บ้านดาริน
@Darin
“ตาเรย์ นั่งข้างน้องสิ” แม่ฉันจัดแจง ในขณะที่ฉันแข็งเป็หินอยู่ที่เก้าอี้แต่หูฉันได้ยินสิ่งที่ทุกคนคุยกัน
“เธอก็มานั่งข้างๆ ฉัน” แม่ฉันลากเพื่อนไปนั่งข้างๆ
สภาพของโต๊ะอาหาร นั่งตามยาวฝั่งล่ะ 3 คน ฝั่งฉันมียัยอลิน และอีตาพี่เรย์เ้าเล่ห์วายร้ายนั่งข้างฝั่งตรงข้ามมีแม่ฉันนั่งตรงกลาง มีป๊าฉันนั่งตรงข้ามกับอีตาเรย์นั่นล่ะส่วนแม่พี่เรย์นั่งตรงข้ามกับยัยอลิน
อือ ... ดูเหมือน มันมีกลิ่นตุๆ นะเื่นี้เพราะอีตาพี่เรย์นิ่งมากเหมือนรู้ว่าฉันเป็ใคร ตอนนี้อารมณ์ฉันเหมือนจะะเิได้แต่ก็ต้องระงับไว้ ฮึบ ฮึบ ฮึบ ยัยริน ใจเย็นๆ
“หวัดดีครับน้องริน” ฮือๆๆๆ อีตาพี่เรย์เรียกฉันว่าน้อง....ฉันนั่งนิ่งไม่พูด ไม่หันหน้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่มองแม่ด้วยสายตาคาดคั้น
แม่ฉันที่ยิ้มเ้าเล่ห์ส่งมาที่ฉันแทน ฮึฮึฮึ! แม่นะแม่นี้ลูกนะ ทำไมทำกับลูกสาวสุดที่รักผู้น่าอย่างฉันได้ลงคอ
เขาพยายามใช้มือจับมือฉันที่อยู่ใต้โต๊ะแต่ฉันดึงมือฉันให้ขึ้นมาอยู่บนโต๊ะ
“ยัยริน อย่าเสียมารยาทกับพี่เขาสิ ชวนพี่เขาคุยด้วย” แม่ฉันดุในหัวฉันได้ที่เรียก แม่!!!อย่างดัง แต่ก็ไม่ได้เปล่งเสียงนั้นออกมามีแต่ทำตามเ้าคุณแม่ไปก่อนเพื่อรักษามารยาท
“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือลวกๆ ใส่อีตาพี่เรย์ เสียงแข็ง
“สวัสดีค่ะน้าพร” ฉันยิ้มแบบไม่รู้ว่าหน้าฉันจะออกมาอีท่าไหนเพราะมันใและไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตอนนี้อย่างไรดี แต่ฉันก็พยายามอย่างที่สุดเพื่อยิ้มอย่างดีที่สุดไปยังแม่ของพี่เขา พร้อมกับยกมือไหว้อย่างสุภาพและเสียงก็ไม่แข็งเท่าที่ฉันส่งไปยังอีตาเรย์วายร้าย
“ลูกสาวโตขึ้น น่ารักเชียว เรียกแม่ดีกว่านะแม่รู้เื่ของเราแล้วล่ะ” แม่พี่เรย์ทำเอาฉันอึ้งไปอีก
รู้เื่ฉัน! ฉันหันไปมองหน้าอีตาพี่เรย์วายร้าย และสะบัดหน้ากลับมายังแม่เขา “อือ ... ค่ะ”
“ยัยรินขอฉันคงเขินนะพร พวกเราก็อย่าเพิ่งเร่งพวกเขาสองคนเลยตาเรย์ ก็ดูๆ น้องด้วยล่ะ แม่ล่ะเป็ห่วง แต่พอรู้ว่าเราดูแลน้องแม่ก็สบายใจ”แม่ๆๆๆ!!!! แม่ฉันอีกคน รู้เห็นเป็ใจกับอีตาเรย์ด้วย
“คุณก็ ดูหน้าลูกเราด้วย ตาเรย์ ป๊าหวังว่าเราจะรักน้องมากๆ นะ”ป๊าฉันอีกคน!!! นี่มันอะไรกัน คนพวกนี้ นี่พวกเขาใช่พ่อกับแม่ของฉันจริงๆ ใช่ไหม!!!
