ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]

        ความเร็วของรถม้ามิได้เร็วนัก เวินซีพิงศีรษะแล้วหลับตาพักผ่อนครู่หนึ่ง

        “ผลไม้น้ำตาล ไม้ละสองอีแปะ มาลองชิมได้ขอรับ”

        “ซาลาเปา ซาลาเปาสดๆ ใหม่ๆ เลยเจ้าค่ะ”

        “เร่เข้ามา มาดูเร็ว ข้าเพิ่งจะจับหมูป่ามาได้สด ขายถูกๆ เลย”

        เสียงของพ่อค้าแม่ค้าตะโกนดังเข้ามาเรื่อยๆ ลมพัดมาทำให้ม่านหน้าต่างกระพือเล็กน้อย

        ทันใดนั้นรถม้าก็สั่นสะเทือน เวินซีค่อยๆ ลืมตาแล้วมองออกไปข้างนอก ขณะนั้นรถม้าได้เดินทางมาถึงทุ่งโคลนแห่งหนึ่ง

        ถนนเส้นนี้ดูไม่คุ้นเคย มิใช่เส้นทางที่จะไปสถานที่การแข่งขันทำเครื่องหอม

        เวินซีขมวดคิ้วพลันผลักม่านหน้าต่างออก คนขับรถม้าเป็นบุรุษแปลกหน้าที่อายุราวยี่สิบกว่าปี เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของนางก็หวดหลังม้าอย่างแรง

        รถม้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เวินซีหวั่นใจ เอามือจับขอบหน้าต่างรถแน่น รถม้ายังคงวิ่งเข้าไปในป่าแห่งหนึ่งโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

        “ไป!” บุรุษที่เป็นสารถีใช้แส้หวดหลังม้าต่อเนื่อง

        เวินซีจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง จนกระทั่งไปถึงในป่าลึก รถม้าถึงได้หยุดลง บุรุษผู้นั้นหันกลับมาและพุ่งตัวเข้าหาเวินซี ในมือถือกริชอยู่เล่มหนึ่ง

        เวินซียืนนิ่งและเบี่ยงตัวหลบออกด้านข้าง ภายในรถม้ามีพื้นที่น้อยมาก นางจึงกระโดดลงจากรถ

        บุรุษผู้นั้นก็กระโดดตามลงมาด้วย เขาใช้กริชโจมตีนางอีกครั้ง ส่วนเวินซีใช้โอกาสนี้เตะไปที่ข้อมือของเขาจนกริชหล่นลงพื้น ทำให้เขาเดินเซออกไป

        “นางชั่ว ตายเสีย”

        บุรุษผู้นั้นตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหานางอีกครา

        เวินซีจึงสาดผงในมือใส่ ชายผู้ที่เข้ามาจู่โจมไหวตัวไม่ทันจึงล้มลงกับพื้น นางใช้โอกาสนี้หยิบกริชขึ้นมาแล้วจี้ไปที่คอของเขา “เจ้าเป็นคนของผู้ใด?”

        ทุกอย่างกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็ว ขาของบุรุษผู้นั้นสั่นอย่างควบคุมมิได้ แต่เขายังคงปิดปากเงียบ

        เวินซีทิ่มกริชลงไปอย่างไม่ลังเล เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด

        “พูดมา มิฉะนั้นข้าจะตัดหัวเจ้าเสีย”

        “ข้า... ข้า...ข้าเป็นคนของคุณหนูเวินเยียน คุณหนูให้เงินข้าสิบตำลึงในการพาท่านมาที่นี่ หากฆ่าท่านได้นางจะให้เงินข้าอีกร้อยตำลึง คุณหนูปล่อยข้าไปเถิด เป็นข้าที่เห็นแก่เงินเองขอรับ”

        “หากข้ารู้ว่าฝีมือการต่อสู้ของท่านเก่งกาจเช่นนี้ ข้าคงมิบังอาจ ข้าผิดไปแล้วขอรับคุณหนู ปล่อยข้าไปเถิดขอรับ”

        ท้ายที่สุดบุรุษผู้นั้นก็สารภาพออกมาจนหมดเพราะความกลัว เวินซีกำผมของเขาแล้วออกแรงโยนตัวเขาออกไป

        ทันใดนั้นลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเฉียดหู ตัดเส้นผมของนางสองสามเส้น พลันปักลงบนดิน

