ตอนที่8
คนที่อยู่ข้างเธอ
พอวันอาทิตย์ิก็ต้องนั่งรถตู้กลับที่ทำงานเธอรู้สึกว่าอาทิตย์นี้มาเสียเที่ยว พออยู่บ้านแม่ก็เอาแต่บ่นเื่พ่อไม่หยุดแถมยังต้องทำความสะอาดห้องนอนจนเหนื่อย พอวันอาทิตย์ก็ต้องกลับแถมไม่ได้เจอเพื่อนอีก
“ปกติจะต้องงอนแท้ๆพอไม่ได้เจอกันทำไมคราวนี้ตอบรับหน้าตาเฉยเลยนะ”
รถตู้มาส่งที่หน้าโรงงานฝนดันตกปรอยๆ ิค่อยๆเดินเลาะไปตามตึกเรื่อยๆ หอพักอยู่ไม่ไกลจากหน้าโรงงานมากแต่ถึงกระนั้นก็ยังเปียกชุ่มไปทั้งตัว พอถึงห้องอาบน้ำและนอนทันทีไม่ได้ส่งข้อความบอกตาลเลยว่าถึงแล้วแต่ตาลเองก็ไม่ได้เปิดโทรศัพท์ดูเหมือนกันเพราะเธอมัวแต่หารายละเอียดและรีวิวรถที่เธออยากจะได้ทั้งคืน
วันรุ่งขึ้นิมาทำงานเธอเริ่มรู้ตัวว่าจะไม่สบายเพราะรู้สึกอ่อนเพลียผิดปกติ่นี้หลังเลิกงานเหนือจะขี่มอไซด์มาส่งิที่หอพักทุกวันจนเขาเริ่มสนิทกับพี่ฝ้ายคนดูแลหอหญิง บางทีก็ซื้อขนมมาฝากบางทีฝ้ายก็ฝากซื้อของกินที่ตลาดบาง เหนือเป็คนนิสัยดี เขาเข้ากับคนง่ายมากแม้กระทั่งิที่ไม่ค่อยคบใครยังสนิทกับเขาอย่างรวดเร็ว หลังกลับขึ้นห้องิก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังจะป่วย เธอต้มมาม่ากินและรีบกินยานอนทันที
วันถัดมา่เช้าเหนือโทรหาฝ้ายว่าจะเอาอะไรรึเปล่าเพราะเขาจะไปหาข้าวกินที่ตลาดฝ้ายจึงฝากซื้อโจ๊กให้เอามาให้เหนือเลยถือโอกาสโทรหาิเพราะคิดว่าจะรับเธอไปทำงานด้วยกันแต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับ
เหนือ : พี่ฝ้าย พี่ิไม่รับสายเลยเป็อะไรรึเปล่านะจะเข้างานแล้วยังไม่ลงมาเลย หรือว่าออกไปแล้ว
ฝ้าย : ยังไม่เห็นลงมาเหมือนกันนะ หรือว่าป่วย
เหนือ : ไม่ใช่ว่าสลบอยู่ในห้องไม่มีใครรู้นะ
แล้วทั้งคู่ก็รีบพากันขึ้นไปบนห้องทันทีเคาะประตูห้องอยู่นานิก็ไม่ออกมา ฝ้ายจึงคิดจะลงไปเอากุญแจสำรองมาเปิดแต่ิก็เปิดประตูออกมาด้วยหน้าตาอิดโรย
ิ : มีอะไรเหรอคะ?