ดีจริงๆ รู้กันหมดเลย ยกเว้นฉันคนเดียว ฮึฮึฮึ!
“พี่เรย์เป็ไงบ้างลูก เขาทำให้หนูลำบากมากไหม? ...หากพี่เขาทำตัวไม่ดี แม่ ... ” แม่พี่เรย์ที่กำลังพูดกับฉันแต่รอบนี้ฉันคงต้องเสียมารยาทแล้วล่ะ มันไม่ไหวจริงๆ
“ป๊า แม่ค่ะ หนูหิวแล้ว!!!” ฉันหันมาหาแม่ และป๊าไม่ฟังสิ่งที่แม่พี่เรย์อยากจะพูด ตอนนี้ฉันโมโหหิวในระดับสิบที่สามารถกินหัวใครบางคนได้
ฉันรีบยัดข้าวเข้าปาก แทบจะไม่ต้องเคี้ยว ระหว่างกินข้าวฉันก็ไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มให้แม่พี่เขาที่ฉันเสียมารยาทเมื่อก่อนหน้า แต่ฉันก็ไม่ได้ขอโทษหรอกนะตอนนี้ไม่สามารถทำได้จริงๆ
ส่วนอีตาเรย์เหรอ ... ฮึ!!! ฝันไปเถอะ
“ป๊า แม่ แม่พร หนูอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นข้างบนนะคะ สวัสดีค่ะ”ฉันยกมือไหว้ทั้งสามคน แต่ไม่มองคนที่นั่งข่างๆ และเบี่ยงตัวออกทางยัยอลินและรีบเดินเร็วขึ้นไปยังชั้นสองทันที
“พี่ริน” เสียงยัยอลินดังตามหลัง
“ยัยริน” “ยัยริน” เสียงแม่กับป๊าฉันดังตามมา
“อย่าเพิ่งเร่งลูกเลย หนูรินคงใเื่ตาเรย์นะ”ฉันได้ยินเสียงของแม่อีตาพี่เรย์พูดถึงฉันเสียงอ่อยๆ
ส่วนอีตาพี่เรย์ นั่งบื้ออยู่ที่โต๊ะ ไม่พูดอะไร แหงล่ะความผิดครั้งนี้ยากจะให้อภัยจริงๆ
ฉันไม่คิดว่าการพบเจอครอบครัวพี่เรย์จะมาในรูปแบบนี้ฉันไม่อยากจะคิดถึงมันจริงๆ
เพราะเื่ทั้งหมด เกิดจากทุกคนหลอกฉัน!!!
ฉันที่ขึ้นห้อง มองหากระเป๋า และเก็บเสื้อผ้าอย่างลวกๆด้วยความโมโห จากนั้นก็หยิบกุญแจรถ พร้อมไปให้พ้นๆ คนในบ้านนี้
ฉันรู้สึกสับสน และรู้สึกโกรธอีตาพี่เรย์ รวมถึงทุกคนที่หลอกฉันฉันไม่สนใจว่าสายตาของพวกเขาจะมองฉันอย่างไร เมื่อเห็นฉันเดินลงมา และเดินออกไปพร้อมกระเป๋าเป้
“ยัยรินจะไปไหนนะลูก?” แม่ฉันลุกขึ้นและถามเสียงดัง
อีตาพี่เรย์ยืนขึ้นตาม หันมาหาฉัน สายตาที่ยอมรับผิด แต่ฝันไปเถอะ!
