ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

“ข้ารีบนี่นาได้ เจ้ามานั่งลงก่อน จากนั้นค่อย ๆเล่าให้ข้าฟังว่าตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ”

หลินเมิ้งหยาฉีกยิ้มจนเผยให้เห็นฟันสีขาวเรียงตัวสวยก่อนจะส่งแก้วชาให้ชิงหู

“เจ้าเด็กน้อยเหตุใดเจ้าจึงไม่ประหลาดใจเมื่อได้รู้ว่าฝูหรงโหลวเป็นของข้ากันเล่า? ”

ชิงหูนั่งลงท่าทางตื่นเต้น จิบชาเล็กน้อย

“กลิ่นของชามี่หลัวเหมือนกันกับฮวากูนอกจากเจ้าแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถหามันได้หรอก”

เขาส่ายหน้าชิงหูฉีกยิ้มกว้าง เสมือนจิ้งจอกได้กินเนื้อไก่

“ทั้งที่บอกว่าข้าเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แต่ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เป็นเช่นนั้น แพ้ให้แก่เจ้าเพียงคนเดียว”

คุณชายตู้ที่กลายเป็นขยะไปแล้วถูกพวกลูกน้องในร้านฝูหรงโหลวซ้อมจนพ่ายแพ่

ตอนนี้กำลังนั่งโอดครวญอยู่ที่ชั้นล่าง

คาดว่าลูกค้าคนอื่นคงเห็นบ่อยจนชินแล้ว

เมื่อได้ไตร่ตรองดูอีกรอบร้านของชิงหูจะต้องไม่มีพวกนักเลงหัวไม้มาสร้างความวุ่นวายอย่างแน่นอน

“เจ้าจะจัดการพวกนั้นอย่างไร?”

หากชิงหูอยู่ไม่มีใครสามารถแตะต้องหลินเมิ้งหยาได้

นางหยักยิ้มอย่างผ่อนคลายหลินเมิ้งหยามิได้รู้สึกอารมณ์ดีเช่นนี้มานานแล้ว

“ฆ่าเลาะเนื้อออกมาทำไส้ซาลาเปา”

ชายหนุ่มหยักยิ้มมีเลศนัย ชิงหูพยายามแสดงท่าทางเสมือนฆาตกรโรคจิต

เมื่อสีหน้าเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์หล่อเหลาท่าทางของเขาจึงเหมือนคนโรคจิตอย่างมาก

แม้แต่สาวใช้ทั้งสี่ยังอดไม่ได้ที่จะลูบแขนของตนเองแล้วขยับเท้าถอยหลัง

นางถลึงตาใส่เขาหนึ่งทีเจ้าจิ้งจอกบ้า พอกลับมาก็หาเรื่องทันที

“เพียะ” หญิงสาวตบกะโหลกเขาหนึ่งครั้ง ชิงหูจึงเลิกแสดงท่าทางโรคจิต

“เอาเถิด รีบบอกข้ามาได้แล้วว่าเจ้าเจออะไรบ้าง มิเช่นนั้นข้าจะตัดลิ้นเจ้ามาดองเหล้ากิน”

ชิงหูเบะปากแสร้งทำท่าทีประหนึ่งสาวน้อยถูกรังแก

หากเอ่ยว่าเขาโรคจิตเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาก็มิต่างอะไรจากโจรเถื่อน

เฮ้อโชคร้ายจริง ๆ

“เป็นไปตามที่เจ้าคาดคนที่ตายไปคือคุณหนูใหญ่สกุลเยว่ที่เป็นมารดาแท้ ๆ ของเยว่ถิง ซ้ำข้ายังได้มาอีกข่าวหนึ่งที่อาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

สกุลซูของแม่แท้ๆ เยว่ถิง แม้จะอุดมสมบูรณ์ แต่กำลังเผชิญหน้ากับความเสื่อมโทรม

ยากมากกว่าจะได้ใต้เท้าเยว่มาเป็นลูกเขยซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ

คุณหนูใหญ่ประจำสกุลซูคือซูเหม่ยอี้มีความรักอันลึกซึ้งกับใต้เท้าเยว่แต่น่าเสียดายที่เจ็บป่วยสาหัส

“ฉะนั้นคุณหนูรองสกุลซูจึงสวมรอยเป็นพี่สาวจนกลายมาเป็นฮูหยินเยว่อย่างนั้นหรือ?”

หลินเมิ้งหยาวิเคราะห์แต่ยังมีอีกเรื่องที่นางยังไม่เข้าใจ

มิใช่ว่าน้องสาวฝาแฝดของฮูหยินเยว่ตัวจริงยังมิออกเรือนหรอกหรือ?เหตุใดจึง....

