ตอนที่ 7: เกมเงียบ เดิมพันชีวิต
ฉึ่ก... ฉั่ก... ฉึ่ก...
เสียงที่เปียกชื้นและน่าขยะแขยงนั้นยังคงดังลอดออกมาจากประตูห้องฉุกเฉินอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่แค่เสียงของเนื้อหนังที่ถูกทำลาย แต่เป็เสียงที่กัดกินความกล้าของผู้ที่ได้ยิน สั่นคลอนจิติญญาของผู้รอดชีวิตทุกคน ภาพที่นัวร์เพิ่งเห็นผ่าน [ดวงตาแห่งความจริง] ยังคงหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำ: "ผู้คุมระเบียบ" สามตัวกำลังยืนล้อมรอบ "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" ที่ส่งเสียงบี๊บๆ ไม่หยุด พวกมันกำลังใช้ "ลูกกุญแจ" ที่ปลายนิ้วสับไปบนร่างของผู้เล่นที่โชคร้ายคนหนึ่ง ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วอย่างน่าสยดสยอง
นัวร์ยืนนิ่งพิงกำแพง อาการปวดศีรษะที่เคยเป็เพียงความรู้สึกจางๆ บัดนี้รุนแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน เส้นเืที่ขมับปูดโปน เืลมในร่างกายปั่นป่วนจนรู้สึกเหมือนจะอาเจียน แต่เขาก็ข่มมันไว้ในส่วนลึกของจิตใจ เขาจดจำคำเตือนของระบบได้ดี: ยิ่งใช้ติดต่อกันมากเท่าไหร่ ผลข้างเคียงจะยิ่งรุนแรงและ่พักจะนานขึ้น เขาตระหนักดีว่าจากนี้ไป การใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] จะต้องเป็ไปอย่างจำกัดและรอบคอบที่สุด
"สามตัว..." คำพูดของนัวร์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เรียวเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ทีมของเขาทุกคนต่างก็ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว โกดะที่เคยกร้าวร้าว บัดนี้กลับเงียบสนิท อายาเมะกุมมือตัวเองแน่น ส่วนฮิคารุ ชายผู้เงียบขรึม ก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหาทางออกที่แทบจะเป็ไปไม่ได้
"เป็ไปไม่ได้ที่จะบุกเข้าไปตรงๆ" เรียวกระซิบเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขามองไปที่นัวร์อย่างพิจารณา "นายมีแผนอะไร? นายเห็นอะไรอีกบ้าง?"
นัวร์ใช้เวลาครู่หนึ่งในการเรียบเรียงความคิด เขารวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ได้จาก [ดวงตาแห่งความจริง] และจากความรู้เกี่ยวกับ "ผู้คุมระเบียบ" ที่ระบบได้ให้ไว้ เขาต้องคิดให้รอบคอบที่สุด เพราะการตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงความตายของทุกคน
"เรามีข้อได้เปรียบเดียว" นัวร์กระซิบตอบ "พวกมันตาบอดในที่มืด... และมันล่าด้วยเสียง โดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากอารมณ์รุนแรง"
"แล้วมันช่วยอะไรได้!?" โกดะกระซิบตอบอย่างหงุดหงิดปนหวาดกลัว "มีตั้งสามตัว! แค่เราหายใจแรงขึ้นมันก็รู้แล้ว!"