“แม่หนูขอกลับหอก่อนนะคะ” ฉันพูดเสร็จก็รับก้าวออกมาจากบ้านอย่างไว
“ริน ... ฟังพี่ก่อน” ฉันได้ยินเสียงวิ่งของอีตาพี่เรย์ที่กำลังเข้าใกล้ฉัน
“พูดกับน้องดีๆ นะลูก” เสียงแม่ฉันกับเสียงอีตาพี่เรย์ดังออกมาพร้อมกัน
ฉันรีบวิ่งเพื่อให้ถึงรถ ฉันกำลังจะเปิดประตูรถแขนของฉันก็ถูกฉุดไว้อย่างแรง
“ปล่อย!!!” ฉันพยายามแกะมือเขาออก แต่มันเหนียวยังกะปลาหมึก
“ไม่ปล่อย” เขาตอบกลับมา สีหน้าของเราทั้งสองคนบ่งบอกได้เลยว่าสถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดแค่ไหน
“พี่หลอกริน หลอกรินมาตลอด” น้ำตาฉันไหลโดยไม่รู้ตัวเื่เหลวไหลนี่มันคืออะไร
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมไม่บอกกันตรงๆ คือจะเซอร์ไพรส์กันเหรอ?หรือยังไง? ทุกอย่างในสมองมันตีกันไปหมด
“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้หลอกรินจริงๆ นะครับ”อีตาพี่เรย์พยายามจะกอดฉัน แต่ฉันผลักเขาให้ห่างมากที่สุด แต่เขาก็แรงเยอะกอดฉันได้อยู่ดี
“ยกโทษให้พี่นะครับ พี่ขอโทษที่พี่ไม่ได้บอกเื่ของพี่ว่าพี่เป็ใคร มีเป็เหตุสุดวิสัย พี่พยายามนัดทานข้าวกับรินมาตลอดแต่รินก็ปฏิเสธพี่ ก่อนหน้ารินก็มีแฟน รินจะให้พี่ทำยังไง ...จนวันที่พี่เจอรินในคลับ มันทำให้พี่ไม่สามารถปล่อยรินไปได้จริงๆ พี่ชอบรินและรักรินจริงๆ ไม่ได้หลอกรินเลย” ฟังเขาพูดจบฉันก็น้ำตาคลอ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันฉันแกะมือเขาออกและเปิดประตูรถ เพื่อที่จะขับออกไปไหนก็ได้ ที่ไม่มี 'เขา’
“ปล่อยรินค่ะ รินขออยู่คนเดียว” ประโยคก่อนจากของฉัน
อีตาพี่เรย์ก็ไม่ได้รั้งฉันไว้ ปล่อยให้ฉันขับรถออกมาฉันมองกระจกหลังเห็นเขาที่กำลังยืนมองฉันขับรถออกจากบ้านไป
@Ray
ผมยืมมองรถยนต์ที่กำลังแล่นออกไปจากลานบ้านผมรู้ว่าเธอต้องโกรธผมแน่นอน แต่จะให้ผมทำไงได้ ไม่ใช่ว่าผม้าหลอกลวงเธอแต่ผมไม่รู้จะบอกเธออย่างไรต่างหากล่ะ ั้แ่ครั้งแรกที่พบเห็นเธอในคลับผมรู้ว่าเธอคือใคร และเธอเจออะไรมา
จะบอกว่าผมฉวยโอกาสตอนที่เธอเมา แล้วรวบหัวรวบหางเธอ จะบอกอย่างนั้นก็ไม่ผิดก็ผมทำกับเธออย่างนั้นจริงๆ และที่ผมทำลงไปเพราะผม้าเธอจริงๆ้าที่จะคบกับเธอ ไม่ใช่แค่เล่นๆ
หากเธอให้โอกาสผมได้พบเจอกันบ้าง ผมคงไม่ต้องใช้วิธีนี้แต่วิธีนี้ผมก็ไม่ได้ตั้งใจ ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะเมามากขนาดนั้นและยังเป็ฝ่ายรุกผมด้วย หากเป็คนอื่นที่ผมมีอะไรด้วย มันก็จะจบๆ ไป ในแต่ละครั้งไม่มีการสานต่อความสัมพันธ์ แต่เมื่อเป็ดาริน คนที่ผมเฝ้ารอ และเฝ้าดูเธอมาตลอด20 ปี จะให้ผมปล่อยให้คนอื่นแย่งเธอไปอย่างนั้นเหรอ?
ผมไม่ใช่พ่อพระนะ!!!
