เซี่ยลี่หยางกำโฉนดในมือไว้แน่น “ท่านแม่! ข้าจะพาพวกเราไปสู่ความร่ำรวยด้วยโรงสุราหยางซูซิ่งของเรา ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่?”
“ท่านอย่ามาพูดตลก อย่างท่านน่ะหรือจะพาเราไปสู่ความร่ำรวย” เซี่ยเหวินซูค้าน เขารีบหันไปพูดกับมารดาอย่างร้อนใจ “ท่านแม่จะให้พี่ใหญ่ถือโฉนดทั้งสองแห่งนี้ไว้จริงหรือขอรับ ท่านไม่กลัวว่าเขาจะขายสมบัติของท่านพ่อจนหมดไม่เหลือหรือขอรับ เรากำลังจะไม่มีที่ซุกหัวนอนนะขอรับ!”
เซี่ยฮูหยินมองลูกชายคนโตกับลูกชายคนรองสลับกัน ก่อนที่นางจะพูดกับลูกชายคนรอง “เหวินซู...แม่เชื่อว่าครั้งนี้พี่ใหญ่ของเ้าพูดจริง เราให้เขาลองดูสักครั้งเถอะ หากทำไม่สำเร็จ เราก็แค่ไปตายเอาดาบหน้า ที่ผ่านมาเราก็ใช้ชีวิตให้ผ่านไปวันๆ เท่านั้นไม่ใช่หรือ”
เซี่ยลี่หยางยิ้มที่มุมปาก มารดาของเขาช่างมีจิตวิทยาที่ยอดเยี่ยมเสียจริง นางคงทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว เพียงแต่เ้าของร่างเดิมกลับโง่เขลาจึงไม่เข้าใจความหมาย เ้านั่นยังคิดว่ามารดาส่งเสริมให้เขาใช้จ่ายได้ตามอำเภอใจ แต่นี่มันคือการกดดันชัดๆ
“หากเ้าไม่เชื่อข้า พรุ่งนี้ข้าจะพาเ้าไปที่ดูงานที่โรงสุราของเราด้วยก็แล้วกัน ยังไงชื่อโรงสุราของเราก็คือ ‘หยางซูซิ่ง’ ก็เท่ากับว่าโรงสุรานี้เป็ของเราทั้งสามคน ข้าจะไม่ถือครองมันแต่เพียงผู้เดียว” เซี่ยลี่หยางพูดกับน้องชายก่อนจะหันไปยิ้มให้มารดา “ว่าแต่ว่านะท่านแม่ ตอนนี้ข้าหิวมาก พวกท่านไม่หิวกันหรือ”
“หิวสิ ถามได้” เซี่ยฮูหยินตอบพร้อมกับมองลูกชายคนโตอย่างสงสาร “พวกเราไม่มีใครได้กินข้าวมาั้แ่เมื่อวาน หรือแม้แต่ความรู้สึกหิวเ้าก็ไม่รู้จัก ลี่หยาง...ไม่ใช่ว่าเ้าเที่ยวหอนางโลมมากจนสมองของเ้าถูกนังพวกนั้นทำลายไปหมดแล้วนะ”
“โธ่...ท่านแม่ จะต้องให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งว่าข้ายังปกติดี และข้าก็ไม่เคยแตะต้องนางโลมพวกนั้นแม้แต่คนเดียว แต่ที่ข้าถามท่านเมื่อครู่เพราะข้าอยากให้ท่านไปทำอาหารมาให้พวกเรากินต่างหาก”
“ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากไปหาอะไรมาให้พวกเ้ากิน แต่แม่เคยทำอาหารที่ไหนกัน แต่ถึงแม่จะทำเป็แล้วอย่างไร ที่บ้านเราไม่มีเสบียง อีกอย่างเ้าก็เอาเงินก้อนสุดท้ายของเราไปหมดแล้ว
“หา! ไม่เหลืออะไรที่กินได้แล้ว” เซี่ยลี่หยางนึกถึงมิติวิเศษของตัวเองขึ้นมาทันที “ความจริงแล้วเมื่อวานข้าเพิ่งซื้อเสบียงมาเก็บไว้จำนวนหนึ่ง เดี๋ยวข้าจะขนมันเข้าไปเก็บไว้ในห้องครัวก็แล้วกัน”
“พี่ใหญ่เ้าคะ ถึงแม้เราจะมีเสบียง แต่เราก็คงทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเราไม่เคยมีใครเข้าครัวเลยเ้าค่ะ” เซี่ยหรงซิ่งบอก
