ท่ามกลางฝุ่นผงกระจัดกระจายมากมายในโถงถ้ำนั้น าาปีศาจเฉาเฟิง ผู้ซึ่งถูกผนึกโดยเทพาเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ได้หลุดพ้นออกสู่โลกนี้อีกครั้งพร้อมเปลวไฟโลกันต์ลุกรายล้อมอยู่รอบตัวเขา
"ในที่สุดข้าก็ได้ออกจากผนึกนี้สักที" ทันที่ที่จบประโยชน์าาปีศาจก็ะเิพลังออกไปอย่างสุดแรง แผ่นดินเกิดสั่นะเืไปทั่วทั้งป่าเขา ทั่วฟ้ามืดครึ้มลมพัดแรงดังพายุเข้า ไม่นานนักก็สงบลง เค้ามองไปที่กลุ่มคนตรงด้านหน้า
พบหนึ่งคนตรงนั้นมีตราสัญลักษ์รูปจันทร์เสี้ยวที่มีแต่เผ่าปีศาจเท่านั้นที่จะมองเห็น มันคือตราสัญลักษ์ของเผ่ามนุษย์ที่ทำข้อตกลงเป็ข้ารับใช้ให้กับเผ่าปีศาจ และสามารถของอะไรก็ได้หนึ่งครั้งตลอด่ชีวิตของมนุษย์ เพื่อเป็ข้อแลกเปลี่ยน
าาปีศาจเฉาเฟิงพุ่งตัวเป็ลำแสงสีน้ำเงิน มาหยุดตรงหน้าชีเหนียง สตรีผู้ที่มีตราพระจันทร์เสี้ยวอยู่บนต้นคอ
" เ้าช่างภักดียิ่งนัก ข้ารับใช้ของข้า ข้าจะให้รางวัลเ้า"
"คุณ....คุณ เป็ใครทำไม่ถึงออกมาจากหลังก้อนหินนั้น"
"ข้าคือาาปีศาจเฉาเฟิง าาแห่งเผ่าปีศาจ เ้าข้ารับใช้เ้าทำเช่นไรถึงปลดผนึกให้ข้าออกมาได้"
"ข้ารับใช้..... อะไร บ้าเปล่านี้ และคุณน่ะมาอยู่ให้ถ้ำได้ยังไง" (ท่าจะสติไม่ดี ) ชีเหนียงบ่นพึมพำกับตนเอง
" เ้าพูดอะไร ข้าบอกว่าข้าคือาาแห่งเผ่าปีศาจ และเ้าผู้มีตราสัญลักษ์ข้ารับใช้ อยู่บนตัวเ้า"
าาปีศาจเฉาเฟิงกล่าวพร้อมเอื้อมมือลูบต้นคอรหงนั้น ชีเหนียงรีบปัดออก
"นี้จะทำบ้าอะไร าาปีศาจ เผ่าปีศาจอะไร นี้มันยุคไหนแล้ว ท่าจะดูละครมากไปมั่ง"
"เ้านี้มัน ......" าาปีศาจเฉาเฟิงกัดฟันกรอด เขาฝายฝ่ามือออกหมายจะเรียกไฟโลกันต์สั่งสอนสตรีปากมากตรงหน้า แต่... แต่ ไร้ซึ่งไฟโลกันต์ มีแต่ความว่างเปล่า
"นี้มันเกิดอะไรขึ้น ตัวข้าเป็อะไรไป ทำไม่ถึงใช้พลังไม่ได้ทั้งที่เมื่อครู่ข้ายังะเิพลังออกมาได้อยู่"
ชีเหนียงยืนมองด้วยสายตาสงสัยปน รำคาญ
"พลังอะไรอะไรของคุณ แค่หินมันแตกพื้นดินมันอาจจะเคลื่อนพอดีจึงเกิดแผ่นดินไหวทำให้หินมันแตก"
