#อาร์
ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังแต่มันเป็จังหวะที่เขากลับมาจากข้างนอกพอดี กำลังจะเดินเข้าไปนั่งประจำหน้าบาร์เพื่อจิบไวน์รสโปรดให้หายเหนื่อยเสียหน่อย แต่เสียงหัวเราะและเสียงที่กำลังโต้เถียงกันระหว่างลูกชายกับเพื่อนของลูกชายเล็ดลอดออกมา คราแรกเขาว่าจะเดินเลี่ยงไปในครัวแทนแต่พอได้ยินเพื่อนของลูกชายเอ่ยถึงเขาเข้ามาในหัวข้อที่กำลังถกเถียงกัน ทำให้เขายอมเสียมารยาทหยุดฟังเสียหน่อย
"ต่อให้กอดกันก็กล้างั้นเหรอ.. หึ แล้วเราจะมาพิสูจน์กันว่ากล้าเหมือนที่ปากพูดไหม" อาร์พึมพึมกับตัวเองเบาๆพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายก่อนจะเดินจากไป
เขาครองตัวเป็โสดนับจากที่ภรรยาของเขาจากไปั้แ่ลูกชายอายุได้เพียง13ขวบ จิรา ภัครจิรา คณวรางค์วงกรณ์ ภรรยาเพียงคนเดียวของเขาและก็เป็แม่ของเ้าอาร์มลูกชายสุดรักของเขา เราทั้งคู่คบกันั้แ่เรียนมัธยมปลายพอเรียนจบมหาวิทยาลัยพวกเราก็แต่งงานกันทันทีหลังการรับปริญญาเสร็จสิ้นลง ด้วยความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ฐานะเราทั้งคู่เรียกว่าสูสีจะต่างกันก็แค่ธุรกิจทางฝั่งภรรยาของเขาจะออกเทาไปทางขาวต่างกับฝั่งเขาที่ธุรกิจออกจะเป็สีเทาไปทางดำซะส่วนใหญ่ แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคของความรักของเราทั้งคู่
เรารักกันดี ครอบครัวเราทั้งสองฝั่งก็ปรองดองกันดี ดีจนใครๆก็ต่างอิจฉาเขากับภรรยาเหมือนกิ่งทองใบหยกไม่ใช่แค่ผมที่คิดแบบนั้นใครๆต่างก็พูดเป็เสียงเดียวกัน แต่ใครจะไปคิดว่าความสุขของผมจะจบลงตรงที่เธอได้จากผมไปด้วยโรคร้าย เงินมากมายมหาศาลทั้งของผมและของพ่อแม่เธอก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเธอไว้ได้ การสูญเสียในครั้งนั้นทำเอาผมเซอย่างไม่เป็ท่า ฟูมฟายเหมือนจะเป็บ้าเป็หลังจนคนรอบๆตัวต้องเตือนสติโดยการเอาลูกชายเพียงคนเดียวของผมมาฉุดรั้งผมออกจากความโศกเศร้าครั้งยิ่งใหญ่ ซึ่งมันก็ได้ผล.. อาร์มคือตัวแทนของแม่เขาและแน่นอนว่าลูกชายผมกับภรรยาอันเป็ที่รักคือหัวใจอีกดวงของผมไม่ต่างกัน
หลายวันต่อมา
"แฮ่มม นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ หล่อ รวยและเป็ที่หมายปองของบรรดาหนุ่มๆสาวๆทั้งสังคมไฮโซและโลโซที่แทบจะหาเวลาอยู่บ้านแทบไม่ได้ไฉนเดี๋ยวนี้ถึงได้อยู่ติดบ้านนักนะ" อาร์มที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นตามคำเรียกของผู้เป็พ่อได้เอ่ยแซวขึ้นอย่างหยอกล้อ
"หึ แซวเก่งนะไอ้ลูกคนนี้" อาร์หัวเราะในลำคอพลางวางแล็ปท็อปกับแก้วกาแฟสีเข้มในมือลง
"หรือว่าไม่จริงล่ะครับ ว่าแต่พ่อเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ"
"ทำไม ถ้าไม่มีธุระอะไรแกจะคุยกับพ่อไม่ได้แล้วว่างั้น" อาร์เลิกคิ้วเข้มขึ้นขณะถามคนเป็ลูกที่กำลังหย่อนก้นนั่งตรงหน้า
"แหม ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย แก่แล้วคิดมากนะเราเนี่ย ฮ่ะๆๆ โอ๊ยย! พ่ออ่ะผมไม่เด็กแล้วนะมาเขกฮงเขกหัวได้ไงเนี่ย..เสียภาพพจน์หมด" อาร์มที่โดนคนเป็พ่อเขกหัวก็บ่นอุบพลางคลำศรีษะป้อย
"มีภาพพจน์กับเขาั้แ่เมื่อไหร่กัน หึ"
"อ้าว พ่อ! ผมรักษาภาพพจน์ั้แ่อนุบาล1เลยเหอะ ผมเนี่ยขวัญใจหนุ่มๆสาวๆไม่แพ้พ่อหรอกนะบอกไว้ก่อนฮอตั้แ่ยังเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่อยากจะคุย" อาร์ที่ฟังคนเป็ลูกโม้ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาแกมเอ็นดูและรักไคร่
"ว่าแต่พ่อบอกผมได้หรือยังว่าเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่า" อาร์นิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะประสานมือเข้าด้วยกันพลางจ้องหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนิ่ง
"พ่อมีเื่จะถามแกนิดหน่อย"
"ครับ..ถามได้เลยผมพร้อมตอบ"
"แกกับเพื่อนของแก..มีซัมติงอะไรกันหรือเปล่า"
"พ่อ!" อาร์ที่ได้ยินลูกชายเรียกตนเสียงดุถึงกับโบกมือห้ามทันที
"พ่อไม่ได้จะว่า.. พ่อแค่อยากรู้เฉยๆ"
"แน่ใจนะ.." อาร์พยักหน้าเพื่อยืนยันคำพูดให้กับลูกชาย
"แล้วทำไมจู่ๆพ่อถึงอยากรู้ล่ะ" เพราะปกติเวลาเขาควงใครพ่อไม่เคยถามหรือว่ามายุ่งไม่ว่าฝ่ายนั้นจะเป็ชายหรือหญิงก็ตาม
"ก็พ่อเห็นแกออกอาการหวงเขา พ่อเลยสงสัย..ว่า"
"ว่าผมกับไอ้โปรดจะเป็แฟนกัน.. ใช่ไหมครับ" อาร์พยักหน้าตอบ
"..แค่เพื่อนครับพ่อ"
"แน่ใจ?"