"นั่นแหละคือสิ่งที่เราจะใช้" นัวร์พูด เขาเหลือบมองไปที่ลูมิ ซึ่งกำลังยืนกุมมือมิซากิและเคนจิเพื่อรักษา [สภาวะใจสงบ] ให้กับพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
"ลูมิ... สกิลของเธอคือไพ่ตายของเรา" นัวร์อธิบาย "เธอสามารถควบคุม 'เสียงจากอารมณ์' ของพวกเราได้... ทำให้เราหายใจได้ปกติ... หัวใจเต้นช้าลง... และไม่ตกเป็เป้าหมายของพวกมันได้ชั่วคราว"
ลูมิพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หน้าที่ของเธอในภารกิจนี้หนักหนาสาหัสกว่าที่เคยเป็มา
"แต่มีแค่ลูมิคนเดียวจะรับมือทุกคนได้ยังไง?" อายาเมะกระซิบถามอย่างมีเหตุผล "พวกเรามีตั้งแปดคนนะ"
"นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแบ่งกลุ่ม" นัวร์ตอบ "เราไม่สามารถบุกเข้าไปพร้อมกันได้... และเราไม่สามารถพึ่งพาสกิลของลูมิได้ตลอดเวลา"
เขาหันไปมองเรียว "ทีมของคุณมีจุดเด่นในเื่ความรวดเร็วและความคล่องตัว... และความสามารถในการต่อสู้... ส่วนทีมของผม... มีความสามารถในการควบคุมเสียงและการสอดแนม"
"นายกำลังจะบอกให้พวกเราสองกลุ่มแยกกันงั้นเหรอ?" เรียวถาม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
"ถูกต้อง" นัวร์ยืนยัน "เราต้องแยกเป็สองกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีภารกิจที่แตกต่างกัน... เพื่อให้มีโอกาสรอดสูงสุด"
"แผนคืออะไร?" ฮิคารุที่เงียบมาตลอดเอ่ยถามเป็ครั้งแรก เสียงของเขาฟังดูสุขุมและเต็มไปด้วยเหตุผล
นัวร์เปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้ง เขาต้องเสี่ยงกับผลข้างเคียงที่รุนแรง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบกลายเป็ภาพคลื่นพลังงานและแสงสีต่างๆ เขามองเห็นโครงสร้างของห้องฉุกเฉินอย่างชัดเจน: เตียงผู้ป่วย อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่กระจัดกระจาย และที่สำคัญที่สุดคือ "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" ที่กำลังเรืองแสงสีแดงอ่อนๆ และ "ผู้คุมระเบียบ" ทั้งสามตัวที่รายล้อมอยู่
เขาสังเกตเห็นว่า "ผู้คุมระเบียบ" ทั้งสามตัวมีการเคลื่อนไหวที่ค่อนข้างเป็ระบบ พวกมันเดินวนเป็วงกลมรอบเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ แต่ละตัวมีเส้นทางเดินของตัวเอง ซึ่งทำให้เกิด "ช่องว่าง" เล็กๆ ใน่เวลาสั้นๆ ที่ผู้เล่นจะสามารถเล็ดลอดเข้าไปได้โดยไม่ถูกตรวจจับด้วยเสียง
"แผนแบ่งออกเป็สามขั้นตอน" นัวร์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและแม่นยำ "ขั้นตอนแรก: การล่อลวง ขั้นตอนที่สอง: การแทรกซึม และขั้นตอนที่สาม: การทำลาย"
เขาปิดสกิล [ดวงตาแห่งความจริง] ลงทันที อาการปวดศีรษะรุนแรงจนแทบทำให้เขาเข่าทรุด เืกำเดาไหลซึมออกจากจมูกเล็กน้อย เขารีบเช็ดออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น
"เรียว... ทีมของคุณจะรับผิดชอบ 'การล่อลวง'" นัวร์พูด "ผม้าเสียงลวงที่ดังและน่าสนใจพอที่จะดึง 'ผู้คุมระเบียบ' ออกมาหนึ่งตัว... หรือถ้าเป็ไปได้... สองตัว"
เรียวขมวดคิ้ว "เสียงลวงที่ว่าหมายถึงอะไร?"
"มิซากิจะสร้างเสียงลวงตา แต่ต้องใช้สกิลของทีมคุณในการขยายผล" นัวร์หันไปมองโกดะ "โกดะ... คุณต้องใช้พละกำลังของคุณ... เพื่อสร้างเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้... เสียงที่จะดึงดูดความสนใจของพวกมัน... และอายาเมะ... คุณต้องเร็วพอที่จะเข้าไปซุ่มอยู่ใกล้กับจุดเกิดเสียง... เพื่อเตรียมพร้อมรับมือถ้าพวกมันเข้ามาใกล้เกินไป"
โกดะทำหน้าไม่ค่อยพอใจ "แต่ถ้าพวกมันตามเสียงเข้ามาล่ะ?"