"ไม่จริงเมื่อครู่ที่ข้ารู้สึกตัว เพราะผนึกมันเริ่มคายออก ทำให้ข้ารวบรวมพลังได้ ะเิผนึกนั้นที่กักขังข้าออกมา พวกเ้าไม่เห็นหรือ"
"ไม่ เมื่อครู่ฝุ่นเข้าตาฉันอยู่ พวกนายล่ะ อาฉี อาเฟย เห็นอะไรบ้างใหม"
"อาฉี ไม่เห็นครับฝุ่นเข้าตาจนแสบตาไปหมด “ “ ผมก็ไม่เห็นครับชีเหนียง"
(นี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมข้าใช้พลังไม่ได้เรียกไฟโลกันต์ก็ไม่ได้ หรือเป็เพราะข้าถูกผนึกมานานคงต้องใช้เวลาฝืนฟูพลังก่อน งั้นข้าจะแกล้งทำตามน้ำ สตรีนางนี้ไปก่อนเพราะยังไงนางก็เป็ข้ารับใช้ของเผ่าข้า) เฉาเฟิงยืนนิ่งมึนงงครุ่นคิดในใจ
จู่ ๆ เพดานถ้ำก็เกิดสั่นไหว ก้อนหินร่วงหล่นทุกคนเริ่มลนลานตื่นตระหนก ยืนไม่ไอยู่เซไปเซมาตามแรงสั่นไหว
"ไม่ได้การแล้ว แล้วพี่ชีเหนียง ถ้ำนี้จะถล่มลงมาแล้ว เรารีบออกจากที่นี้กันก่อนเถอะ"
อาฉีตระโกนฝ่าเสียงแตกร้าวดังก้องที่ออกมาจากพนังและเพดานถ้ำ
"อาฉี อาเฟย สำรวจดูทุกคนปลอยภัยไหมและรีบออกจากถ้ำนี้ให้เร็วที่สุด แล้วคุณล่ะ จะอยู่รอให้หินทับตายหรือไง รีบไปเร็ว"
ชีเหนียงคว้าแขนชายตรงหน้าวิ่งฝ่าฝุ่นและหินที่กำลังหล่นลงมา ใจก็คิดแค่ช่วยให้ออกมาก่อนไม่อย่างนั้นก็ถูกหินทับตายแน่ าาปีศาจเฉาเฟิงถูกสตรีตรงหน้าคว้าแขนให้วิ่ง เขาก็วิ่งตามนางมาอย่างงงงวยและสับสน ว่าคนพวกนี้เหตุใดจึงทำให้ผนึกที่เทพากักขังตนไว้คายออกอย่างง่ายดาย และพลังของเค้าที่เหตุใดถึงไม่สามารถใช้มันได้
ตลอดทางที่หนีออกจากถ้ำแห่งนี้ ก้อนหินขนาดเล็กและใหญ่หล่นไล่ตามพวกของชีเหนียงมาติด ๆ ในที่สุดทุกคนก็ออกมาพ้นปากถ้ำได้สำเร็จ ปากถ้ำก็ถูกปิดตายด้วยหินก้อนใหญ่ที่หล่นทับกันจนมิดปากถ้ำ ทุกคนนั้งพักเหนื่อยด้วยสภาพที่เสื้อผ้าเนื้อตัวผมเผ้าเปื้อนดินและฝุ่น
"จบกันเลย ไม่ได้อะไรติดมือออกมาเลย" อาเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ
"ใช่ อยู่ดีๆ แผ่นดินเกิดไหวขึ้นมาแบบนี้ได้ไง นี้คุณ คุณอยู่หลังหินก้อนนั้นั้แ่เมื่อไร แล้วด้านหลังหินนั้นคุณเจออะไรบ้างไหม"
"ข้าบอกว่าข้าคือรา......"