เหนือ : พี่ิเป็ไรเนี้ย หน้าแดงมากเลย ไม่สบายเหรอ
ิ : เหมือนจะมีไข้และก็ท้องเสียด้วย ช่วยโทรไปลางานให้หน่อยสิ ไปไม่ไหวแน่เลย
แล้วิก็เดินเข้าห้องและทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีเหนือกับฝ้ายมองหน้ากันว่าจะจัดการยังไงดี เหนือเดินตามเข้าไปในห้อง
เหนือ : พี่ิไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้ย หรือไปห้องพยาบาลของบริษัทก็ได้ที่นั่นมีหมอ
ิส่ายหัวไปมาและนอนต่อไม่พูดอะไรเหนือได้แต่ถอนหายใจและเดินลงไปด้านล่างกับฝ้าย
ฝ้าย : เหนือเอาโจ๊กนี่ให้ิกินแล้วกันจะได้กินยา ดูท่าคงไม่ยอมไปหาหมอหรอก
เหนือ : ขึ้นไปได้เหรอครับ ไม่ผิดกฎเหรอครับ
ฝ้าย : กฎมีไว้ป้องกันไม่ให้พาผู้ชายมานอนในหอพักและก็เพื่อความปลอดภัยในการดูแลด้วยแหละ แต่ป่วยมันช่วยไม่ได้จะให้พี่ไปดูก็คงไม่ได้ ตรงนี้ไม่มีคนอยู่ด้วย
เหนือโทรไปแจ้งพี่จุ๋มว่าิป่วยและจะเอาข้าวให้ิกินก่อนจะไปทำงานหลังจากนั้น่เที่ยงๆ เขาก็แวะเอาข้าวมาให้อีก แต่ิก็ยังคงนอนซมอยู่เขาจึงลงไปบ่นกับฝ้าย
เหนือ : บอกให้ไปหาหมอก็ไม่ไป ผู้หญิงนิดื้อจังนะครับถ้าคืนนี้เกิดชักขึ้นมาจะทำยังไง ได้เป็ผีเฝ้าหอพักแน่
พอเหนือพูดแบบนั้นฝ้ายก็เริ่มรู้สึกกลัวจึงได้โทรไปปรึกษาหัวหน้า และหัวหน้าก็ได้แจ้งให้หมอประจำโรงงานมาช่วยดูอาการ หลังเลิกงานเหนือจึงไปรับหมอที่แผนกและพามาที่หอพักตอนนั้นิมีอาการดีขึ้นนิดหน่อย เพราะไม่ได้ท้องเสียแล้ว หมอให้ยาลดไข้และเกลือแร่เอาไว้ชงกิน
หมอ : ไม่เป็ไรมากหรอก อาจจะอาหารเป็พิษคงพักผ่อนน้อยด้วยเลยยิ่งทำให้เป็หนัก ถ้ามีอะไรด่วนก็โทรแจ้งนะที่แผนกมีคนอยู่ตลอด
เหนือขี่มอไซด์ไปส่งหมอก่อนจะกลับมาหาิอีกรอบฝ้ายขอให้เหนือช่วยดูิเพราะกลัวถ้าอาการแย่ลงจะไม่มีใครแจ้งหมอเหนือก็ยินดีที่จะช่วยดูให้เขาจึงออกไปเอาเสื้อผ้ากับซื้อของกินที่เซเว่นเผื่อไว้สำหรับดูคนป่วยคืนนี้แถมยังเอาโน้ตบุ๊คมาเล่นแก้เหงาด้วย
เหนือ : พี่ิ คืนนี้เหนือจะอยู่เฝ้านะ ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะ
ิได้แต่พยักหน้าตอนนั้นไม่ได้สนใจแล้วว่าใครจะมาอยู่ในห้องด้วย เพราะมันอ่อนเพลียและเหนื่อยมากๆ
กลางดึกเหนือก็เริ่มหาของกินพอเข้าไปครัวเล็กๆนั่น ก็เห็นแต่พวกบะหมี่ถ้วยกับอาหารสำเร็จรูปเต็มไปหมด“อย่าบอกนะว่ากินแต่ของแบบนี้ทุกวัน”เหนือหันไปมองิและเริ่มคิดว่าของพวกนี้คงเป็ต้นเหตุของอาการอาหารเป็พิษแน่ๆแล้วก็มีเสียงข้อความดังขึ้นหลายครั้ง แต่เหนือก็ไม่ได้เปิดดูแต่พอรู้ว่าตาลเป็คนส่งมาเพราะเห็นจากหน้าจอที่ไฟติดขึ้นพอหลายครั้งเข้าิไม่ตอบตาลก็เลยโทรมา เธอกระหน่ำโทรจนเหนือทนไม่ไหวและรับสาย
เหนือ : พี่ตาล พี่ิป่วยครับ
ตาล : ใครคะ?