“เื่นั้นไม่ต้องห่วง การที่ข้าออกไปเที่ยวเตร่อยู่ข้างนอกก็ไม่ใช่ว่าข้าไปทำตัวเกเรอย่างเดียว ข้าออกไปร่ำเรียนวิชาต่างๆ มาสารพัด เพียงแต่ข้าไม่ได้บอกให้ใครรู้เท่านั้น” เซี่ยลี่หยางเริ่มแต่งเื่ เขารู้เพียงว่าเขามีมิติวิเศษที่เป็คฤหาสน์ติดตัวมา แต่ความสามารถอื่นเขายังไม่ได้ทดสอบ รอให้คืนนี้เขาเข้าไปในมิติก่อนก็แล้วกัน “เ้ารอง อีกเดี๋ยวเ้าตามไปช่วยข้าขนเสบียงไปเก็บไว้ในครัว แล้วเดี๋ยวเย็นนี้ข้าจะแสดงฝีมือทำอาหารอันโอชะให้พวกเ้าได้กิน”
“อย่ามาโม้หน่อยเลย” เซี่ยเหวินซูพูดเสียงเบา
“งั้นเย็นนี้เรามากินอาหารง่ายๆ อย่างบะหมี่ราดซอสหมูสับโปะด้วยไข่ดาวเยิ้มๆ ก็แล้วกัน”
เซี่ยลี่หยางเดินนำหน้าน้องชายกลับไปที่เรือนของตัวเอง แต่เซี่ยเหวินซูกลับยืนอยู่ที่เดิม รอจนกระทั่งพี่ชายเดินลับไปแล้ว
“ท่านเชื่อพี่ใหญ่จริงๆ หรือขอรับท่านแม่” เซี่ยเหวินซูถาม
“แม่คิดว่าตอนนี้พี่ใหญ่ของเ้าเปลี่ยนเป็ ‘คนใหม่’ แล้ว ถ้าไม่เชื่อพวกเ้าก็ลองสังเกตเขาดู” เซี่ยฮูหยินตอบยิ้ม
คืนก่อนมีเทวดามาเข้าฝันบอกว่านางจะได้ลูกชายคนใหม่ เ้าใหญ่ของนางกำลังจะกลับตัวเป็คนดีแล้ว เหตุการณ์ในฝันเหมือนกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่มีผิด ลูกชายคนใหม่ของนาง เมื่อมาถึงบ้าน เขาก็ถามถึงทรัพย์สินและสมบัติที่เหลืออย่างนี้เหมือนกัน นางเชื่อว่าความฝันนั้นย่อมเป็ความจริงอย่างแน่นอน เหมือนกับตอนที่นางฝันว่าสามียังมีชีวิตอยู่ คนร้ายกลุ่มนั้นลอบสังหารสามีไม่สำเร็จ เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเวลานี้สามีของนางไปอยู่ที่ไหน
เซี่ยลี่หยางกลับมาถึงเรือนพัก เขารีบปิดประตูก่อนจะเข้าไปในคฤหาสน์ในมิติแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องครัว เพราะคฤหาสน์หลังนี้เป็เรือนหอที่เขากับหลี่เหิงเยว่ตั้งใจจะมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เพราะฉะนั้นข้าวของในคฤหาสน์จึงถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบครัน
เขาเดินไปหยิบเครื่องครัวออกมาหลายชิ้น จากนั้นก็ไปหยิบถุงข้าวสาร ถุงแป้ง ตะกร้าไข่ หมูบดและผักสดที่อยู่ในตู้เย็น และยังไม่ลืมที่จะเอาตะกร้าหวายพังๆ ที่เขาเพิ่งหยิบมาจากทางเดินที่หน้าเรือนพักไปใส่เครื่องปรุงและเครื่องเทศนานาชนิด ไม่นานที่ลานหน้าเรือนพักของเขาก็เต็มไปด้วยเสบียง คาดว่าเสบียงเหล่านี้จะทำให้คนในครอบครัวกินอิ่มแบบไม่ต้องประหยัดไปได้อีกหนึ่งเดือนเลยทีเดียว
ทีแรกเซี่ยเหวินซูเดินมาเรือนพักของพี่ชายด้วยท่าทางไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นเสบียงที่วางรออยู่มากมาย เขาขยี้ตาตัวเองอีกหลายครั้งก็ยังไม่เห็นว่าเสบียงเ่าั้จะหายไปไหน เขาวิ่งเข้าไปหาพี่ชายอย่างดีใจ
“พี่ใหญ่! ท่านเตรียมเสบียงไว้ให้พวกเราจริงๆ หรือขอรับ”
