ภายในโรงเรือนขนาดใหญ่ซึ่งแบ่งพื้นที่ออกเป็สี่โซนด้วยกันคือห้องเลี้ยงลูกโคแรกเกิด ห้องคลอด ห้องโครุ่นและห้องโคสาว กานต์ระพีกำลังเดินตรวจตราการทำงานเป็ปกติที่ห้องเลี้ยงของลูกโคแรกเกิดแต่ที่ผิดแผกไปจากทุกวันก็คือ วันนี้หญิงสาวมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินตามติดท้ายราวกับเงามาด้วยหนึ่งคน
คนงานหลายคนที่นั่งทำงานอยู่ต่างเมียงมองกันอย่างสนใจหญิงสาวรับรู้ได้ว่าถูกจับตามองอยู่แต่ก็ทำเป็ไม่สนใจ เธอยังคงทำตัวเป็ปกติเหมือนเดิม
“ลูกโคแรกเกิดทั้งหมดจะมารวมอยู่ที่ห้องนี้ห้องเดียวหรือครับคุณตะวัน” เลโอนาร์โด้เอ่ยถาม ขณะทอดสายตามองไปยังคนงาน ที่กำลังป้อนนมให้ลูกโคกินโดยให้ลูกโคดูดนมจากขวดนมอย่างสนใจ กานต์ระพีหันมามองคนถามแล้วมองไปยังทิศทางเดียวกับเขาพลางตอบเพียงสั้นๆ
“ใช่”
“มีทั้งหมดประมาณกี่ตัวเหรอครับ”
“ประมาณสามสิบกว่าตัวได้” เธอตอบเพียงเท่านั้นแล้วเดินหนีไปตรวจดูยังจุดอื่นต่อ เลโอนาร์โด้จึงรีบเดินตามและหาเื่ซักถามต่อไปด้วยความอยากรู้จนเธอเกิดความรำคาญ ดังนั้นพอเห็นนำชัยเดินเข้ามาพอดีจึงรีบกวักมือเรียกแล้วกระซิบสั่งลูกน้องคู่ใจในสิ่งที่้า เด็กหนุ่มพยักหน้ารับพลางมองชายหนุ่มต่างชาติด้วยดวงตาพราวระยับก่อนจะเดินเข้ามาหา
“คุณเลโออยากลองป้อนนมลูกโคบ้างไหมครับ”
“ได้เหรอ” เลโอนาร์โด้ถามอย่างตื่นเต้น พลางหันไปมองกานต์ระพีที่ยืนยิ้มเฉยอยู่ ไม่เอ่ยห้ามปรามอะไรออกมาสักคำอย่างที่เขานึกกลัวจนน่าแปลกใจ
“ได้สิครับ คุณจะลองดูไหมล่ะถ้าจะลองก็เดินตามผมเข้ามาในนี้เลย” นำชัยกล่าวชักชวน ก่อนจะเดินนำเข้าไปในคอกสัตว์ที่มีลูกโคแรกเกิดอยู่หลายตัวเลโอนาร์โด้เห็นหญิงสาวยังยืนมองเฉยอยู่จึงตัดสินใจเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไปนำชัยพาเขามานั่งใกล้ๆ ลูกโคตัวหนึ่ง จากนั้นเด็กหนุ่มก็หันไปรับขวดนมจากคนงานที่นั่งอยู่ถัดไปมาแล้วจัดการป้อนนมให้กับลูกโคให้เขาดูเป็ตัวอย่าง
“ง่ายๆ ครับ แค่คุณถือขวดนมให้มันดูดจนกว่าจะหมดเท่านั้นเอง เอ้า...จับขวดนมสิครับ”นำชัยร้องบอก เลโอนาร์โด้จึงเอื้อมมือมาจับขวดนมแทนที่ชายหนุ่มมองดูลูกโคดูดนมจากขวดอย่างเพลิดเพลิน แต่พอมองไปทางกานต์ระพีแล้วเห็นว่าเธอกำลังออกเดินไปทางอื่นก็หมายจะตามไปแต่ถูกเด็กหนุ่มร้องห้ามเสียก่อน