"เราจะทิ้ง 'เหยื่อล่อ' ให้มัน" นัวร์ตอบ "สิ่งของ... ไม่ใช่คน"
"แล้วฮิคารุ?" เรียวถามถึงสมาชิกอีกคนในทีมของเขา
"ฮิคารุ... คุณจะต้องคอยสังเกตการณ์ 'รูปแบบการเคลื่อนไหว' ของพวกมัน" นัวร์มองไปที่ฮิคารุ "พวกมันมีระบบ... ผมเห็นมันจากการใช้สกิลของผม... คุณต้องอ่านมันให้ได้ว่าตัวไหนจะออกไปล่า... ตัวไหนจะยังคงเฝ้าเป้าหมายไว้"
ฮิคารุพยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเขามุ่งมั่น เขาคือคนเดียวในทีมของเรียวที่ดูเหมือนจะเข้าใจแิของนัวร์ได้อย่างรวดเร็ว
"ส่วนทีมของผม... จะรับผิดชอบ 'การแทรกซึม' และ 'การทำลาย'" นัวร์พูด "เมื่อคุณล่อพวกมันออกไปได้... เคนจิจะใช้สกิล [หลอมเงา] แทรกซึมเข้าไปในห้องฉุกเฉินก่อน... เพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดในการเข้าถึงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ"
"ลูมิ... คุณต้องคอยดูแลมิซากิและเคนจิ... ทำให้พวกเขาอยู่ใน 'สภาวะใจสงบ' ตลอดเวลา... การเคลื่อนไหวของพวกเราจะต้องไร้เสียงที่สุด" นัวร์มองไปที่ลูมิ "และที่สำคัญ... ถ้ามีใครหลงเหลืออยู่ในห้องฉุกเฉิน... คุณต้องพร้อมที่จะช่วยพวกเขา"
ลูมิพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอเข้าใจดีถึงภาระหน้าที่ที่อยู่บนบ่าของเธอ
"ส่วนผม..." นัวร์พูด "ผมจะคอยเป็ 'ผู้บัญชาการ' และ 'แผนสำรอง'... ถ้าทุกอย่างผิดพลาด... ผมจะเป็คนตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป"
เรียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประเมินแผนการของนัวร์อย่างถี่ถ้วน แผนนี้มีความเสี่ยงสูงมาก แต่ก็เป็แผนเดียวที่มีความเป็ไปได้ที่จะเอาชนะ "ผู้คุมระเบียบ" สามตัวได้ โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้โดยตรง
"ตกลง" เรียวตอบในที่สุด "เราจะทำตามแผนของคุณ... แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด... ผมจะไม่ลังเลที่จะหักหลังคุณ"
นัวร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็รอยยิ้มที่เยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ "นั่นเป็สิ่งที่คุณควรทำอยู่แล้ว... เรียว"
ทุกคนรับรู้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นระหว่างสองผู้นำ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก การตัดสินใจถูกทำไปแล้ว และชีวิตของพวกเขาทั้งแปดคนก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายของแผนการอันซับซ้อนนี้
ขั้นตอนที่ 1: การล่อลวง
นัวร์ให้สัญญาณมือกับทีมของเรียว เรียวพยักหน้าและเริ่มเคลื่อนที่ โกดะถือเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่เขาเก็บได้จากทางเดินเก่าๆ เตรียมพร้อมที่จะสร้างเสียง อายาเมะเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับเงามืด ไปประจำตำแหน่งซุ่มโจมตี และฮิคารุเริ่มสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ
"มิซากิ... เตรียมตัว" นัวร์กระซิบ
มิซากิหลับตาลง เธอรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เธอมี เธอรู้ว่าเสียงลวงของเธอจะต้องน่าสนใจพอที่จะดึงดูด "ผู้คุมระเบียบ" ให้แยกออกมาจากกลุ่ม
"โกดะ... พร้อมไหม?" เรียวกระซิบถาม
โกดะพยักหน้า เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดไว้ในแขน
มิซากิดีดนิ้ว!
