เสียงฟ้าคำรามดังไปทั่วบริเวณกว้าง ภายในจวนตระกูลเว่ย บ่าวไพร่ต่างวิ่งกันวุ่นวายเพื่อจัดเก็บข้าวของหลบฝนเข้าด้านใน
แต่ที่ห้องเก็บฟืนทางด้านท้ายจวนมิได้รับรู้ความวุ่นวายนี้ ด้านในมีสตรีใบหน้างดงามกำลังเงยหน้ามองเม็ดฝนที่หลุดลอดเข้ามาตามช่องหลังคาที่เป็รูโหว่
“หึ” นางส่งเสียงขึ้นจมูกออกมา เนื้อตัวที่มีเพียงเสื้อตัวบางสวมใส่อยู่ เมื่อมีพายุฝนและลมโหมเข้ามา นางก็อดที่จะงอตัวสั่นสะท้านไปด้วยความเหน็บหนาวไม่ได้
“คุณหนูรอง นายท่านให้บ่าวมาแจ้ง หากท่านสำนึกผิดได้เมื่อใด ค่อยปล่อยให้ท่านออกไปเ้าค่ะ” แม่นมจินร้องบอกอยู่ด้านนอก
“เหตุใดข้าต้องสำนึก ในเมื่อท่านกับแม่ใหญ่ให้ข้ากระทำเช่นนี้”
“ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังจะปากแข็งอีกรึเ้าคะ หากท่านไม่พึงใจในตัวคุณชายกู้จนถึงขั้นลอบนัดพบกัน ท่านจะถูกจับมาขังได้อย่างไร”
“หึหึ คำพูดเ้าช่างน่าขันนัก แผนการทั้งหมดเ้ากับแม่ใหญ่ก็เป็ผู้เตรียมการ ข้าเพียงเดินเข้าไปตกหลุมพรางของพวกเ้าก็เท่านั้น ถึงตายคำผิดครั้งนี้ข้าก็ไม่ขอยอมรับ” ซีเยว่หัวเราะเยาะตนเอง ที่ช่างโง่เขลา เชื่อในคำพูดของคนพวกนั้น
“เช่นนั้น ท่านก็อยู่ในห้องเก็บฟืนไปจนตายเถิดเ้าค่ะ” แม่นมจินกล่าวจบ ก็เดินฝ่าสายฝนกลับไปรายงานทันที
เว่ยซีเยว่ดวงตาหม่นแสงลง นางไม่คิดว่าคนที่เลี้ยงนางมาั้แ่เล็กจะทำกับนางเช่นนี้ได้ลงคอ นางเชื่อใจแม่นมจินและอู๋ซื่อมากเกินไป ไม่ว่าทั้งสองสั่งนางเช่นใด นางก็ล้วนไม่เคยปฏิเสธ
ในครั้งนี้ก็เช่นกัน อู๋ซื่อเรียกนางเข้าไปพูดคุย ทั้งปรับทุกข์ เื่ที่ไม่อยากให้เว่ยหลิวชิงแต่งกับกู้หยาง ที่เป็เพียงบุตรชายนายอำเภอเล็กๆ เท่านั้น
แต่ด้วยตระกูลกู้เคยช่วยเหลือตระกูลเว่ยไว้ ท่านผู้เฒ่าทั้งสองจึงทำสัญญาเื่ที่จะให้บุตรหรือหลานคนใดคนหนึ่งแต่งงานด้วยกัน
ทางตระกูลกู้ ถือหนังสือเข้ามาทวงสัญญาเมื่อสามเดือนที่แล้ว โดยเลือกว่าต้องแต่งกับเว่ยหลิวชิงที่เป็บุตรภรรยาเอกเท่านั้น
ด้วยคนตระกูลกู้ที่เดินทางมาพบเห็นใบหน้าของเว่ยหลิวชิงแล้ว จึงไม่อาจจะเปลี่ยนตัวเ้าสาวได้ และดูเหมือนว่ากู้หยางจะพึงใจต่อเว่ยหลิวชิงไม่น้อย
