ผู้กล้าหญิงสุดแกร่งกับการเริ่มต้นใหม่ในโลกใบใหม่

                อเล็กซานดร้าและเอเลน่าล่าสังหารอสูรร้ายที่เข้ามาขวางระหว่างการไปสังหารผู้ดูแลขุมนรกขุมที่หนึ่งระหว่างทางตกตายไปหลายร้อยกว่าตัวจนกระทั่งเดินทางมาถึงห้องโถงใหญ่ที่เปิดรอการมาถึงของพวกนาง
                “ฮิ ฮิ ฮิ มาแล้ว อาหารของข้ามาแล้ว”
                ตูม
                เงาร่างขนาดใหญ่กระโดดลงมาตรงหน้าของอเล็กซานดร้าและเอเลน่ามันมีร่างกายอันใหญ่โตสูงกว่าห้าเมตร ร่างกายล้ำสัน ลักษณะคล้ายยักษ์ดวงตาของมันมีสีแดงมือข้างซ้ายถือแส้สีแดงเข้มยาวถึงสิบเมตรและมือข้างขวาถือกระบองขนาดใหญ่เอาไว้ มันมองมาที่อเล็กซานดร้าและเอเลน่าน้ำลายของมันไหลออกมาจากปากแทบจะตลอดเวลา มันที่อดดูดกลืนสิ่งมีชีวิตมานานกำลังที่โหยหาก็ได้มีอเล็กซานดร้าและเอเลน่าเดินเข้ามาพอดีทำให้มันรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นอาหารเข้ามาในเขตของมันเอง
                “ยักษ์วิปริต! พวกมันสูญพันธุ์ไปนานแล้วนี่ทำไมยังมีชีวิตอยู่ได้”
                เอเลน่าจ้อมมองไปยังยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกล่าวด้วยความตื่นตระหนก
                “อย่าลืมสิเอเลน่าพวกเราอยู่ที่ไหนตอนนี้”
                อเล็กซานดร้ากล่าว
                “จริงด้วยสินะ ที่นี่มันย่อมไม่ปกติอยู่แล้ว”
                ขณะที่อเล็กซานดร้าและเอเลน่าที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นกระบองขนาดใหญ่ก็ฟาดลงมาที่พวกนางอย่างรวดเร็ว
                ตูม
                “พวกอาหารโง่เง่า คุยอะไรไร้สาระอยู่ได้อยู่นิ่งๆแล้วมาเป็นอาหารของข้าได้แล้ว”
                ยักษ์วิปริตนำกระบองออกไปจากจุดที่มันฟาดลงไปเพื่อที่จะนำอเล็กซานดร้าและเอเลน่าที่มันคิดว่าฟาดลงแหลกเหลวไปแล้วเปลี่ยนเป็นพลังงานดูดซับเพื่อคลายความหิวโหย แต่ทันทีที่มันเอากระบองออกไปก็ไม่พบร่างของอเล็กซานดร้าและเอเลน่าจนมารู้สึกถึงความตายที่กำลังคืบเข้ามา
                ดาบสองเล่มผสานกันมือที่ขาวผ่องของเด็กสาวทั้งสองฟาดฟันการโจมตีเข้าใส่หัวของยักษ์วิปริตทันทีที่มันประมาท แต่ประสาทการรับรู้ของยักษ์วิปริตก็ไม่ใช่อะไรที่ดูถูกได้เลยมันยกแขนขึ้นมาป้องกันส่วนหัวเอาไว้
                ฉับ
                แขนของยักษ์วิปริตถูกดาบทั้งสองเล่มเอาไปเล่มละข้างราวกับผ่าเต้าหู้จนทำให้มันที่ยังคงสติน้อยๆของมันได้อยู่เลือกที่จะกระโดดถอยออกมาแล้วดึงการใช้งานของกระบองและแส้ของมันผ่านพลังที่ผูกติดเอาไว้ ทำให้อาวุธทั้งสองทำงานทันทีโดยที่กระบองฟาดไปที่อเล็กซานดร้าและแส้เองก็ฟาดไปที่เอเลน่า