“อ๊ะๆ ห้ามป้อนนมขาดตอนนะครับ เราต้องป้อนอย่างสม่ำเสมอไม่งั้นลูกโคจะเคยตัวแล้วไม่กินนมต่อแล้วจะทำให้มันขาดสารอาหารจนไม่เจริญเติบโตอย่างสมบูรณ์นะครับ”
นำชัยบอกพลางไขว้นิ้วกลางกับนิ้วชี้ไว้ทางด้านหลัง ส่วนคนงานคนอื่นๆได้ฟังก็พากันอมยิ้มด้วยความขบขัน เนื่องจากรู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังแกล้งอำชายชาวต่างชาติผู้นี้อยู่
“ถ้างั้นนายก็มาป้อนแทนฉันทีสิ” เลโอนาร์โด้บอกพลางชะเง้อคอมองไปทางหญิงสาว ที่เดินหายไปทางไหนไม่รู้แล้ว
“โอ๊ะ...ไม่ได้หรอกครับเพราะผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องไปเอาของให้เ้านาย แย่จริงๆ ป่านนี้เ้านายบ่นแย่แล้วมั้งเดี๋ยวผมไปเอาของก่อนนะครับ คุณป้อนนมลูกโคไปก่อนแล้วอีกสิบนาทีผมจะมาหา” จบคำนำชัยก็วิ่งตื๋อออกจากคอกไปทันที
“เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว!” เลโอนาร์โด้พยายามร้องเรียกแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไรดีจึงได้แต่นั่งป้อนนมลูกโคต่อไปทั้งที่ใจนั้นอยากจะตามใครอีกคนไปมากกว่า
ภายในห้องดูแลโคสาวนำชัยเดินยิ้มแฉ่งเข้าไปหานายสาวที่ก้มๆ เงยๆ ตรวจดูลักษณะของโคอยู่ กานต์ระพีเงยหน้าขึ้นมองแล้วถามออกมาด้วยสีหน้าที่รู้กัน
“เป็ไง เรียบร้อยไหม”
“เรียบร้อยครับเ้านาย”
“ดีมากจัดการต่อไปด้วยแล้วกัน” พูดพลางลุกขึ้นยืนใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางมีรอยยิ้มสะใจอย่างเปิดเผย นำชัยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถาม
“เ้านายให้ผมแกล้งคุณคนนั้นทำไมเหรอดูเหมือนเ้านายจะไม่ค่อยชอบเขานะ”
“ไม่ใช่ไม่ค่อยชอบแต่ไม่ชอบเลยมากกว่า”
“ทำไมล่ะ” ด้วยความที่สนิทกันมากเด็กหนุ่มจึงกล้าซักไซ้ “ผมว่าเขาหล่อดีนะตัวก็สู๊งสูง หุ่นก็บึกบึนดี นี่ถ้าจับตัวมาแต่งเป็คาวบอยคงเท่ไม่หยอกเชียวล่ะรับรองสาวๆ ในฟาร์มกรี๊ดจนสลบ แต่ถึงไม่แต่งตัวแบบนั้นแค่นี้สาวๆ ในฟาร์มก็กรี๊ดแล้วล่ะฮึ...” ประโยคท้ายนำชัยพูดด้วยความอิจฉาก่อนจะปรับอารมณ์มาเย้าแหย่นายสาวเล่น “เ้านายก็เป็ผู้หญิงนี่นา แต่ทำไมไม่ชอบล่ะ เอ...หรือว่าชอบแต่ไม่แสดงออกฮ่าๆๆ โอ๊ย!”