“เ้าเด็กนี่ ก่อนหน้านี้ยังไม่อยากเรียกข้าว่าพี่ชาย แต่พอเห็นว่าข้ามีของกินมากมาย เ้ากลับเรียกข้าได้อย่างสนิทสนมทีเดียว”
“แหม...พี่ใหญ่ ก่อนหน้านั้นข้าต้องขออภัยด้วยก็แล้วกัน ก็ใครใช้ให้ท่านทำตัวไม่น่าเชื่อถือกันเล่า เมื่อก่อนท่านก็เคยสัญญากับข้าและซิ่งเอ๋อแบบนี้ ท่านบอกว่าจะซื้อขนมกุ้ยฮวาเ้าอร่อยมาฝากพวกเรา แต่รอแล้วรอเล่าพวกเราก็ไม่เคยได้กินมัน พอตอนนี้ท่านมาบอกว่าท่านซื้อเสบียงมาให้พวกเรา แล้วท่านจะให้ข้าเชื่อคำพูดของท่านได้อย่างไร”
“พอเ้าพูดถึงขนม ข้าก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เ้าขนของบางส่วนไปไว้ในห้องครัวรอข้าก็แล้วกัน ข้าขอกลับเข้าไปเอาของบางอย่างมาเพิ่มก่อน”
“เช่นนั้นข้าจะขนของไปที่ห้องครัวรอนะขอรับ”
เย็นวันนั้นทั้งครอบครัวต่างก็ได้ชิมบะหมี่ราดซอสหมูสับโปะไข่ดาวแสนอร่อยจากฝีมือของเซี่ยลี่หยาง ทั้งยังได้กินเค้กผลไม้ตบท้ายมื้ออาหารไปอีกคนละหลายชิ้น ทุกคนในครอบครัวต่างก็มองเซี่ยลี่หยางอย่างแปลกใจ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
เซี่ยลี่หยางเดินกลับเรือนพักหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ เขาเข้าไปสำรวจในห้องครัวในมิติอีกครั้ง ปรากฏว่าถังขยะดิจิตอลในห้องครัวมีข้อความปรากฏที่หน้าจอว่าเขาสามารถเอาบรรจุภัณฑ์เก่าไปแลกซื้อสินค้ามาเติมให้เต็มเหมือนเดิมได้ที่เครื่องซื้อสินค้าอัตโนมัติที่วางอยู่กลางห้องรับแขก
เซี่ยลี่หยางอ่านข้อความเสร็จก็รีบวิ่งไปที่ห้องรับแขกก็เห็นตู้ซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้าขนาดใหญ่วางอยู่จริงๆ เขาถอดรองเท้าที่ใส่อยู่แล้วเอาไปวางในตู้ อย่างไรรองเท้าที่เขาสวมอยู่ก็เป็วัสดุที่สร้างขึ้นจากยุคโบราณ ยังไงของโบราณก็ต้องมีราคาอย่างแน่นอน เซี่ยลี่หยางยืนยิ้มอยู่ในใจว่าเขามีช่องทางการหาเงินแล้ว
สักพักกลับมีข้อความปรากฏขึ้นที่หน้าจอ ‘ท่านเ้าของมิติโปรดทำความเข้าใจ ตู้นี้มีไว้ซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้าเท่านั้น เราไม่รับขยะ หากจะทิ้งให้ไปทิ้งที่เครื่องกำจัดขยะด้านหลังคฤหาสน์’
เซี่ยลี่หยางเอื้อมมือไปคว้ารองเท้ากลับมาสวม “ขยะอะไรกัน นี่มันรองเท้าสุดรักสุดหวงของข้าเชียวนะ เหอะ...รอให้ข้าหาของดีมาให้ได้เสียก่อนเถอะ ข้าจะเหมาสินค้าจากโลกอนาคตมาขายให้ร่ำรวยเลยคอยดู เอ...แต่ว่าพรุ่งนี้เราจะไปที่โรงสุรา ถ้างั้น...เอาเบอร์เบินวิสกี้อายุสามปีไปด้วยสักขวด แล้วก็แก้วทรงทิวลิปสวยๆ สักสองใบติดมือไปด้วยดีกว่า”
ว่าแล้วเซี่ยลี่หยางก็เดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ส่วนตัวที่เขาสะสมเครื่องดื่มไว้มากมาย “เยส! ท่านทั้งหลาย รับรองว่าในแคว้นต้าเยี่ยนแห่งนี้ ไม่มีโรงสุราแห่งไหนที่จะมีเหล้า เบียร์ และไวน์ดีๆ ให้พวกท่านได้ดื่มด่ำเทียบเท่ากับโรงสุราหยางซูซิ่งของข้าอีกแล้ว”
14K