"ช่วยด้วย! ไม่นะ! อย่าเข้ามา!"
เสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงที่ดังสนั่น แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบๆ ที่บิดเบี้ยว ราวกับเสียงของใครบางคนที่กำลังถูกทรมานอย่างแสนสาหัส และที่สำคัญที่สุด... มันดังมาจาก "ด้านในห้องพักพยาบาล" ที่อยู่สุดปลายทางเดินอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล! ห่างจากห้องฉุกเฉินประมาณร้อยเมตร!
เสียงกรีดร้องนั้นดังสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะเงียบหายไป... ทิ้งไว้แต่ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม
กริ๊ก... แกรก... กริ๊ก... แกรก...
เสียงของลูกกุญแจที่กระทบกันดังขึ้นจากภายในห้องฉุกเฉิน! "ผู้คุมระเบียบ" ตัวที่หนึ่ง ส่งเสียงคำรามแหบแห้งด้วยความกราดเกรี้ยว มันหันหลังให้เครื่องตรวจคลื่นหัวใจทันที! รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นด้วยความกระหาย มันพุ่งตรงไปยังต้นเสียงนั้นอย่างบ้าคลั่ง!
"ตอนนี้ โกดะ!" เรียวสั่ง
โครมมมมม!
โกดะเหวี่ยงเหล็กเส้นในมือฟาดเข้ากับผนังปูนที่อยู่ใกล้ๆ อย่างสุดแรงเกิด! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า! เศษปูนกระเด็นไปทั่ว! เสียงนั้นดังกลบเสียงกรีดร้องของมิซากิไปในทันที เป็การ "ย้ำ" ต้นเสียงให้ชัดเจนขึ้น และเป็การ "ตอกย้ำ" อารมณ์ดิบๆ ที่มิซากิสร้างขึ้นมา
ภายในห้องฉุกเฉิน "ผู้คุมระเบียบ" ตัวที่สองและสามที่เหลืออยู่ก็หยุดชะงัก! รูกุญแจบนหน้ากากของพวกมันเรืองแสงจ้าขึ้นพร้อมกัน! พวกมันหัน "หน้า" มาทางต้นเสียงที่เพิ่งดังสนั่นหวั่นไหว! เสียง กริ๊ก... แกรก... ของพวกมันเริ่มเร็วขึ้น!
แผนได้ผล! นัวร์คิด
"อายาเมะ! เตรียมตัว!" เรียวสั่ง
อายาเมะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอใช้ความว่องไวของเธอพุ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องพักพยาบาลที่มิซากิสร้างเสียงลวงไว้ โกะดะเองก็รีบถอยกลับมาอยู่ด้านหลังเรียว
"ผู้คุมระเบียบ" ตัวที่สองส่งเสียงคำรามในลำคอ มันตัดสินใจ! ร่างของมันพุ่งตาม "ผู้คุมระเบียบ" ตัวแรกไปอย่างรวดเร็ว!
ตอนนี้เหลือเพียง "ผู้คุมระเบียบ" เพียงตัวเดียวในห้องฉุกเฉิน!
ฮิคารุที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา รีบให้สัญญาณมือแก่นัวร์ "หนึ่งตัวสุดท้าย... มันยังอยู่ที่เดิม... รูปแบบการเคลื่อนไหว... เหมือนเดิม... เดินวนรอบเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ"
ยอดเยี่ยม! นัวร์คิด แผนได้ผลเกินคาด! เรามีโอกาสแล้ว!