เหนือ : เหนือครับ
ตาล : เหนือเหรอ ตาลป่วยเป็อะไรล่ะ (น้ำเสียงเป็ห่วง)
เหนือ : อาหารเป็พิษครับ พอดีไม่มีใครเฝ้าผมเลยต้องมาช่วยดูจะพาไปโรงพยาบาลก็ไม่ยอม ตอนนี้หลับเป็ตายอยู่เลยครับ
ตาล : เหรอ....งั้นฝากเหนือด้วยนะ ถ้าหายแล้วบอกให้โทรหาพี่หน่อยนะ
ตาลวางหูด้วยความรู้สึกเป็ห่วงอย่างมาก“ถ้ามีรถคงขับไปหาได้แล้ว” พอมีเื่นี้มันยิ่งทำให้เธอยิ่งอยากได้รถมากขึ้นไปอีกคืนนั้นจึงตัดสินใจเลือกรถและคิดว่าอาทิตย์นี้จะไปจองรถทันทีส่วนเหนือหลังวางหูก็กลับไปเวฟข้าวที่ซื้อมากิน และนั่งเล่นเกมในคอมไปอีกสักพักจนตีหนึ่งกว่าๆเริ่มง่วง เขาเหลือบไปเห็นว่ามีที่นอนปิคนิกพับอยู่ใต้เตียงเขาจึงดึงออกมาและเอามานอน
เช้ามาิดีขึ้นเธอตื่นขึ้นและใเล็กน้อยที่เห็นเหนือนอนอยู่กับพื้น 6 โมงกว่าแล้วรู้สึกหิวข้าวเลยตั้งใจจะไปต้มมาม่ากินเหมือนเคย เหนือได้ยินเสียงเดินเลยตื่นขึ้นทันที
เหนือ : ตื่นแล้วเหรอครับ จะไปไหนเหรอ
ิ : จะไปต้มมาม่ากินหน่อย หิว
เหนือ : กินอาหารสำเร็จรูปบ่อยๆแบบนี้มันถึงได้ป่วยไงครับเดี๋ยวออกไปตลาดซื้อมาให้ครับ รอแป็บหนึ่งแล้วกัน
ทั้งคู่นั่งกินโจ้กด้วยกันบนโต๊ะอาการิดูดีขึ้นมากกว่าเมื่อคืนเยอะพอได้โจ้กร้อนๆเขาไปก็ยิ่งทำให้รู้สึกดีมากขึ้นไปอีก
ิ : ขอบใจมานะเหนือที่มาดูแล ไม่ได้นายคงแย่
เหนือ : ไม่เป็ไรครับ พี่ตาลโทรมาด้วยนะเมื่อคืน
ิ : เอ๊ะ! จริงเหรอ ไม่เห็นได้ยิน
เหนือ : ยังไงก็โทรหาเขาหน่อยแล้วกัน เหมือนจะเป็ห่วงมากนะ
ิรอให้เหนือออกจากห้องไปก่อนค่อยโทรหาตาลเล่าอาการป่วยให้ตาลฟังอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องวางเพราะตาลก็ต้องไปทำงานส่วนเธอก็อยากนอนต่อ
่เที่ยงและเย็นของวันนั้นเหนือซื้อข้าวมาให้ิตลอดเธอเกรงใจเหนือมากทั้งที่เพิ่งรู้จักกันยังต้องมาดูแลเธอยามป่วยอีกจนเช้าอีกวันเธอไปทำงานเหนือมารอรับที่หน้าหอเพราะยังเป็ห่วงอยู่แล้วก็กลายเป็ว่าหลังจากนั้นมา ทั้งคู่ก็ติดกันเป็แตงเมพอถึงวันศุกร์ิก็ต้องโทรไปบอกตาลอีกครั้งว่าเธอไม่ได้กลับ เพราะเหนื่อยไม่อยากเดินทางตาลรับคำบอกแค่ให้เธอรักษาสุขภาพิรู้สึกว่ามันน่าแปลกมากที่่นี้ตาลมีท่าทีเหมือนไม่ค่อยว่างและไม่อยากคุยกับเธอคุยสักพักก็วาง ไม่ว่างก็ไม่ถามว่าทำไม ไม่เหมือนอย่างที่เคยเธอเริ่มไม่สบายใจและเอาเื่นี้ไปปรึกษาเหนือ