                พวกนางโดนการโจมตีเข้าไปตรงๆถึงแม้จะมีการป้องกันจากดาบทั้งสองเล่มอยู่แต่พวกนางก็ถูกกระแทกลอยละลิ่วพุ่งอัดติดกำแพงที่ของห้องโถงทั้งคู่ทำให้พวกนางกระอักเลือดออกมา
                ยักษ์วิปริตมันกำลังเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะมันประมาทอาหารของมันมากเกินไปแต่ว่ามันก็รู้สึกพึงพอใจมากเพราะอาหารที่ดีต้องแลกมาด้วยพละกำลังที่มันเสียนี่แสดงให้เห็นว่าอาหารของมันน่าลิ้มลองขนาดไหน มันใช้พลังดึงแขนที่ขาดไปกลับมาต่อกันอีกครั้งบาดแผลฟื้นฟูกลับไปอย่างรวดเร็วพริบตาเดียว
                “เจ้าเป็นอะไรไหมเอเลน่า”
                อเล็กซานดร้าที่นิ่งมาตลอดก็รู้สึกเป็นห่วงเอเลน่าถูกส่งลอยละลิ่วมาอยู่ข้างกัน
                “ไม่เป็นไรข้ามีดาบเล่มสีดำอยู่มันดูดพลังทำลายไปกว่าเก้าส่วนไม่มีปัญหาอะไร”
                ถึงจะกล่าวไปแบบนั้นแต่เอเลน่าก็แทบจะคุมให้ตัวเองหมดสติไปไม่ได้ แต่ที่นางยังคงไม่หมดสติไปเพราะพลังใจที่ไม่ลดลงของนางที่เผชิญหน้ากับหายนะแต่นางก็ยังพร้อมที่จะแลกความเป็นตายของตนเอง เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้นทำไมจะต้องกลัวบททดสอบ? อย่างมากก็แค่ตายเท่านั้นเอง
                “ดีมากแบบนั้นใช่เลย มาลองกันอีกรอบครั้งนี้เอาหัวของมันมาให้ได้”
                เหตุผลที่พวกนางต้องโจมตีที่หัวก็เพราะจุดอ่อนของยักษ์วิปริตมีที่เดียวคือหัวของมันไม่เช่นนั้นต่อให้แยกส่วนร่างกายออกมาสักร้อยแปดชิ้นมันก็ยังต่อกับไปเหมือนเดิมและฟื้นฟูกลับมาได้เต็มร้อยอยู่ดีตราบเท่าที่หัวยังไม่ถูกทำลาย
                “หึ คิดที่จะดิ้นรน เพื่อรอดไปจากการเป็นอาหารของข้า ไม่มีทางเสียหรอก”
                “ก็ไม่แน่”
                อเล็กซานดร้าจ้องมองไปยังยักษ์วิปริตและปลดปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงออกมา ทำให้ยักษ์วิปริตที่กำลังหัวเราะชอบใจอยู่นั้นเงียบลงสีหน้ามันจริงจังมากขึ้น มันไม่กล้าสบประมาทอเล็กซานดร้าและเอเลน่าอีกโดยเฉพาะอเล็กซานดร้าที่ปลดปล่อยจิตสังหารอันน่าหวั่นเกรงออกมา มันคือจิตสังหารที่แม้แต่ตัวมันเองก็ยังใจสั่นเกือบครึ่งในความคิดของมันบอกให้ยอมจำนนต่ออเล็กซานดร้าอย่างไม่มีเงื่อนไข
                ครั้งนี้อเล็กซานดร้านำเส็นใยพิเศษเข้ามาช่วยในการต่อสู้ด้วยนางแยกตัวไปทางซ้ายและเอเลน่าก็นำร่างแยกของนางออกมาหลอกล่อเช่นกันนางพุ่งตัวไปทางขวา
                “คิดจะท้าทายข้า พวกเจ้าต้องตาย”