" โอ้ย พอเลยไม่ต้องพูดแล้วราชงาา เผ่าปีศาจอะไร"
ชีเหนียงพูดตัดบทเพราะดูแล้วชายคนนี้น่าจะสติไม่ดีแน่ ๆ
"เ้า ....." (สตรีนางนี้น่าแปลกยิ่งนัก อาภรณ์ก็แปลก นิสัยหยาบกระด้าง อยากจะฆ่าให้ตายข้ามือข้ายิ่งนัก ถ้าไม่ใช้เพราะตราสัญลักษ์นั้นนะ แต่ข้าคงต้องพึงนางไปก่อนระหว่างที่ข้ายังใช้พลังไม่ได้) เจาคิดในใจ
"พี่ชีเหนียง ดูที่มือเค้าซิ"
ชีเหนียงมองตามที่อาฉีกระซิบบอก พึงสังเกตว่ามืออีกข้างของเขากำกระบี่เล่มยาวลวดลายดูประณีตแปลกตา ที่จับประดับไปด้วยอัญมณีล้ำค่า น่าจะเป็ของเก่าโบราณ ชีเหนียงจึงเริ่มมองสำรวจชายคนนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง
ชายคนนี้รูปร่างผอมบาง ตัวสูง ใบหน้าของเขาเรียวแก้มตอบ สีผิวขาวซีด ดวงตาคมเรียว นัยต์ตาสีดำขลับดูเ็า หางคิ้วชี้ขึ้น ริมฝีปากบางหยักไว้รูป การแต่งกายแปลกๆเหมือนชุดเก่าสมัยโบราณ เส้นผมยาวๆ ถูกมัดรวมไว้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยและปิ่นที่ปักอยู่ดูแล้วคงมีราคาสูงมาก
"อืม ... ดูรวมๆแล้วชายคนนี้หน้าตาดีไม่น้อยเลยนะ"
" พี่ พึมพำอะไร" อาฉีถามด้วยความสงสัย
"เอ้ย ไม่ใช่แค่จะพูดว่า ชายคนนี้ทั้งตัวเขามีแต่ของโบราณและคงมีค่ามากอย่างที่พวกเราตามหา เราต้องพาเขากับไปด้วย"
" เออ คุณชื่ออะไรนะ"
"เฉาเฟิง "
"ตอนนี้เรากำลังจะกับบ้านแล้ว คุณจะไปไหนต่อมีที่ที่จะไปหรือยัง หรือคุณจะเดินทางไปกับเรามั่ย"
"ไป" เฉาเฟิงตอบด้วยท่าทีที่เรียบเฉย
"พี่ชีเหนี่ยง จะดีหรอ อาเฟยว่าเขาดูแปลกๆนะ"
"ไม่เป็ไรหรอก ดูซิตัวคนเดียวไม่มีพิษสงอะไร ทิ้งไว้ที่นี้ก็อาจจะอดตายหรือโดนเสือลากไปกินตายอยู่ที่นี้ก็ได้อาเฟย "
"พี่นี้ก็ใจดีตลอด ช่วยเหลือคนไปทั่ว"
"เอาหน้า ทุกคนพักอีกสักหน่อยแล้วเราเดินทางกัน"
หลังจากผนึกถูกปลดออก แผ่นดินสั่นะเืไปทั่วทั่งปฐีสี่สมุทร ท้องฟ้ามืดครึ้ม องค์เง็กเซียนเผ่าเทพรับรู้ได้ถึงพลังไฟโลกันต์ของาาปีศาจ แต่เพียงชั่วครูเท่านั้นพลังนั้นก็หายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จึงให้เทพาซีฮ่าว เทพาองค์ปัจจุบันผู้รับตำแหน่งต่อจาก เทพาเยว่หมี ที่ใช้ดวงจิตผนึกาาปีศาจเฉาเฟิงจนดวงจิตแตกสลายตายไป ให้เทพาซีฮ่าวลงไปตรวจสอบดูที่เผ่ามนุษย์ไม่นานนักก็มาถึงเขาอู่หลิงหยวน
ก็พบว่าผนึกนั้นถูกทำลายไปแล้วและไม่พบร่องรอยของาาปีศาจ พบเพียงแต่ร่องรอยของมนุษย์ธรรมดากลุ่มหนึ่ง จึงรีบกับไปรายงานให้ องค์เง็กเซียนทราบ
องค์เง็กเซียนเกิดความสงสัยเหตุใดผนึกถึงถูกปลดออกทั้งที่ไม่มีผู้ใดสามารถปลดมันได้นอกจากเทพาเยว่หมี ผู้ที่เสียสละดวงจิตตนเองสร้างผนึกนี้ขึ้นมาจนตนเองดวงจิตแตกสลายตายไป และาาปีศาจเฉงเฟิงเหตุใดถึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย
องค์เง็กเซียนทรงคาดการณ์ว่าาาเฉาเฟิงที่พึงหลุดพ้นการผนึกคงาเ็หรือสูญเสียพลังคงไม่อาจที่จะกระทำการใดได้ในเร็ววันนี้ และกลุ่มมนุษย์กลุ่มนี้น่าสงสัยที่สุดเหตุใดจึงมีร่องรอยอยู่บริเวรผนึกที่กักขังาาปีศาจ จึงออกคำสั่งให้เทพาไปสืบหาความที่เผ่ามนุษย์อีกครั้ง
ไม่เพียงแต่เผ่าเทพที่รับรู้ถึงพลังของาาปีศาจเฉาเฟิง พวกเผ่าปีศาจเองก็ััได้เช่นกั
น หนึ่งในนั้นก็คือไป่รุ่ย องค์รักษ์คนสนิทของาาปีศาจเฉาเฟิง ไป่รุ่ยจึงรีบออกตามหาทันที
136K
