งพร้อมวรุฒและจิตรา
คราวนี้เขานำอุปกรณ์สแกนโครงสร้างบ้านมาด้วย — เครื่องมือแบบที่นักวิทยาศาสตร์ใช้ตรวจโพรงใต้ผนัง
“ผมไม่อยากกลับมาที่นี่เลยพี่...” วรุฒพูดเสียงเบา “เมื่อคืนยังฝันว่าแมวเดินมาข่วนหน้าผมอยู่เลย”
“ดีแล้ว” เมฆาตอบเรียบๆ “แปลว่ามันอยากให้เรากลับมาหา”
“เอ่อ...พี่ครับ ผมหมายถึง ไม่อยากเจอ ต่างหากครับ ไม่ใช่ให้มันมาตามหา!”
จิตราหัวเราะเบาๆ แม้สีหน้าจะยังซีด “อย่างน้อยก็ยังพูดเล่นได้... ฉันยังไม่ลืมตอนที่ไฟดับเลยค่ะ”
เมฆาเหลือบมองเธอ “อย่ากังวล วันนี้เราไม่ได้มาเจอผี — แค่มาเจอ ‘ช่องลม’”
ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน “ช่องลม...?”
เมฆาเปิดแปลนบ้านเก่าที่ได้มาจากเทศบาลวางบนโต๊ะไม้ “ตามแปลนนี้ บ้านหลังนี้ควรมีช่องลมแค่สองจุด คือเหนือครัวกับห้องโถง”
เขาใช้ไฟฉายชี้ไปยังมุมห้องที่เคยเห็นเงาเมื่อคืน “แต่ที่นี่มีช่องลมที่สาม — ซึ่งไม่อยู่ในแบบ”
“ใครจะไปทำช่องลมเพิ่มครับพี่ มันก็แค่ช่องระบายอากาศ...” วรุฒพูด
“นั่นแหละที่ผิดปกติ” เมฆาเอ่ยนิ่งๆ “ช่องนั้นปิดจากด้านใน และมีเสียงออกมาเมื่อคืน...”
เขาเดินไปใกล้ผนัง ใช้มือเคาะเบาๆ — เสียงสะท้อนกลวง
“ตรงนี้แหละ”
วรุฒกลืนน้ำลาย “พี่... อย่าบอกนะว่าเราจะเปิดมัน...”
“ถ้าไม่เปิด แล้วใครจะรู้ว่า ‘เขาในเงา’ คือใคร”
เมฆาใช้ไขควงงัดแผ่นไม้ทีละนิด
จิตราเอาไฟฉายส่อง มือเธอสั่นจนแสงส่ายไปมา
พอไม้หลุดออก... กลิ่นเหม็นคาวและฝุ่นอับพุ่งออกมาทันที
วรุฒถอยกรูด “โอยพี่ ผมว่ากลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นบ้านแน่ๆ!”
เมฆาไม่ตอบ เขายื่นหน้าเข้าไปมอง — ช่องนั้นลึกเกินคาด ราวกับอุโมงค์เล็กๆ
“มันไม่ใช่ช่องลมธรรมดา...”
“แล้วมันคืออะไรคะพี่...” จิตราเสียงสั่น
“เหมือนทางเดินของสัตว์...” เมฆาพึมพำ ก่อนควักกล้องไฟอินฟราเรดมาส่องเข้าไป
ในจอปรากฏ “รูปร่างคล้ายแมว” นั่งนิ่งอยู่ลึกเข้าไปสุดมุม
แต่สิ่งที่ทำให้วรุฒกับจิตราขนลุกคือ — มัน “เรืองแสง”
“พี่...แมวมันมีแสงเองเหรอครับ...”
“ไม่มีหรอก” เมฆาตอบเรียบๆ “เว้นแต่ว่ามันไม่ใช่แมว”
จู่ๆ เสียงร้อง “เมี้ยววววววว...” ดังยาวออกมาจากในช่อง
เสียงนั้นไม่เหมือนแมวธรรมดา — มันเหมือนเสียงคน พยายามเลียนเสียงแมว
วรุฒก้าวถอย “โอ้ยพี่! ผมขอเถอะครับ ปิดช่องเลยเถอะนะ!”
“ไม่ได้” เมฆาเอื้อมมือไปเปิดแฟลชกล้อง “มันกำลังเรียกเราให้เห็นบางอย่าง”
เมื่อแฟลชส่องเข้าไปอีกครั้ง
สิ่งที่เห็นในช่องนั้นไม่ใช่แมว — แต่เป็ ตา คู่หนึ่ง ที่สะท้อนแสงตอบกลับมา
และมัน... กระพริบช้าๆ เหมือนมีชีวิต
จิตราแทบกรีดร้อง แต่เมฆายกมือห้าม “อย่าเสียงดัง”
เขาจ้องไปที่ตานั้น แล้วพูดช้าๆ ว่า
“ถ้าเธอได้ยิน... ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ฆ่าแมว แต่เธอกำลังถูกใครบางคนซ่อนเอาไว้”
เงาในช่องเริ่มขยับ — ก่อนเลือนหายไปในความมืด
ไฟในบ้านดับวูบอีกครั้ง
วรุฒร้อง “พี่เมฆาาาาาาาาา!”
แต่เสียงของเมฆายังนิ่งเหมือนเดิม “ไม่ต้องกลัว...มันอยู่ข้างเรา”
จบตอนที่ 7 – เสียงร้องจากช่องลม
ตอนต่อไปจะเป็
Next ตอนที่ 8 – แมวที่ไม่เคยตาย
เมฆาจะตามเบาะแสของตานั้น จนพบความจริงว่ามันเกี่ยวข้องกับ “การทดลองประหลาด” ที่เกิดขึ้นในบ้านนี้เมื่อสิบปีก่อน
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
2K