                มือทั้งสองข้างของยักษ์วิปริตที่ถืออาวุธแต่ละอันฟาดฟันออกไปรับมืออเล็กซานดร้าและเอเลน่า เรื่องที่น่าตกตะลึงของยักษ์วิปริตก็เกิดขึ้นเมื่อกระบองของยักษ์วิปริตถูกอเล็กซานดร้าควบคุมตรึงเอาไว้โดยเส้นใยพิเศษ และทางด้านของเอเลน่าใช้ร่างแยกหลอกล่อดึงความสนใจจากยักษ์วิปริตทำให้มันไม่สามารถทำอะไรได้ภายในเวลาไม่กี่วินาทีแต่มันก็เกินพอสำหรับอเล็กซานดร้าและเอเลน่าที่พุ่งตัวเข้ามาที่หัวของยักษ์วิปริต ทำให้ยักษ์วิปริตมันเห็นเงาความตายที่ทอดยาวมายังตัวของมันกระทั่งดาบทั้งสองเล่มกลับมาอยู่ในรัศมีการผสานพลังอีกครั้ง
                พลังสีทองและพลังสีดำหลอมรวมกันกลายเป็นคลื่นพลังบดขยี้หัวของยักษ์วิปริตจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากธุลีร่างกายของยักษ์วิปริตแน่นิ่งหลังจากหัวของมันหายไป ไม่นานนักร่างกายของยักษ์วิปริตก็กระตุกเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆสลายหายไปอย่างช้าๆอาวุธทั้งสองเป็นกระบองและแส้ก็ได้ลดขนาดลงไปในระดับที่อเล็กซานดร้าและเอเลน่าสามารถนำออกมาใช้งานได้ พวกนางเก็บอาวุธเอาไว้เพื่อรอใช้ประโยชน์จากมัน และหลังจากสิ้นสุดการตายของยักษ์วิปริตร่างกายของพวกนางก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ มันคือความสามารถหลังจากเสร็จสิ้นบททดสอบแล้ว
แน่นอนว่าพอสิ้นสุดบททดสอบแล้วตัวอักษณประหลาดเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
                ‘บททดสอบที่หนึ่งจบลงแล้ว บททดสอบต่อไปจะเริ่มหลังจากคำว่าพร้อม ภารกิจต่อไป ให้หลบการโจมตีที่โจมตีมาทุกการโจมตีโดยห้ามถูกโจมตีแม้แต่ครั้งเดียวและทำการโจมตีที่จุดตายอสูรร้ายจนสามารถจบชีวิตมันได้ในครั้งเดียว’
                “พวกเราพร้อมแล้ว”
                อเล็กซานดร้าและเอเลน่าตอบยืนยันทันทีอย่างไม่ลังเล และไม่แม้แต่จะคิดว่าอะไรคือการทดสอบต่อไปต่อให้รู้เงื่อนไขมัวแต่วางแผนสุดท้ายก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามีอะไรในบททดสอบบ้าง
                โฮก
                อสูรร้ายขนาดใหญ่ค่อยๆผุดขึ้นมาจากพื้นดิน มันมีรูปร่างที่แปลกประหลาดคล้ายๆหมึกจากทะเลลึก ร่างกายของมันใหญ่โตมากจนอเล็กซานดร้าและเอเลน่าเป็นเหมือนกับมดตัวหนึ่งเมื่อยืนข้างมัน เพียงแต่ที่แปลกตาคือมันมีเขาสองเขาบนหัวของมันที่ทำให้มันดูเหมือนตัวประหลาดจากต่างโลกที่หลุดเข้ามาที่นี่ หนวดมากมายของมันเคลื่อนไหวอยู่ข้างร่างกายของมัน
                อเล็กซานดร้าและเอเลน่าต่างรู้สึกขนลุกซู่ ความรู้สึกที่มีเกี่ยวกับหนวดของหมึกประหลาดตรงหน้ามันทำให้พวกนางผวาอย่างบอกไม่ถูก
                “นี่ซานดร้าพวกเราต้องต่อสู้กับพวกเช่นนั้นหรือ ข้าว่า.....”
