...800ปี...ที่แล้ว
........คบเพลิงนับสิบอันได้ถูกกวัดแกว่งไปมาเพื่อหาทางเดินไปยังถ้ำา มีไม้คานขนาดพอดีๆได้ถูกมัดติดไว้กับสิ่งมีชีวิตและสิ่งมีชีวิตนั้นก็ได้ดิ้นร้นด้วยความกลัวและเสียงร้องให้คว่ำครวญอย่างน่าเวทนา กลุ่มชายฉกรรจ์ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ลดละ
ชายหนุ่ม1 : เราต้องเอานังผู้หญิงนี้ไปเซ่นสังเวยกับเทพาจริงๆรึ
ชายหนุ่ม2 : ใช่เราต้องทำ มันจำเป็ถ้าหากเราไม่ทำ คนทั้งหมู่บ้านจะโดนเทพาสาปให้เกิดโรคภัยได้ อย่าไปคิดอะไรมากเลย นังผู้หญิงแปลกๆคนนี้มันต้องเป็พวกกาลกินีแน่นอน เ้าดูที่ผมนังนี้ดูสิผมสีเหมือนพระอาทิตย์ตอนเย็นๆ ทั้งๆที่คนทั้งหมู่บ้านมีผมสีเหมือนต้นไม้ที่ไฟไหม้ มันต้องถูกไปสังเวยนะถูกแล้ว
ชายหนุ่ม1 : ข้าเข้าใจแล้ว
......ชายฉกรรจ์เดินไปด้วยความหวาดระแวง ด้วยความกลัว หากเพราะเทพาตื่นขึ้นมาตอนที่เขาได้ไปส่งเครื่องสังเวยเมื่อไร พวกเขาทั้งหมดจะไม่ได้กลับออกไปอีกเลย ทุกคนเลยรีบเดินและทำให้ไวที่สุดเพื่อให้ได้ออกไปสักที
ชายหนุ่ม2 : วางไว้ตรงนี้แหละแล้วกลับกันเลย อย่าได้ช้าหากพวกเ้าอยากมีชีวิตรอดจงรีบทำให้เร็วแล้วจะได้ออกกันไปสักที ..ชายฉกรรจ์ได้พูดขึ้นพร้อมๆกับวางหญิงสาวไว้ที่หน้าถ้ำา
.....เชือกที่ทำจากเครือเถาวัลย์มีความเหนียวมาก หญิงสาวดิ้นร้นเพื่อให้หลุดจากการถูกมัด ด้วยความมืดที่ปกคลุมและได้อยู่ตัวคนเดียวพร้อมกับการโดนมัดไว้เธอใช้แรงครั้งสุดท้ายถีบตัวด้วยความแรง เถาวัลย์ได้เลื่อนหลุดออกจากมือ เธอใช้มือแกะเถาวัลย์ออกด้วยมือที่สั่นไม่หยุด เธอร้องให้พร้อมๆกับยืนขึ้น เธอมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิด จะมีแสงสว่างอยู่บ้างก็มาจากดวงดาวที่เรียงรายอยู่บนท้องฟ้า แต่มันก็ไม่เพียงพอสำหรับเธอ ....!!!!!!! แกร๊กกกกกก...ตุ๊บบบบ!!!!! เสียงกิ่งไม้หักล่วงลงมากระทบพื้นดังก้องไปทั้งป่า เธอสะดุ้งสุดตัวมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวง ณ เวลานี้เธอยืนขาแข็งไม่อาจขยับตัวไปไหนได้เลยแม้แต่เซนต์เดียว เพราะตอนนี้เธอเปรียบเสมือนอาหารที่เคลื่อนที่ได้ ป่าแห่งนี้ถูกขนานนามมานานว่า เป็ป่าเทพา ป่าที่สัตว์ร้ายอยู่อาศัยเป็จำนวนมาก สัตว์พิษและสิ่งลี้ลับอีกมากมาย เมื่อเธอเดินไปไหนไม่ได้แล้วเธอจึงตัดสินใจก้าวขาไปอย่างระมัดระวัง เข้าไปยังถ้ำแห่งา เมื่อเธอเดินเข้าปากถ้ำมาได้3ก้าว เสียงก้องจากการเหยียบฝาเท้าลงบนพื้นถ้ำ ทำให้ค้างคาวกัดกินหนังตัวใหญ่แตกตื่นและบินออกมาจากในถ้ำ ค้างคาวบินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เล็บที่แหลมคม ฟันที่ยาวโค้ง ได้กระชากหนังของเธอด้วยความกระหาย เธอร้อง กรี้ดดดดดดดด!!!! ออกมาด้วยความเ็ป เธอสะบัดและเหวี่ยงแขนไปมาเพื่อปัดค้างคาวออกจากตัว แต่ค้างคาวมันมีจำนวนที่มากกว่าและความมืดที่มองไม่เห็น เธอตัดสินใจวิ่งออกจากถ้ำในทันที ค้างคาวก็บินตามเธอออกมาอย่างไม่ลดละ เธอวิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง....!!! วิ่งไปอย่างไม่ลดละ เธอแทบไม่มีแรงหายใจ เธอเหนื่อยล้า ด้วยเืที่ไหลรินออกมาจากาแจากการโดนกัด และก้อนหิน กิ่งไม้ที่บาดเธอมาเรื่อยๆตามทาง เธอจึงหมดแรงและล้มลงนอนที่ใต้ขอนไม้ใหญ่ และสติเธอค่อยๆเลือนหายไป .............................