หลังจากคืนแรกที่เราได้เสียกัน และให้เธอย้ายเข้ามาอยู่กับผมจนเราทั้งสองได้คบกัน ครอบผมกับครอบครัวของดารินรับรู้ และยินดีที่จะช่วยผมตอนแรกป๊าเธอก็ดูจะโกรธๆ ผมอยู่ แต่เมื่อท่านถามคำถาม ว่ารักลูกสาวของพวกท่านหรือเปล่าผมตอบชัดเจน ไม่เปลี่ยนแปลง ผมรักริน และจะปกป้องเธอ เพียงเท่านี้พวกท่านก็ไฟเขียวให้ผม
แต่ก่อนอื่น ที่ผมกับรินจะสามารถลงเอยกันได้ ผมยังคง้าให้ดารินรักผมและยอมรับผมอย่างจริงใจไม่อย่างนั้นเธอได้หนีผมไปอย่างแน่นอน ผมรู้จักนิสัยเธอดีดารินเป็คนที่จะเลือกคนที่เธอรักด้วยตัวเองเท่านั้น และไม่ยอมให้ครอบครัวบังคับในเื่นี้ครอบครัวของดารินก็รับปาก ขอแค่ผมจริงใจกับเธอ
ผมคิดว่าตลอดใน่ที่เราที่เราคบกัน อยู่ด้วยกันหากไม่นับความสัมพันธ์ทางร่างกาย เธอจะรับรู้ได้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน และผมจะไม่ทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้เธอคงรู้สึกโกรธผมที่ผมไม่ยอมบอกตัวตนของผมกับเธอและผมต้องปล่อยให้เธอได้มีโอกาสคิดเื่นี้เช่นกัน
ผมเดินกลับเข้าบ้าน มองหน้าแม่ผม แม่และป๊าของดาริน
“น้องล่ะเรย์” แม่ผมถามขึ้น มองด้วยความเป็ห่วง
“ขับรถออกไปแล้วครับ ... คุณแม่ครับ ป๊าครับ ผมขอโทษที่ทำให้รินต้องออกจากบ้านนะครับเดี๋ยวผมตามน้องกลับบ้านเอง” ผมสำนึกผิดรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปไม่ได้มีผลดีอย่างที่คิด
“ปล่อยไปก่อน คงใน่ะ ลูกสาวแม่บอกว่ารักเรายังไงยัยรินก็คงไม่หนีไปไหนหรอก ปล่อยให้ยัยเด็กดื้อของแม่ได้คิด ดีขึ้นคงกลับมา”แม่ของดารินบอกผม เหมือนปลอบและให้กำลังใจผม
“เดี๋ยวถ้าไปไหนก็คงมีคนโทรมาบอก อย่าเครียดไปเลยเรย์” ป๊าของเธอพูดปลอบผมอีกแรง
“ขอบคุณครับป๊า แม่ ผมสัญญาจะพารินกลับมาครับวิธีของผมมันผิดสำหรับรินจริงๆ ครับ” ผมยกมือไหว้ป๊า และแม่ของดาริน
“ไม่เป็ไรหรอกลูก แม่รู้จักนิสัยลูกสาวแม่คนนี้ดี ยัยรินนะดื้อหากเราไม่ใช้วิธีนี้ แม่ก็ไม่รู้ว่ายัยรินจะไปคว้าเอาผู้ชายคนไหนมาอีกไอ้คนเก่าก็เห็นว่าเ้าชู้ตัวพ่อ ... ยังไงแม่ก็เห็นเราั้แ่เด็กเหมือนลูกชายจริงๆ แม่ก็หวังว่าเราจะช่วยแม่ดูแลน้องให้ดี” คุณแม่ดารินจับมือผม ปลอบใจผมผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะ
“ป๊าก็ฝากเราดูน้องด้วย ยัยรินยังเด็กอาจจะเอาแต่ใจไปนิดเราเป็ผู้ใหญ่ยังไงก็ค่อยๆ สอนน้องด้วย” ป๊าของเธอก็เข้าใจผม
“ผมขอไปส่งแม่ที่บ้านก่อนนะครับแล้วเดี๋ยวผมเจอน้องยังไงแล้วจะโทรหาคุณแม่นะครับ” ผมกล่าวลา ป๊าและแม่ของรินจากนั้นผมกับแม่ก็เดินทางกลับบ้าน
“ฉันกลับก่อนนะดา คุณอเล็ค” แม่ของผมกล่าวลาแม่ และป๊าของดาริน
“อือ กลับดีๆ ละ ... ตาเรย์ได้ข่าวน้องยังไงก็แจ้งแม่ด้วยนะ” แม่ดาแม่ของดารินหันไปบอกลาแม่ผม และหันมาฝากน้องไว้กับผมอีกครั้ง
328
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
![องค์ชายข้าไม่ใช่นางร้าย [ จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696430270_99448370.webp)