                “.....เอเลน่า ข้าว่าข้าเองก็.....”
                โฮก
                หมึกประหลาดคำรามเสียงดังเพื่อประกาศศักดาของตนเองออกมา ดวงตาของมันจ้องเขม่งไปยังอเล็กซานดร้าและเอเลน่า หนวดของมันที่อยู่โดยรอบค่อยๆขยายออกไปอย่างช้าๆจนมันดูเหมือนมีหนวดที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่ตรงหน้า
                ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้อเล็กซานดร้าและเอเลน่ารู้สึกเหมือนเห็นสิ่งน่ากลัวที่สุด ไม่ใช่เพราะว่าพวกนางสู้มันไม่ได้แต่ว่าหนวดพวกนี้มันไม่ใช่อะไรที่ตามสามัญสำนึกของหญิงสาวจะชมชอบมันเท่าไหร่นักกลับกันทำให้รู้สึกหวาดเสียวอย่างบอกไม่ถูก
                พวกนางไม่มีเวลาให้ได้ทำใจ หนวดมากมายนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าหาพวกนาง
                “อย่าให้โดนโจมตีนะซานดร้า ไม่เช่นนั้น.....ไม่แล้ว ข้าไม่อยากคิดแล้ว”
                “จะ...เจ้าก็ด้วยนะเอเลน่า”
                หนวดมากมายที่พุ่งเข้ามาแยกตัวออกอีกครั้งกลายเป็นพุ่งมาจากทุกทิศทาง อเล็กซานดร้าและเอเลน่าต่างพากันหลบสุดชีวิตยังดีที่หนวดพวกนี้เคลื่อนไหวได้ไม่เร็วมากนักยังพอที่พวกนางจะจับทางออกและหลบหลีกมันได้ทั้งหมด แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือคุณสมบัติแปลกๆที่ติดมากับมันเพียงแค่มันเฉียดเข้าใกล้ร่างกายถึงแม้จะโจมตีไม่โดนแต่มันก็มีคุณสมบัติละลายทุกอย่างนอกจากสิ่งที่เป็นสิ่งมีชีวิตแน่นอนเมื่อบอกมาแบบนี้คงไม่พ้นเครื่องแต่งกายที่พวกนางสวมใส่
                เดิมเครื่องแต่งกายที่พวกนางสวมใส่แน่นอนมันคือชุดของเด็กสาววัยเจ็ดขวบปีที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาจากฝีมือของอเล็กซานดร้าจากการนำเอาเศษเสี้ยวเวทมนตร์ของผู้เชี่ยวชาญและชนชั้นสูงของราชวงศ์ปีศาจมาสร้างขึ้น ถึงจะไม่สมบูรณ์แต่มันก็อาศัยความสามารถที่ผลักพลังทำลายล้างและพลังที่อันตรายต่อชุดออกไป
แต่นี่ความสามารถของหนวดพวกนี้มันไม่ใช่การทำลายล้างหรือพลังที่เกี่ยวกับความเสียหายต่อชุดแต่มันคือการละลายชุดที่เหมือนเป็นความสามารถที่แม้แต่ชุดที่อเล็กซานดร้าสร้างยังไม่สามารถขับออกไปได้ จนสุดท้ายอเล็กซานดร้าและเอเลน่าก็หลังชนกันในที่สุดถูกล้อมไว้ด้วยหนวดมากมาย
                “ซานดร้าเจ้าต้องรีบหาจุดอ่อนมันให้เร็วที่สุดนะ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะไม่มีอะไรปกปิดร่างกายแน่นอน”