        ยังมีคนอื่นอีก

        เวินซีไม่กล้าหยุดนิ่งอยู่กับที่ จึงลุกขึ้นและวิ่งไปหาต้นไม้ใหญ่

        ลูกธนูอีกดอกพุ่งออกมาผ่านเบื้องหน้าของนางไปปักอยู่ที่ต้นไม้ข้างหน้า นางกลั้นหายใจและคอยฟังเสียงการเคลื่อนไหวรอบตัว

        ในเวลาเดียวกันกับที่ลูกธนูพุ่งเข้ามาอีก เวินซีก็ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ได้สำเร็จ

        ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นรอบด้าน พวกเขากำลังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะมีกันหลายคน เวินซีจึงกำกริชที่หยิบมาเมื่อครู่ไว้แน่น

        ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหา นางพลันสาดผงพิษใส่เขา

        ทางด้านขวาก็มีคน นางจึงถือกริชไปสู้ ส่วนด้านหลังก็มีคนที่หาโอกาสโจมตีอยู่ตลอด

        ขณะที่นางเตะบุรุษที่อยู่ด้านขวาออกก็ถูกแทงเข้าที่ไหล่ขวา นางเจ็บปวดเสียจนเซถอยหลังไปสองสามก้าว บาดแผลนั้นน่ากลัว เลือดไหลออกมาจนย้อมเสื้อให้เป็นสีแดง

        เวินซีขมวดคิ้วแล้วกดแผลไว้แน่น หากไม่คิดหาทางหนีก็คงตายเพราะถูกพวกเขาฆ่า หรือไม่ก็เสียเลือดจนตาย

        ครั้งนี้เวินเยียนคิดจะให้นางตายจริงๆ

        มือสังหารที่หลบซ่อนตัวอยู่เริ่มปรากฏตัว ทั้งหมดมีประมาณยี่สิบกว่าคน พวกเขาพุ่งเข้าหานางด้วยความคุ้นเคยกับวิธีการของนางเป็นอย่างดี ต่างก็เอามือปิดจมูกและปากเอาไว้แล้ว

        เวินซีตั้งรับและคอยระวังพวกเขา นางถอยหลังไปเรื่อยๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งลึกเข้าไปในป่า โดยมีเหล่ามือสังหารวิ่งตามไปติดๆ

        “อย่าหนีนะ”

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะนางชั่ว”

        “คิดว่าจะหนีพ้นหรือ?”

        เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เวินซีขมวดคิ้วแน่น รู้สึกได้ว่าตนเองกำลังจะหมดแรง

        ในป่าลึกนั้นเส้นทางซับซ้อนมาก นางไม่เคยมาที่นี่มาก่อน จึงทำได้เพียงเดินไปทางทิศใต้ตามสัญชาตญาณ

        เสื้อผ้าสีขาวเกือบจะถูกย้อมเป็นสีเลือดทั้งหมด การมองเห็นก็เริ่มเลือนรางเมื่อร่างกายเสียเลือดมากเกินไป

        เวินซีหนีไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม คนกลุ่มนั้นยังคงตามมาไม่ลดละ จะสลัดพวกเขาออกอย่างไรก็ทำมิได้ หากจู่ๆ นางเป็นลมขึ้นมา เกรงว่าคงจะต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว แต่ทั้งจ้าวต้านและฮูหยินซ่งก็ยังรอนางอยู่ นางจะยังตายมิได้

        เวินซีพยายามทำให้ตนเองมีสติอยู่ตลอด คลำผงยาพิษที่มีทั้งหมดบนร่างมาผสมกัน นางใช้โอกาสในตอนที่ไม่มีผู้ใดไหวตัวทัน เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าไปหาพวกเขา

        ผงพิษถูกโปรยลงมาราวกับเม็ดฝน กว่าที่เหล่ามือสังหารจะรู้ตัวและเอามือปิดจมูกนั้นก็สายไปเสียแล้ว เมื่อสูดผงพิษเข้าไปจำนวนมาก คนเหล่านั้นก็มีน้ำลายฟูมปากและล้มลงกับพื้น

        เวินซียืนพิงต้นไม้อยู่ใกล้กับพวกเขา ในที่สุดก็สามารถถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        ในตอนที่นางกำลังจะหนีไปก็มีบุรุษคนหนึ่งคว้าข้อเท้าของนางไว้ เขายังมีสติอยู่จึงออกแรงลากนางไปด้านหลัง