“สมน้ำหน้า อยากปากดีนัก”กานต์ระพียิ้มสะใจที่เห็นสีหน้าเหยเกของลูกน้องคนสนิท นำชัยหน้ามุ่ยพลางยกมือลูบหัวตัวเองตรงตำแหน่งที่โดนเขก
“ก็แค่ถามแค่นี้ต้องเขกหัวกันด้วย”
“อยากโดนอีกทีเหรอไง” ผู้เป็นายชูมะเหงกขึ้นลูกน้องจึงทำคอย่นพลางส่ายหน้าดิก หญิงสาวพอใจจึงยอมอธิบายถึงสาเหตุให้ฟัง“ที่ฉันไม่ชอบผู้ชายคนนั้นเพราะเขาเป็ญาติของนายซิโมเน่แกคงจำอดีตพี่เขยเฮงซวยของฉันได้ใช่ไหม” เธอถามเด็กหนุ่มพยักหน้ารับเพราะเคยเห็นซิโมเน่อยู่หลายครั้งตอนมาเมืองไทยกับศศิธร เขาเองก็รักและเคารพศศิธรพอๆ กับกานต์ระพี เมื่อซิโมเน่ทำร้ายจิตใจหญิงสาวเขาจึงอดโกรธเกลียดไม่ได้เหมือนกัน
“ญาติพี่น้องกันนิสัยคงไม่แตกต่างกันสักเท่าไรหรอกฉันเห็นนายเลโอนี่ชอบก้อร่อก้อติกพี่จันทร์แปลกๆ แล้วก็ชอบมา...เอ่อ...มาวุ่นวายกับฉันด้วยดูแล้วนิสัยคงเ้าชู้เหมือนอีตาโมเน่แน่ๆ ฉันเลยไม่ชอบเท่าไร”
ความหมั่นไส้ที่มีเป็ทุนเดิมอยู่แล้วเพราะอีกฝ่ายดันหล่อเด่นเกินหน้าเกินตาตัวเองมากไป ก็ยิ่งหมั่นไส้เพิ่มขึ้นอีกเป็ทวีคูณเมื่อได้ฟังที่นายสาวบอกจนตอนนี้กลายเป็ว่านำชัยเกิดอาการเขม่นเลโอนาร์โด้ขึ้นมาเสียแล้ว
‘ฮึ...ไอ้ฝรั่งขี้นก กล้ามาเจ๊าะแจ๊ะเ้านายของฉันเหรอเดี๋ยวเจอดีแน่เอ็ง’
“เล่นงานมันเลยไหมเ้านายเอาให้เ้าชู้ไม่ออกไปเลย” เด็กหนุ่มเสนอ
“จะทำอะไร ตีหัวเขาเหรอไง พ่อกับแม่และพี่จันทร์คงได้เอาเื่เราสองคนแน่ๆนายคนนั้นน่ะคนโปรดของแม่ฉันเลยนะ ฮึ...ขี้ประจบเป็ที่หนึ่งเลย” กานต์ระพีพูดใส่สีตีไข่อย่างเมามัน “นี่ก็ขอแม่ฉันอยู่อย่างไม่มีกำหนดนะหน้าด้านที่สุดเลย ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจเ้าของบ้านคนอื่นบ้างเลยเห็นหน้าทีไรฉันล่ะอยากไล่ให้กลับอิตาลีไปเร็วๆ ทุกที”
“ไล่ตรงๆไม่ได้ก็หาทางไล่อ้อมๆ สิเ้านาย” นำชัยเสนอ
“ยังไงล่ะ” เธอถามอย่างสนใจ
“ยังไม่รู้ โอ๊ย!” เด็กหนุ่มร้องเสียงหลง เมื่อถูกนายสาวเขกหัวอย่างแรงตรงจุดเดิมซ้ำ
“กวนประสาทจริงๆ เลย” กานต์ระพีว่าอย่างหงุดหงิดก่อนจะตัดบท “ไปเลยไป๊ไปดูนายเลโอสิว่าเป็ยังไงบ้าง ถ้าเขาป้อนนมเสร็จแล้วก็หาอะไรอย่างอื่นให้ทำซะ อย่าให้มีเวลาว่างมาตามวุ่นวายกับฉันได้ล่ะส่วนเื่หาทางไล่เขากลับก็คิดหาวิธีด้วยนะ ยังไงฉันก็ไม่มีทางยอมให้นายนั่นอยู่ที่นี่นานๆหรอก”
“ครับผม” นำชัยทำท่าราวตำรวจรับคำสั่งก่อนจะวิ่งจากไปเพื่อไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายสาวให้สำเร็จ
วันนี้ทั้งวันเลโอนาร์โด้ถูกนำชัยพาเดินชมทั่วฟาร์มและแกล้งให้ช่วยทำโน่นทำนี่ตลอด ทั้งช่วยขนหญ้าแห้งไปเก็บไว้ในโรงเรือน ช่วยเก็บอุปกรณ์ที่ไม่ใช้แล้วเข้าห้องเก็บของ หรือแม้กระทั่งขอให้เขาช่วยขนขี้วัวแห้งไปใส่ไว้ในบ่อเพื่อทำปุ๋ยคอกอีกด้วย