                “ข้าก็อยากที่จะทำแบบนั้นแต่หนวดพวกนี้มันยั้วเยี้ยเต็มไปหมด เมื่อครู่ข้าเองก็ใช้การโจมตีส่งกลับไปตั้งหลายรอบแล้วแต่หนวดพวกนี้มันก็สร้างกลับขึ้นมาใหม่ พลังของดาบเองก็ยังอ่อนแอเทียบเท่าระดับของตัวข้าเองมันก็เลยไม่มีความสามารถในการตรวจจับจุดอ่อนของเจ้าหมึกประหลาดนี่”
                ในขณะที่พวกนางทั้งสองกำลังแทบจะสิ้นหวังดาบในมือของอเล็กซานดร้าและเอเลน่าก็เรืองแสงสีทองและแสงสีดำออกมาโดยที่แสงสีดำเป็นตัวนำพลังออกมามากเป็นพิเศษและมีแสงสีทองเกื้อหนุนเสริมพลังของแสงสีดำอีกที ชุดที่อเล็กซานดร้าและเอเลน่าสวมใส่อยู่ที่แทบจะเปลือยเปล่าไปแล้วนั้นชุดสีขาวก็ค่อยๆถูกสร้างขึ้นมาบนร่างของอเล็กซานดร้าและชุดสีดำก็ถูกสร้างให้เอเลน่าเช่นกัน
                พริบตานั้นเองอเล็กซานดร้าและเอเลน่าก็ราวกับมองเห็นความหวังอันไร้ที่สิ้นสุด ทำให้กำลังใจของพวกนางเพิ่มมากขึ้นเพราะคุณสมบัติพิเศษของชุดที่ได้มาใหม่นี้ นั่นคือพวกหนวดไม่สามารถทำอะไรพวกนางได้อีกต่อไป
                “รับมือ”
                อเล็กซานดร้าและเอเลน่าตระโกนออกมาพร้อมกันใช้ดาบเล่มสีทองและดาบเล่มสีดำชูขึ้นใกล้กันแล้วฟาดฟันที่แทบบดขยี้พื้นที่ทั้งหมดออกไปส่งการโจมตีผ่าครึ่งร่างของหมึกประหลาดในทันที
                ทว่าหมึกประหลาดก็ยังไม่จบชีวิตกลับกันมันยิ่งดูมีโทสะมากขึ้นไปอีกร่างของมันค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นสีนั้นทีสีนี้ทีเรื่อยๆ หนวดของมันก็เพิ่มพูนความสามารถขึ้นและทรงพลังมากยิ่งขึ้นไปอีก มันใช้หนวดของมันโจมตีเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับส่งพลังปกคลุมที่ปลายของหนวดเพื่อโจมตีเข้าใส่อเล็กซานดร้าและเอเลน่า
                แน่นอนว่าถึงแม้จะเพิ่มพลังขึ้นมามากแต่หนวดที่ครั้งแรกตีไม่โดนมีแค่ความสามารถละลายที่ต้องระวัง ครั้งนี้มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น หนวดพวกนี้โจมตีไม่ถูกก็จริงแต่ว่ามันก็มีความสามารถใหม่เข้ามานั่นคือความสามารถในการกระแทกอย่างรุนแรงเพียงแค่เข้ามาเฉียดร่างกายอเล็กซานดร้าและเอเลน่าก็ถูกกระแทกให้แยกออกจากกันไปไกลมากโขเห็นได้ชัดว่าพลังโจมตีมันรุนแรงมากถึงขั้นผลักพวกนางให้ลอยละลิ่วออกมาขนาดนี้ได้ ถ้าแค่คิดว่ามันโจมตีถูกร่างกายไม่กลายเป็นผุยผงไปเลยหรือ?