“น้องสาวนามว่าซูเหม่ยหยุนเหตุผลที่ยังมิออกเรือนก็เพราะประพฤติตัวไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงถูกถอนหมั้นข้ายังได้ยินความลับจากสกุลซูมาอีกว่าซูเหม่ยหยุนแอบมีความสัมพันธ์กับทาสในเรือนอีกทั้งยังคลอดลูกสาวออกมาหนึ่งคน แต่มิรู้ว่าลูกสาวคนนั้นเป็นตายร้ายดีอย่างไร”

ชิงหูเล่าทุกอย่างที่ได้ยินให้หลินเมิ้งหยาฟังสำหรับตระกูลของชนชั้นสูง เรื่องนี้เปรียบเสมือนเรื่องเน่าเฟะของวงศ์ตระกูล

ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงสงสัย

หากเอ่ยว่าสกุลซูกลัวจะเสียลูกเขยมังกรอย่างใต้เท้าเยว่ไปจึงส่งลูกสาวคนเล็กมาสวมรอยแทน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไปหน่อย

เหตุเพราะถึงแม้ฮูหยินเยว่จะตายไปแล้วแต่สกุลซูก็ยังสามารถส่งลูกสาวคนเล็กเพื่อแต่งงานเข้ามาคอยรับใช้ใต้เท้าเยว่ได้

เรื่องแบบนี้ก็มีให้เห็นอยู่ร่ำไป

ส่วนเรื่องที่น่าตกตะลึงก็คือคุณหนูรองผู้สูงสง่าแห่งสกุลเยว่กลับมีความสัมพันธ์ลับกับทาสรับใช้

เหตุใดสองพี่น้องจึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้?

“เจ้าเด็กน้อยกำลังคิดอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ? ”

โบกไม้โบกมือด้านหน้าหลินเมิ้งหยามองดูหญิงสาวที่ดึงสติกลับมาได้หลังจากเหม่อลอยไปพักใหญ่ ชิงหูหัวเราะก่อนจะฉีกขนมฝูหรงเกายัดเข้าปากหลินเมิ้งหยา

“อำอะไอเอี่ย...”

ส่งเสียงอู้อี้หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าปากของตนเองเต็มไปด้วยขนมฝูหรงเกา

นางใช้ฟันเคี้ยวอาหารแล้วกลืนลงไป เพิ่งรู้ว่าขนมเค้กชิ้นนี้หอมอร่อยเหลือเกิน

“ข้ากำลังคิดอะไรอย่างนั้นหรือข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่พวกเรายังไม่รู้แต่เพราะเวลาผ่านไปนานแล้วฉะนั้นคนที่รู้เรื่องก็เห็นจะมีแต่เจ้าตัวเพียงเท่านั้น”

สมองของหลินเมิ้งหยาประมวลผลอย่างรวดเร็วนางอยากรู้ว่าเรื่องเหล่านั้นเกี่ยวข้องกันอย่างไร

ชิงหูแอบยิ้มก่อนจะป้อนขนมเปี๊ยะอบกรอบเข้าปากนาง

เวลาเจ้าเด็กน้อยใช้ความคิดช่างน่าสนุกยิ่งนัก

ไม่ว่าจะป้อนอะไรนางก็กินเข้าไปจนหมดอย่างว่าง่าย

ทั้งที่ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วันแต่เจ้าเด็กน้อยกลับผอมลงมาก ตอนนี้เริ่มไม่น่ารักแล้ว

“ใช่แล้วเรื่องนี้ผ่านไปนานมากแล้ว คนที่เกี่ยวข้องก็ล้มหายตายจากไปแต่หลังจากที่ข้าตรวจสอบศพดูจึงได้รู้ว่าซูเหม่ยอี้อาจจะไม่ได้ตายเพราะอาการป่วยแต่ถูกวางยาตาย”

หากต้องการตรวจสอบให้มั่นใจว่าใช่ซูเหม่ยอี้หรือไม่เขาจะต้องเปิดฝาโลงออกดู

ชิงหูอาศัยอยู่ในเจียงหูมาอย่างเนิ่นนานเขาที่ได้เห็นซากศพมากมายจึงดูสภาพการณ์ออก

“วางยา?หากป่วยหนักและกินยามากเกินไป ศพก็อาจจะกลายสภาพเสมือนคนที่ถูกวางยาพิษ”

เมื่อพูดถึงเรื่องยาหลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ

ชิงหูพยักหน้าลงมือขวาชันแก้ม สมองกำลังคิดหาวิธีขุนหลินเมิ้งหยาให้อ้วนขึ้น

“เพราะฉะนั้นข้าถึงบอกว่าอาจจะอย่างไรเล่ายิ่งไปกว่านั้นศพถูกฝังนานมากแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้คงพิสูจน์อะไรไม่ได้”

ในสมัยปัจจุบันการชันสูตรศพถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยครั้ง

แต่ในสมัยโบราณกลับเป็นเรื่องแปลกประหลาด

ทันทีที่สาวใช้ทั้งสี่ได้ยินชิงหูเอ่ยว่าได้เปิดฝาโลงศพออกขนบนร่างของพวกนางก็ลุกชัน

เหตุใดนายหญิงจึงมีท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนั้นเล่า?

ทั้งสองคนแปลกประหลาดมากเหลือเกิน

“หากข่าวที่ว่าศพของคุณหนูรองแห่งสกุลซูถูกขโมยออกจากสุสานไปแพร่กระจายออกมาเจ้าคิดว่าฮูหยินเยว่จะเผยคำใบ้อะไรออกมาหรือไม่?”