ขั้นตอนที่ 2: การแทรกซึม
นัวร์ไม่รอช้า เขาให้สัญญาณมือกับเคนจิ "เคนจิ... นายไปก่อน"
เคนจิพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หน้าที่ของเขาคือการแทรกซึมเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างเงียบเชียบที่สุด และหาตำแหน่งที่ดีที่สุดเพื่อรอเวลาโจมตี
เคนจิเปิดใช้งานสกิล [หลอมเงา] ร่างของเขากลายเป็เพียงเงาจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแต่ไร้เสียงราวกับสายลม พุ่งตรงเข้าไปในห้องฉุกเฉินที่เหลือเพียง "ผู้คุมระเบียบ" ตัวสุดท้ายเฝ้าอยู่
ภายในห้องฉุกเฉิน แม้จะเหลือ "ผู้คุมระเบียบ" เพียงตัวเดียว แต่มันยังคงเดินวนเป็วงกลมรอบ "เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ" อย่างไม่ลดละ ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันไปมาราวกับกำลัง "ฟัง" และ "ดมกลิ่น" ทุกซอกทุกมุมของห้อง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มี "ผู้ป่วย" คนอื่นซ่อนอยู่
เคนจิใช้ [หลอมเงา] ผสานไปกับเงามืดใต้เตียงผู้ป่วย และหลังตู้ยาที่คว่ำอยู่ เขาเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ทีละนิด ทีละนิด ราวกับเป็ส่วนหนึ่งของเงามืด ไม่สร้างเสียงใดๆ แม้แต่เสียงลมหายใจของเขาก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เขาใช้เวลาหลายนาทีในการสำรวจหาจุดที่ปลอดภัยที่สุด และใกล้กับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจที่สุด
ในที่สุด เขาก็ไปถึงตำแหน่งที่เหมาะสม... ใต้เตียงผู้ป่วยที่อยู่ติดกับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจพอดี
เขาให้สัญญาณมือกลับมาที่นัวร์ เป็สัญญาณว่า "พร้อมแล้ว"
"เอาล่ะ" นัวร์กระซิบ "กลุ่มที่เหลือ... ตามผมมา... ลูมิ... เธอต้องอยู่ใกล้ๆ ฉัน... และมิซากิ... เธอต้องอยู่ใกล้ๆ ลูมิ... เราจะเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างช้าๆ และเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้"
กลุ่มของนัวร์เริ่มเคลื่อนที่เข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างช้าๆ และระมัดระวัง พวกเขากลั้นหายใจ เดินย่องเท้าเบาๆ ราวกับิญญา ลูมิยังคงรักษา [สภาวะใจสงบ] ให้กับมิซากิและนัวร์อยู่ตลอดเวลา เพื่อให้เสียงหัวใจและลมหายใจของพวกเขาสงบที่สุด
กริ๊ก... แกรก...
เสียงของ "ผู้คุมระเบียบ" ยังคงดังอยู่ใกล้ๆ แต่ในความมืดที่สลัว พวกเขาก็สามารถเล็ดลอดเข้าไปในห้องได้สำเร็จ
แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องได้ไม่นาน...
"หยุด! ใครนั่น!?"
เสียงะโดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงของ "ผู้คุมระเบียบ" แต่เป็เสียงของ เรียว!
เรียวและทีมของเขาได้ตามเข้ามาในห้องฉุกเฉินด้วยเช่นกัน! พวกเขาไม่ได้ร่วมมือกันอย่างแท้จริง!
"นายคิดจะทำอะไร?" เรียวถามเสียงกร้าว "นายคิดจะชิงความดีความชอบไปคนเดียวงั้นเหรอ!?"
ฉึ่ก!
"ผู้คุมระเบียบ" หันขวับ! ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันตรงมายัง เรียว ที่เพิ่งส่งเสียงดัง! รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นพร้อมกันทุกรู! มันส่งเสียงคำรามด้วยความกราดเกรี้ยว!
"ไม่นะ!" อายาเมะอุทาน
ทุกคนในห้องฉุกเฉินต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวขั้นสูงสุด
แผนพัง! นัวร์คิด เขามองไปที่เรียวด้วยความโกรธ
...จบตอนที่ 7
501