                “แย่แล้ว.....มันต้องการให้ข้ากับซานดร้าออกห่างจากกัน”
                เอเลน่าร้องออกมาขณะถูกส่งลอยละลิ่วติดต่อกันไกลมากจนนางเองก็มองไม่เห็นร่างของอเล็กซานดร้าอีก เอเลน่าแทบจะไม่มีเวลาที่จะให้คิดอะไรนางได้แต่หลบการโจมตีไปมาและก็ถูกกระแทกจนหัวของนางแทบจะหมุนไปมาตลอดเพียงแต่ว่าพลังใจของเอเลน่ามันมีมากกว่านั้นนางไม่แม้แต่จะหลบอย่างเดียวอีกสายตาที่ดูจริงจังขึ้นมากกว่าก่อนหน้านี้นางรวบรวมพลังความมืดโดยรอบมาทั้งหมด
                ใช้ดาบเล่มสีดำฟาดฟันการโจมตีออกไปอย่างต่อเนื่องพุ่งร่างกลับไปทิศทางที่ถูกกระแทกมา นางเองก็ไม่รู้ว่าหนวดที่ว่ามันมากมายขนาดไหนแต่ว่าถ้านางมัวแต่หลบแบบนี้มันไม่มีผลดีอะไรเกิดขึ้นมามีเพียงแค่นางมุ่งหน้าต่อไปเท่านั้นถึงจะเกิดผลที่แท้จริง เอเลน่าไม่แม้แต่จะรับรู้เลยว่าตอนนี้ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิทร่างกายปกคลุมไปด้วยพลังงานสีดำ
                ดาบในมือของนางชูขึ้นราวกับว่าร่างกายได้หลอมรวมเป็นหนึ่งไปกับดาบ ดาบระเบิดพลังงานสีดำมากมายที่เก็บรวบรวมไว้ตั้งแต่แรกๆที่ได้ต่อสู้มากับหมึกประหลาดตัวนี้ลำแดงสีดำเปลี่ยนกลายเป็นภาพร่างดาบเล่มสีดำขนาดใหญ่ที่สูงถึงสิบเมตรนางฟาดฟันการโจมตีเข้าใส่หมึกประหลาดในระยะหวังผลทันทีโดยผ่าครึ่งร่างของมันอีกครั้งและไปเกี่ยวเอาเขาข้างหนึ่งของมันไปโดยที่ระหว่างนั้นเองแสงสีทองเองก็พุ่งข้ามผ่านขนานกับแสงสีดำเช่นกันพร้อมกับเอาเขาอีกข้างไปด้วยหมึกประหลาดที่กำลังปลดปล่อยพลังอยู่นั้นค่อยๆละลายกลายเป็นของเหลวแทรกกลับเข้าไปในพื้นดินตามเดิม
                อเล็กซานดร้าและเอเลน่าก็กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้ง แต่ว่าเมื่อจบการต่อสู้ลงนั้นชุดที่เคยสวมใส่ก็ค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับพลังที่ถูกเก็บกลับไปของดาบทั้งสองเล่ม มันเผยให้เห็นเรือนร่างของเด็กสาวที่แสนบริสุทธิ์ออกมา
                “อ๊า.....ไม่นะ”
                อเล็กซานดร้าและเอเลน่ารีบนำเสื้อผ้าที่เตรียมมาหลายชุดมาสวมใส่อย่างรวดเร็วแทบจะเรียกว่าไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นพวกนางก็มาอยู่ในชุดเดิมของพวกนางแล้ว ขณะที่ทั้งสองหันกลับไปมองหน้ากันก็แทบจะหลบหน้ากันทันทีถ้าไม่เป็นฝั่งของอเล็กซานดร้าที่รีบบอกให้เอเลน่าไปต่อกันถึงจะยังมีอาการเขินอายอย่างบอกไม่ถูกก็ตาม
                 ...............

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15 เผชิญหน้าสองบททดสอบติดต่อกัน

นิยายแนะนำ

ผู้กล้าหญิงสุดแกร่งกับการเริ่มต้นใหม่ในโลกใบใหม่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15 เผชิญหน้าสองบททดสอบติดต่อกัน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้