..............เวลาผ่านไปนานเท่าไรมิอาจทราบได้ หญิงสาวได้ค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำค้างกลางคืน และเรือนร่างที่เปล่าเปลือยเต็มไปด้วยาแจำนวนมาก เธอค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งเธอพิงหลังไปกับขอนไม้ใหญ่ เธอนั่งเหม่อมองงออกไปกับความมืด เธอค่อยๆใช้มือขึ้นมาปิดหน้าและร้องให้ด้วยเสียงอันแ่เบาเธอสะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บใจที่ชีวิตต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่เอลลัน ทำไมพวกท่านถึงไม่ยอมปล่อยให้ข้ามาสังเวยดีๆ ทำไมพวกท่านถึงต้องขัดขืนคนทั้งหมู่บ้านด้วย ฮึก..ฮืออออ พวกท่านเลยต้องมาตายไปก่อนข้า ฮืออออออ. ข้า แอลล่า ขอสาบานว่า ข้าจะทำให้คนเ่าั้ต้องตกนรก ทนทุกข์ทรมานกว่าข้า ร้อยเท่า!!พันเท่า!! ข้าขอสาบานนนนน!!! " แอลล่า จะโกนสุดเสียงด้วยความเดือดดาล โกรธแค้น เธอลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินตรงไปที่ถ้ำบรรพกลด้วยจิตใจที่มั่นคงและไม่กลัวสิ่งใดอีกต่อไป
..........แอลล่า ก้าวย่างเข้าไปในถ้ำอย่างไม่กลัวสิ่งใดอีกต่อไป ค้างคาวกัดกินหนัง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็พากันบินออกมาหาต้นตอของเสียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ แอลล่า ก้มตัวลงต่ำหมอบติดแทบพื้นดินทำให้ค้างคาวไม่อาจโจมตีเธอได้ แอลล่าคลานไปกับพื้นด้วยความทุลักทุเล เธอคลานเข้าไปในถ้ำจนมาถึงโถงใหญ่ที่ด้านหน้ามีแท่นหินสี่เหลี่ยมพื้นผ้า ้าถูกแสงจันทร์ส่องทะลุถ้ำลงมา แอลล่าเบิกตากว้างในทันที เพราะกลางแท่นเธอได้เห็นร่างเปลือยเปล่าร่างหนึ่งนอนอยู่ และร่างนั้นคือร่างของเธอเอง!!!
เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาลได้ดังขึ้น!!!
เทพา: เ้าสินะที่เป็เครื่องสังเวยให้แก่ข้า ร่างกายที่ใหญ่โต มีแขน6แขน เขาที่งอกออกมาจากหัวจำนวน3เขา เรียงเป็เส้นตรงจากหน้าผากไปที่กลางหัว มีดวงตาซ้อนทับกันจำนวนนับสิบๆดวงตา เขี้ยวที่โค้งยาวออกจากปาก และได้นั่งอยู่บนโขดหินที่มีลักษณะเหมือนบัลลังก์
เทพบรรกาล: ข้าถามเ้าอยู่นะ เ้ามนุษย์ตัวน้อย เ้าสินะคือเครื่องสังเวย
แอลล่า: แล้วทำไมข้าจะต้องเป็เครื่องสังเวยแก่ท่าน ท่านเป็ถึงเทพทำไมท่านถึงได้พรากชีวิตมนุษย์อย่างพวกข้า เพราะต้องเป็เครื่องสังเวยแก่ท่าน ตัวข้า ครอบครัวข้าถึงได้พินาศจนหมดสิ้น ทำไม ทำไมมมมมม!! ....แอลล่า ะเิอารมณ์ด้วยความโกรธแค้นและไม่กลัวสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
......เทพาสิ่งมีชีวิตที่อยู่มาพร้อมๆกับโลกใบนี้ สิ่งมีชีวิตที่มีพลังดุจดั่งพระเ้าที่ปกครองดินแดนเอกาภพ ครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาล เทพาได้มองหญิงสาวผู้อาจหาญที่ะโดูิ่เทพ
เทพา: ฮ่าาาาา...เ้านี้ช่างกล้าเสียยิ่งนัก มิเคยมีผู้ใดที่อาจหาญะโถาม ดูิ่ข้าแม้แต่ผู้เดียว เ้าถามข้าว่าทำไมพวกเ้าต้องมาสังเวยแก่ข้า ข้าตอบเ้าได้เพื่อให้การสังเวยเ้าในครั้งนี้สำเร็จลุล่วงโดยมิมีข้อกังขาใดๆ