นับจากแยกกันที่ห้องลูกโคแรกเกิดชายหนุ่มก็ไม่ได้พบกานต์ระพีอีกเลยตลอดทั้งวัน แม้แต่ตอนเลิกงานที่แอบหวังว่าหญิงสาวจะเป็คนพาเขากลับบ้านเอง แต่สุดท้ายกลับเป็นำชัยที่พามาส่งเขาได้เจอเธออีกครั้งก็เมื่อถึงเวลารับประทานอาหารเย็นแล้ว
ชายหนุ่มคิดทบทวนดูแล้วว่า ถ้าเหตุการณ์ยังดำเนินเช่นนี้ต่อไปคือต่างคนต่างอยู่กันคนละที่ เพราะกานต์ระพีก็เอาแต่ทำงานในฟาร์มส่วนเขาก็ได้อยู่แต่แถวบริเวณบ้านพักเป็ส่วนใหญ่ จะได้เจอหน้ากันก็แค่ตอนเย็นเท่านั้นแถมไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดคุยกันอีก ถ้าขืนเป็เช่นนี้ต่อไปคงไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับหญิงสาวได้แน่ เขาจึงตัดสินใจขอตรัยเข้าไปทำงานในฟาร์ม โดยให้เหตุผลว่า้าเรียนรู้งานในด้านนี้ ซึ่งพอกานต์ระพีทราบเื่ก็ออกโรงคัดค้านทันที
“ไม่ตกลงค่ะ”
“ทำไมล่ะตะวัน ลองให้พ่อเลโอไปทำดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่นาได้คนงานเพิ่มไม่ดีเหรอ”
ตอนแรกที่เลโอนาร์โด้มาขอทำงานในฟาร์มนั้นตรัยปฏิเสธทันทีเพราะงานในฟาร์มไม่ใช่งานสบายๆ อย่างที่ชายหนุ่มเคยทำมาก่อนแต่พออีกฝ่ายยืนยันว่าอยากลองศึกษางานทางด้านนี้จริงๆ เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้จึงได้มาขออนุญาตลูกสาวคนเล็ก
จริงอยู่ว่าเขาเป็เ้าของฟาร์ม แต่เนื่องจากได้วางมือไปนานและปล่อยให้กานต์ระพีบริหารจัดการเพียงลำพัง ส่วนเขานั้นคอยเป็ที่ปรึกษาให้ลูกแค่นั้น ดังนั้นเื่อะไรที่เกี่ยวกับฟาร์มเขาจึงต้องมาปรึกษาบุตรสาวคนเล็กก่อนด้วยความเกรงใจ
“ไม่ดีค่ะ ไปก็ไปเกะกะการทำงานของคนอื่นเขาเปล่าๆแถมยังจะเสียเวลาด้วย เพราะแทนที่คนงานจะได้ทำงานอย่างเต็มที่แต่กลับต้องมาเสียเวลาสอนงานให้เขาอีก” กานต์ระพีตอบอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจของคนฟังสักนิด
“งั้นตะวันก็สอนงานให้เลโอเองสิ” ศศิธรเสนอ ซึ่งเป็ความคิดที่ถูกใจเลโอนาร์โด้มากที่สุด
“เสียใจตะวันไม่ว่างหรอก”
“ให้พ่อเลโอไปลองทำงานด้วยเถอะตะวัน เขาคงอยากทำจริงๆ”นิยาช่วยขอให้อีกแรง เพราะเธอไม่เห็นถึงความเสียหายอะไรหากชายหนุ่มจะเข้าไปทำงานในฟาร์มด้วย
“ใช่แล้วเลโอจะได้ไม่เหงาด้วย อยู่แต่ในบ้านทั้งวันคงเบื่อแย่เลย” ศศิธรช่วยพูดอีกแรง
“เบื่อก็กลับอิตาลีไปสิ” กานต์ระพีพูดสวนคำพี่สาวทันควัน จึงเจอนิยาที่นั่งอยู่ใกล้พอดีหยิกแขนไปเสียทีหนึ่ง“โอ๊ย! แม่มาหยิกตะวันทำไม”
“ก็เราอยากเสียมารยาททำไมล่ะรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้จะชอบทำตัวเป็เด็กเกเรจังนะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ยี่สิบสี่แล้วน่าจะแยกแยะถูกผิดได้มากกว่านี้” นิยาสั่งสอนอย่างอ่อนใจเพราะรู้ดีว่าเหตุใดบุตรสาวคนเล็กถึงไม่ชอบหน้าแขกผู้มาเยือนนัก