        เวินซีล้มลงกับพื้น มือข้างหนึ่งคว้าหญ้าไว้ ส่วนมืออีกข้างก็หยิบเข็มเงินออกมา

        นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้นั้น เล็งเป้าหมายพลันดีดเข็มเงินไปที่หน้าผาก ในที่สุดเขาก็หยุดนิ่งและล้มลงกับพื้น

        การต่อสู้จบสิ้นเสียที เวินซีคุกเข่าลงและคลำตัวคนเหล่านั้น ไม่นานก็พบกับจดหมายที่ยังมิได้เปิดอ่าน รวมถึงป้ายโองการที่ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์หลายอัน

        นางเก็บทุกอย่างไว้กับตัว เมื่อกลับไปที่รถม้าก็ถอดรถม้าออกแล้วขี่ม้ากลับเข้าไปในเมือง

        ณ เวทีการแข่งขันทำเครื่องหอมมีผู้คนมากมาย เสียงสนทนาดังไปทั่วพื้นที่ เวินเยียนยืนอยู่คนเดียวบนเวที นางยิ้มพลางมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

        เวินซีมามิได้แน่ ครั้งนี้นางใช้เหล่ามือสังหารที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี หากเวินซียังรอดมาได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ บัดนี้ธูปมอดลงครึ่งหนึ่งแล้ว เพียงแค่อีกครึ่งหนึ่งมอดหมด นางก็จะชนะทันที

        ส่วนที่ด้านล่างเวที ฮูหยินซ่งร้อนใจจนเดินไปมา คนรับใช้ที่นางส่งไปรับเวินซีกำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้นด้วยท่าทีกระวนกระวายใจมาก

        “ฮูหยินซ่งขอรับ ในตอนที่ข้าน้อยไปถึงและเตรียมจะรับนางมา คุณหนูเวินซีก็มิได้อยู่ที่ร้านเครื่องหอมแล้ว ข้าน้อยนึกว่านางเดินทางมาแล้ว จึง... จึงมิได้มารายงานขอรับ”

        “เพียงแค่รับนางมายังทำมิได้ ข้าจะเลี้ยงคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้าไว้ไยกัน? ออกไปให้พ้น!”

        ฮูหยินซ่งโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางไม่เหลือท่าทีสง่างามเฉกเช่นในอดีต คนรับใช้เห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นและออกจากสนามแข่ง

        “ฮูหยินซ่ง เกิดอันใดขึ้นขอรับ?”

        โจวอวี่ชางเห็นนางโกรธจนตัวสั่นจึงเอ่ยปากถามพลางนำเก้าอี้มาให้นางนั่งพักผ่อน

        “ในตอนเช้ายังเหลืออีกกี่การแข่งขัน?” ฮูหยินซ่งพยายามสงบอารมณ์

        “นอกจากคู่นี้แล้วยังเหลืออีกสองคู่ขอรับ” โจวอวี่ชางตอบ

        “ข้าเป็นคนขี้ลืม ตอนที่มาการแข่งขัน ข้าลืมของสำคัญจึงให้เวินซีไปนำมาให้ข้าน่ะ จัดการแข่งขันคู่นี้เป็นคู่สุดท้ายได้หรือไม่?”

        “ในเมื่อฮูหยินซ่งเอ่ยปาก ก็ย่อมได้ขอรับ”

        โจวอวี่ชางรับปากอย่างรวดเร็ว เขาให้ผู้ดำเนินการแข่งขันลงมาแล้วพูดอันใดบางอย่าง ไม่นานนักผู้ดำเนินการแข่งขันก็ขึ้นเวทีไปใหม่

        “การแข่งขันคู่นี้ถูกเลื่อนออกไป คู่ต่อไปเชิญขึ้นเวทีได้ขอรับ”

        “เหตุใดกัน?” เวินเยียนมีสีหน้าไม่พอใจ

        “เป็นเรื่องกะทันหัน คุณหนูลงไปเถิดขอรับ”

        ผู้ดำเนินการแข่งขันไล่นางลง เวินเยียนจึงทำได้เพียงก้าวลงจากเวที แต่สำหรับนางแล้วจะเริ่มเมื่อไรก็ไม่ต่างกัน ป่านนี้เวินซีคงจะกลายเป็นศพไปแล้วกระมัง

        ฮูหยินซ่งมองดูสถานการณ์ด้วยแววตาที่เป็นกังวลยิ่งนัก นางพยายามถ่วงเวลาอย่างเต็มความสามารถ เช่นนี้แล้วเวินซีจะต้องมาให้ทันให้ได้