......... "อันตัวข้าถือกำเนิดเกิดจากเถ้าธุลีแห่งความมืด มีพลังสรรสร้างและทำลายเพียงแค่คิด ข้าดูแลสรรพสิ่งทั่วทั้งเอกาภพ แม้แต่สรวง์ยังต้องสยบแก่ข้า โลกของเ้า โลกของเทพ ของสรรพสิ่ง ก็เป็ข้าที่ดูแล เ้าคิดว่าการสังเวยของพวกเ้าจะทำให้ข้าพึงพอใจอย่างนั้นรึ เปล่าเลยเ้ามนุษย์ตัวน้อย เ้ามิได้มีค่าอะไรแม้แต่นิด แต่เป็พวกเ้าเองต่างหากที่สรรสร้างสิ่งบูชา สิ่งสังเวยแก่ข้า เป็พวกเ้าเองทั้งนั้นที่ทำขึ้น ข้ามิได้ไปบังคับพวกเ้าเลยแม้แต่น้อย ครอบครัวเ้า ตัวเ้า สิ่งมีชีวิตในโลกนี้หรือแม้แต่ในจักรวาลใดๆ ก็มิได้อยู่ในสายตาข้า รูปร่างที่เ้าเห็นอยู่ตอนนี้ก็เป็เ้าที่ทำให้เห็นเป็เช่นนี้ ข้าคือเทพา ข้ามิได้มีรูปร่างอันใดทั้งนั้น ข้าคือพลังงาน พลังงานที่ไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อเ้าได้รู้เช่นนี้แล้ว เ้ารู้หรือยังว่าเหตุใดเ้าถึงได้มาเป็เครื่องสังเวยแก่ข้า"
แอลล่า: ข้าเข้าใจแล้ว และข้าก็ขออภัยท่านด้วยท่านเทพ แต่ข้าเป็เพียงมนุษย์ตัวน้อยๆข้ายังมีห่วง โกรธแค้น ข้าอยากล้างแค้น เพียงแค่ตอนนี้ร่างกายข้ายังนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วที่ข้ากำลังกล่าวอยู่นี้ ข้าเป็อะไร
เทพา: ิญญาไงละ เ้าได้ถูกชายหนุ่มนำมาวางไว้ตั้งนานแล้ว แต่ิญญาเ้ามิยอมเข้ามาด้วย เ้าเลยต่อสู้ดิ้นร้นอยู่ภายนอกถ้ำนั้น ใจสู้ดีนะเ้ามนุษย์
แอลล่า: หากข้าอยากมีชีวิตอยู่และข้า้าแก้แค้น ข้าจะต้องทำเช่นไร
เทพา: เ้าไม่ต้องทำเช่นไร แต่เ้าต้องแลกกับอะไรต่างหาก
แอลล่า: ข้าต้องแลกด้วยอะไร ข้าจึงจะยังมีชีวิตอยู่
เทพบรพกาล: ิญญาเ้าจะเ็ปทรมาน ร่างกายเ้าร้อนดั่งไฟเผาทุกครั้งที่ออกสู่แสงสว่าง และชีวิตต่อจากนี้ไปของเ้าจะเป็ะ ไม่มีวันแก่เฒ่า ไม่มีวันตาย เพื่อโดนทรมานจากพลังงานแห่งราตรีนิรันดร์ เ้าพร้อมจะทรมานหรือไม่ หรือเ้าจะยอมจากโลกใบนี้ไปซะ
แอลล่า: ข้าพร้อมทรมาน ขอเพียงได้แก้แค้นต่อคนที่ทำผิดต่อข้า ข้าพร้อม!!
เทพา: หากเ้าพร้อมข้าให้ในสิ่งที่เ้าหวังได้
........ ความมืดคืบคลานเข้าอย่างช้าๆ บดบังแสงแห่งจันทราที่สาดส่องลงมายังแท่นหิน เมื่อความมืดมาถึงร่างของแอลล่า ิญญาของแอลล่าก็ถูกดึงเข้าหาร่างกายที่นอนเปลือยเปล่านั้นทันที ณ เวลานี้ิญญา ร่างกาย ได้ผสานเป็หนึ่งกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และแล้วความมืดก็ค่อยๆจางหายไป ทุกอย่างกลับมาปกติอีกครั้ง ตอนนี้ภายในถ้ำนั้นมีเพียงความมืดและแสงจันทร์ เทพาได้หายไปแล้ว แอลล่าเธอมองไม่เห็นเทพอีกแล้ว แอลล่ามองไปรอบๆถ้ำอีกครั้งเพื่อมองให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้มองผ่านอะไรไป แต่!!ทันใดนั้น!! ความปวดแสบปวดร้อนก็เกิดขึ้นทันทีทันใดเธอดิ้นทุรนทุราย เธอร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา เธอะโออกจากแสงจันทร์ที่สาดส่องใส่ตัวเธอ ความเ็ปค่อยๆทุเลาลงแต่เธอยังคงร้อนรนและทรมานจากข้างใน และแอลล่าก็คิดขึ้นมาได้จากคำบอกของเทพก่อนจะจากไป
....เ้าจะเป็ะเพื่อรอวันการลงทัณฑ์จากราตรีนิรันดร์ตลอดไป...
168