กานต์ระพีหน้าบึ้งตึงด้วยรู้สึกเสียหน้าอย่างแรงที่ถูกมารดาอบรมต่อหน้าเลโอนาร์โด้ รอยยิ้มขบขันของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเข้าใจผิดไปว่าเขายิ้มเยาะให้เธอจึงถลึงตาใส่ด้วยความโมโห
“แล้วตกลงตะวันจะให้เลโอไปทำงานในฟาร์มหรือเปล่า”
คำถามของศศิธรนั้น เรียกสายตาทุกคู่ให้พุ่งไปที่กานต์ระพีเพียงผู้เดียวรวมถึงสายตาของเลโอนาร์โด้ด้วยซึ่งดูจะลุ้นมากเป็พิเศษ หญิงสาวตั้งใจจะยืนกรานคำพูดเดิมแต่แล้วความคิดอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเสียก่อน รอยยิ้มเ้าเล่ห์จึงเผยขึ้นตรงมุมปากก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วจากนั้นกานต์ระพีแสร้งถอนหายใจเสียงดังแล้วตอบเหมือนจำใจออกมา
“ตกลงก็ได้ค่ะ”
เลโอนาร์โด้ได้เข้ามาทำงานในฟาร์มสมใจ แต่มาเพียงวันแรกเขาก็ถูกรับน้องใหม่เสียจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด เมื่อถูกกานต์ระพีใช้ทำงานแทบทุกอย่าง โดยมีนำชัยคอยควบคุมดูแลไม่ให้อู้อีกแรงหนึ่ง ชายหนุ่มรู้ดีว่าทั้งสองคนนั้นแกล้งแต่เขาก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ เพราะอยากใกล้ชิดและอยากเอาชนะใจหญิงสาวให้ได้
ภายในโรงเรือน เลโอนาร์โด้กำลังขัดพื้นที่สกปรกในแต่ละคอกอย่างขะมักเขม้น โดยมีนำชัยคอยชี้นิ้วสั่งราวกับเ้านายอยู่ที่ด้านนอกของคอก
ที่ฟาร์มจารุกิตติ์มีโคนมรวมกันทั้งสิ้นห้าร้อยกว่าตัว แต่ถ้านับโคนมที่สามารถให้น้ำนมดิบได้นั้นมีเพียงประมาณสี่ร้อยกว่าตัวเท่านั้นส่วนที่เหลือก็จะเป็ลูกโคแรกเกิดบ้าง มีโครุ่นโคสาวซึ่งก็คือโคในวัยกำลังเจริญพันธุ์บ้างและโคเพศผู้
โรงเรือนแต่ละหลังจะบรรจุโคนมได้ประมาณเกือบห้าสิบตัว ซึ่งที่นี่มีโรงเรือนทั้งหมดสิบโรงเรือน สภาพของโรงเรือนแต่ละหลังมีโครงสร้างที่แข็งแรงทนทานเพราะทุกปีจะมีการซ่อมแซมส่วนที่ผุพังอยู่เสมอ
“ตรงโน้นน่ะ ขัดให้มันแรงๆหน่อย ฉีดน้ำเข้าไปด้วยสิมันจะได้ขัดง่ายๆ เออ...อย่างนั้นแหละๆ ดีมาก” เด็กหนุ่มเอ่ยชมพลางกัดท่อนอ้อยกินเล่นไปด้วย ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ชี้โบ้ชี้เบ้บอกจุดที่เลโอนาร์โด้ต้องทำไปด้วยพร้อมสอนไปในตัว“คอกวัวต้องทำความสะอาดทุกวัน เพราะคอกต้องสะอาดเอี่ยมและแห้งอยู่เสมอ ไม่งั้นจะเกิดเชื้อโรคมาติดวัวได้รางที่ใส่อาหารก็ต้องสะอาดเหมือนกัน”
“แล้ววัวหายไปไหนหมดแล้วล่ะชัย” ชายหนุ่มเงยหน้าที่มีเหงื่อชุ่มขึ้นถามอย่างสงสัยเพราะพอเขาเข้ามาทำความสะอาดที่นี่ก็ว่างเปล่าเสียแล้ว