นางยกถ้วยชามุมปากของหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัยน์

ชิงหูรู้สึกสนใจขึ้นมาทันทีดวงตาเปล่งประกายจ้องมองทางหลินเมิ้งหยา

“เจ้าเด็กน้อยนี่เจ้าคิดจะวางแผนไปกลั่นแกล้งคนอื่นอีกแล้วอย่างนั้นหรือ? ”

เขาชอบท่าทางชั่วร้ายของหลินเมิ้งหยาในขณะนี้เหลือเกินท่าทางหื่นกระหายของนาง เสมือนคนที่คิดหาวิธีแก้แค้นผู้อื่นอยู่

“ไม่นานเจ้าก็จะรู้”

ทั้งสองสบตากันดวงตาเปล่งประกาย

ทุกครั้งที่แสดงท่าทางเช่นนี้จะต้องมีคนซวย

หัวใจของหลินเมิ้งหยามีลางสังหรณ์บางอย่าง

คิดวนไปวนมา แต่ยังคิดไม่ออก

ทุกคนล้วนพูดว่าคุณหนูใหญ่สกุลซูเป็นเพื่อนรักของฮองเฮา

แต่ตอนนี้คนที่อยู่ใกล้กับฮองเฮาคนนั้นกลับเป็นคุณหนูรองสกุลซู

หรือฮองเฮาที่ฉลาดหลักแหลมจะมองเรื่องนี้ไม่ออก?

เรื่องนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก

หากนางสมรู้ร่วมคิดกับฮองเฮาจริงๆ แล้วล่ะก็ แม้แต่เรื่องที่พี่เยว่ถิงถูกข่มขืนก็จะถูกคลี่คลาย

ส่วนพี่ชายเฮ้อ นางยังไม่รู้จะบอกเขาอย่างไรดี

ปวดหัวจังเลยหากพี่ชายรู้ความจริง เขาจะต้องเอาเรื่องจนถึงที่สุดอย่างแน่นอน

“เมื่อครู่เจ้ายังยิ้มเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่เลยเหตุใดจึงทำหน้าตาเหมือนคนกำลังทรมานเช่นนั้นเล่า?”

ดวงตาคู่งามมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดเขาไม่อยากให้หญิงสาวตรงหน้าเสียใจแม้แต่นิดเดียว

“ข้ากำลังคิดว่าจะพูดกับท่านพี่เรื่องนี้อย่างไรดีได้ยินท่านลุงเยว่บอกว่าอีกหนึ่งเดือนพี่ชายก็จะกลับมาที่เมืองหลวงแล้วหากท่านพี่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่เยว่ถิงแล้วล่ะก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรลงไปบ้าง”

เรื่องนี้ถูกเล่าขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง

หากมิใช่เพราะนางกำชับทุกคนในจวนเอาไว้ว่าห้ามมิให้เข้าไปรบกวนพี่เยว่ถิงแล้วล่ะก็

เกรงว่าป่านนี้พี่เยว่ถิงคงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว

“แต่ข้าได้ยินมาว่าพี่ชายของเจ้าออกรบมานานหลายปีแล้วอุปนิสัยสุขุมรอบคอบ เจ้ายังสงบนิ่งเทียบเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำข้าเชื่อว่าเขาจะต้องไม่ทำเรื่องที่ไม่ดีอย่างแน่นอน”

การตายของหูลู่หนานเสมือนการแก้แค้นให้กับพี่เยว่ถิง

แต่หลินเมิ้งหยารู้ดีเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับไท่จื่อ ฮองเฮาและฮูหยินเยว่อย่างแน่นอน

คนกลุ่มนี้มักจะวางแผนทำร้ายนางทำร้ายหลงเทียนอวี้ ซ้ำยังทำร้ายพี่เยว่ถิง

ดังนั้นนางจะไม่มีวันปล่อยพวกเขาไป

นางจะทำให้พวกเขาต้องชดใช้

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงสิ เจ้าเป็นคนออกแบบร้านฝูหรงโหลวเองอย่างนั้นหรือ?”

คิดไม่ถึงเลยว่าชิงหูจะมีความสามารถเช่นนี้นางคงประเมินเขาต่ำไปสินะ

คนที่ถูกชมรีบยืดอกชูคอ

หางของเขาแทบจะชี้ขึ้นฟ้าแสดงท่าทางประหนึ่งต้องการให้นางรีบชมเขาอีก

“แน่นอนมั่วหราน ชิงหลี รีบมาคำนับเจ้านายคนใหม่ของพวกเจ้า นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าเด็กน้อยคนนี้คือเจ้านายคนใหม่แห่งฝูหรงโหลว!”

ชิงหูสนใจเป็นอย่างมากเอ่ยเพียงไม่กี่ประโยค ก่อนจะยกร้านฝูหรงโหลวให้กับนาง

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงหนึ่งชายหนึ่งหญิงเดินเข้ามาในห้อง