"แน่"
"แล้วที่ตามหวงเขานี่คือ?" ถึงเขาจะไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวของลูกชายเพียงคนเดียวของเขา หูตาเขาเยอะไม่ว่าลูกเขาจะคบใครหรือจะไปไหนมาไหนเขารู้หมด แต่ไม่เคยห้ามเพราะเห็นว่าโตๆกันแล้วและเขาก็เชื่อใจลูกชายเขามากพอในเื่ความประพฤติในทุกๆด้าน แต่ที่ต้องคอยดูอยู่ห่างๆก็เพราะความเป็ห่วงของคนเป็พ่อล้วนๆ
"ที่ผมต้องคอยกันคนโน้นคนนี้ออกจากมันเพราะว่ากลัวมันโดนหลอก มันเป็เด็กบ้านๆซื่อๆตามใครไม่ทันหรอก อีกอย่างทางบ้านมันฝากฝังให้ผมดูแลมันด้วยแหละ เหตุผลแค่นี้เลย"
"แน่?"
"100%ครับ"
"ดี ว่าแต่แกไปสนิทกับครอบครัวเขาั้แ่เมื่อไรกัน อ้อ.. คงเป็ครอบครัวนี้สินะที่แกหายไปอยู่ด้วยบ่อยๆ่ปิดเทอมกับ่วันหยุดยาว"
"ถูกต้องนะคร้าบบ" อาร์มดีดนิ้วดังเป๊าะพร้อมกับยักคิ้วให้ผู้เป็พ่ออย่างทะเล้น
"ถามอีกรอบวะ.."
"หยุดเลยพ่อ ไม่ต้องชง ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องห่วง คนนี้แค่เพื่อนจริงๆครับ"
"โอเค รู้เื่.. หมดธุระแล้ว งั้นพ่อจะออกไปตีกอล์ฟสักหน่อย"
"อะไรอ่ะ พอหมดธุระก็ถีบหัวส่งซะงั้น.. นี่ลูกนะครับคุณพ่อ ว่าแต่.. ไปตีกอล์ฟหรือตีมะ..โอ๊ยย! อีกแล้วนะพ่อเนี่ย!"
"ยุ่งไม่เข้าเื่ ทำมาเป็บ่นพ่อถ้าพ่อไม่ออกแกจะอยู่บ้านกับพ่อว่างั้น?" อาร์เท้าเอวพลางเลิกคิ้วถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างเป็ต่อ
"แห่ะ.. โน ผมมีนัด"
"กับ..?"
"ยุ่งไม่เข้าเื่นะเราเนี่ย ฮ่ะๆๆ"
พูดเสร็จก็วิ่งหนีคนเป็พ่อที่กำลังเงื้อมือจะทุบหัวเขาพอพ้นรัศมีอันตรายก็หันกลับไปยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างไม่เกรงกลัวต่อสายตาคมดุที่ทอดมองมา พ่อเลี้ยงเขามาแบบเพื่อนถ้าไม่มากจนเกินไปพ่อไม่เคยว่าหรือถือสาเขา ขนาดเขาไปออกงานกับพ่อใครๆต่างก็ทักว่าเหมือนพี่ชายกับน้องชายมากกว่าพ่อกับลูก ก็แหงล่ะพ่อเขาแม้วัยจะ40กลางๆแต่หน้าตา30ต้นๆเท่านั้น แถมฮอตปรอทแตกเอาอะไรมาแก่ล่ะ
"ไอ้ลูกเวรยอกย้อนนักนะ"
อาร์ส่ายหน้าให้กับความทะเล้นของลูกชายเพียงชั่วครู่ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนไปยังไอจีของใครบางคนที่เขาแอบส่องมานาน จ้องมองคนในจอนิ่งนานด้วยดวงตาที่ยากจะอ่านออกพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ ถ้าคนในภาพมาเห็นรับรองว่ามีผวา
+++++
ยังไม่ได้เช็คคำผิด
5K