ิ : ่นี้ตาลแปลกไปนะ ทำเหมือนไม่ค่อยอยากเจอกันเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้กลับอาทิตย์เดียวยังมาหาถึงที่นี่เลย
เหนือ : พอเริ่มทำงานคล่องมันก็ยุ่ง เหมือนเราแหละพี่กว่าจะได้เลิกงานเกือบทุ่มทุกวัน พี่ตาลก็คงมีเื่ให้ทำจนไม่มีเวลาตามพี่ิก็เป็ได้พี่ิยังไม่มีเวลากลับไปหาเขาเลย ใช่มั้ยล่ะ ว่าแต่วันนี้ไปกินไหนดี ทะเลม่ะ?
ถือเป็คำปลอบใจที่ดีช่วยให้ิหายกังวลไปได้บ้าง ่นี้ทุกวันเหนือชวนไปกินมื้อเย็นด้วยตลอดเพราะปกติิจะกินแต่ของสำเร็จรูปที่ซื้อมาแช่ตู้เย็นไว้ไม่ค่อยได้ออกไปหาอะไรกินด้านนอกเพราะเธอขับมอไซด์ไม่เป็พอมีคนชวนเธอก็สนุกไปกับการนั่งมอไซด์ชมวิวทะเลและหาอาหารอร่อยกิน
พอไปด้วยกันบ่อยๆแน่นอนก็เป็ขี้ปากคนในโรงงาน พูดกันไปต่างๆนานาๆว่าคบกันได้เพราะไปดูแลิตอนป่วยเหนือทำท่าไม่สนใจแต่ิไม่ค่อยพอใจที่โดนแซวบ่อยๆ
เหนือ : อย่าไปคิดมากเลย อาทิตย์หน้าเหนือก็จบฝึกงานแล้วแต่พี่ิอยู่คนเดียวจะไหวมั้ยเนี้ย งานท่วมแน่
ิ : นั่นสิ ถ้าเหนือไปแล้วพี่จะอยู่ยังไง
เหนืออึ้งไปพักหนึ่งกับคำพูดและท่าทางของิที่ดูเศร้าอย่างจริงใจ
เหนือ : ถ้าไม่ติดเรียนจะแวะมาบ่อยๆแล้วกันนะครับกรุงเทพกับชลบุรีขับรถชั่วโมงเดียวเอง
ิ : อ่าวเหนืออยู่กรุงเทพเหรอ แล้วมาฝึกงานอะไรไกลขนาดนี้
เหนือ : ก็มันได้ที่นี่อ่ะครับ ลงไปหลายที่ ไม่อยากเสี่ยงรอ และก็ชอบทะเลด้วยพี่ิฝึกขี่มอไซด์มั้ยเดี๋ยวเหนือสอนให้ตอนเหนือไม่อยู่จะได้ขับไปซื้อข้าวกินได้
พอคิดว่าหลังจากนี้จะไม่มีเหนือแล้วิก็ใจหายวาบเพราะเธอคงไม่มีคนไปกินข้าวและพาไปไหนมาไหนเหมือนเคยจากนี้คงต้องช่วยตัวเองและอยู่คนเดียวให้ได้ เพราะคงจะไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวเอง
![RINGER [ริงเกอร์: สงครามแหวนมนตรา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588630049_23434104.webp)
11K