“อยู่ที่กลางทุ่งโน่น...” เด็กหนุ่มชี้นิ้วไปทางด้านขวามือของตนเอง “่เช้าจนถึงตอนสายๆเราจะปล่อยให้วัวเป็อิสระ ให้พวกมันเดินออกกำลังกายและหาหญ้ากินเอง แต่จริงๆ แล้วก็เอาหญ้าไปกองๆ ให้มันเดินมากินเองมากกว่านั่นแหละเอ้า...มัวถามอยู่ได้เร่งมือทำเข้าหน่อยใกล้ได้เวลาวัวกลับเข้าคอกแล้ว” นำชัยเร่ง เลโอนาร์โด้จึงต้องเร่งมือทำให้เร็วขึ้น และความที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานชายหนุ่มจึงไม่รู้ว่ากานต์ระพีมายืนแอบดูอยู่ที่มุมด้านหนึ่งของโรงเรือน จะมีก็แต่คนที่เอาแต่ยืนสั่งงานเท่านั้นที่เห็น
นำชัยยิ้มแป้นให้พลางยกมือทำสัญญาณเป็สัญลักษณ์ ‘โอเค’ ให้ผู้เป็นายสาวซึ่งอีกฝ่ายก็ยกนิ้วโป้งตอบมาให้ก่อนจะหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจแล้วเดินจากไป
ภายในห้องทำงาน ชายร่างอวบอายุประมาณสี่สิบเศษๆท่าทางภูมิฐานกำลังพูดโทรศัพท์ด้วยท่าทางกระตือรือร้น น้ำเสียงที่พูดตอบโต้กับคนที่อยู่ปลายสายก็ฟังดูนอบน้อมอย่างชัดเจน
“ได้เลยครับท่าน ผมจะรีบจัดการหาที่ดินทำเลดีๆให้ท่านอย่างเร่งด่วนเลยครับ”
“ผมมีอยู่ที่หนึ่งที่คิดว่าเหมาะสำหรับทำสนามกอล์ฟของผมมาก” คนปลายสายที่มีตำแหน่งเป็ถึงนักการเมืองใหญ่ของจังหวัดเอ่ยมา
“ที่ไหนครับท่าน บอกผมมาได้เลยเดี๋ยวผมจะรีบไปติดต่อให้ท่านวันนี้เลยครับ”ด้วยค่านายหน้าที่จะได้รับอย่างมหาศาลจากการจัดหาซื้อที่ดินให้อีกฝ่าย ทำให้เสี่ยสมบูรณ์ซึ่งเป็เศรษฐีใหญ่ในจังหวัดสระบุรีและมีอิทธิพลรวมถึงธุรกิจการค้ามากมายรีบถามอย่างกระตือรือร้น แม้เขาจะมีเงินทองมากมายแต่ก็ยังไม่วายละโมบโลภมากอยู่ดี
“ที่ดินของฟาร์มจารุกิตติ์หุ้นส่วนของผมเคยไปเห็นทำเลมาแล้ว เขาบอกว่าเหมาะแก่การทำสนามกอล์ฟที่สุด ผมจึงอยากได้ที่นั่นคุณจะจัดการเจรจาให้เ้าของที่ขายให้ผมได้หรือเปล่าคุณสมบูรณ์”
“โอ้ ได้เลยครับท่านผมจะรีบไปเจรจาให้ท่านโดยเร็วที่สุดครับ”
“ดีมากผมหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากคุณนะ เื่นี้ผมไม่อยากให้คุณชักช้าเพราะผม้าเริ่มโครงการของผมให้ได้ภายในปีนี้”
“ครับท่าน ผมจะจัดการให้โดยเร็วที่สุดครับ” เสี่ยสมบูรณ์พูดคุยกับอีกฝ่ายพักใหญ่ๆ ก่อนจะวางสายไปจากนั้นเขาก็ะโเรียกลูกน้องที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามาพบ
“มีอะไรครับเสี่ย” คมเดช ลูกน้องคนสนิทของเสี่ยสมบูรณ์ถามขึ้น เมื่อเดินเข้ามาพบนายในห้อง
“ช่วยหาข้อมูลของฟาร์มจารุกิตติ์มาให้ฉันด้วยด่วนที่สุด”
“ครับ” คมเดชเอ่ยรับคำแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสี่ยสมบูรณ์นั่งยิ้มกริ่ม ฝันหวานถึงเงินค่านายหน้าจำนวนมหาศาลที่จะได้รับอยู่เพียงลำพัง
2K