ร้อนถึงอู๋ซื่อที่ต้องเรียกเว่ยซีเยว่มาพบในวันนี้
“อาเยว่ เ้าก็รู้ว่าข้ากับพี่สาวของเ้า ดีต่อเ้ามากเพียงใด” นางจับมือของซีเยว่แน่น ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตาเอ่อคลอ
“ข้ารู้ดีเ้าค่ะ แม่ใหญ่อยากให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใด โปรดแจ้งแก่ข้าเถิด” ซีเยว่อดเห็นใจอู๋ซื่อไม่ได้ ด้วยใบหน้าของนางก็ดูอิดโรยคล้ายไม่ได้นอนมาเสียหลายวัน
“พี่หญิงของเ้าช่างอาภัพนัก นางมีคนรักของนางอยู่แล้ว เื่นี้เ้าก็รู้ดี แต่ว่า...” นางเหลือบมองใบหน้าของซีเยว่แวบหนึ่ง เมื่อเอ่ยถึงชายคนรักของหลิวชิง
ด้วยรู้ว่าบุรุษที่นางเอ่ยถึง คือมู่เสวี่ย บุตรชายของเสนาบดีมู่ เ้ากรมการคลัง ก่อนหน้านี้ มู่เสวี่ยแสดงออกอย่างชัดเจนว่า้ารับเว่ยซีเยว่เข้าไปเป็อนุในจวน ซีเยว่เองก็ปล่อยให้เป็เื่ของผู้ใหญ่
นางที่เป็เพียงบุตรอนุไม่มีทางตอบรับหรือปฏิเสธอยู่แล้ว แต่เว่ยหลิวชิงเอ่ยบอกความในใจของนางที่มีต่อมู่เสวี่ยขึ้นมาเสียก่อน นางอู๋ซื่อจึงได้วางแผนดึงความสนใจของมู่เสวี่ยมาให้บุตรสาวของตนเอง
นับจากนั้น เมื่อพบมู่เสวี่ย ซีเยว่นางจะแสดงนิสัยร้ายกาจออกมา เพื่อให้เขาถอยหนี แล้วหันไปสนใจเว่ยหลิวชิงแทน และดูท่าจะเป็ไปตามแผนการที่อู๋ซื่อวางไว้ให้ซีเยว่ทำ
ทางตระกูลมู่เริ่มเข้ามาพูดคุยทาบทามหลิวชิง แต่ก็ถูกตระกูลกู้เข้ามาทวงคำสัญญาเสียก่อน
“อาเยว่ เ้าอย่าได้คิดว่าข้าใจดำกับเ้าเลย แต่พี่หญิงของเ้าไม่อาจจะไปอยู่ที่เจียงซานได้ นาง...นางบอบบางเกินไป ทั้งยังขี้โรค ข้าจะทนเห็นนางใช้ชีวิตลำบากได้อย่างไร ฮึก...” อู๋ซื่อสะอื้นไห้ออกมาอย่างน่าเห็นใจ
“ท่านก็เลยอยากให้ข้าแต่งออกแทน ใช่หรือไม่” ดวงตาของซีเยว่หม่นแสงลง พร้อมทั้งมองไปที่หลิวชิงที่สะอื้นไห้อยู่ด้านข้างของอู๋ซื่อ
“...” หลิวชิงไม่ได้พูดอันใดออกมา นางเพียงแค่ส่งสายตาขอร้องมาที่ซีเยว่อยู่ตลอด
แล้วตัวนางไม่กลัวความลำบากหรืออย่างไร ถึงแม้จะเป็บุตรอนุ ไม่ได้ใช้สิ่งของดีเช่นบุตรภรรยาเอก แต่ตัวนางก็ไม่ต้องทำงานหนัก หรือว่าเคยใช้ชีวิตลำบากมาก่อน
“มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแต่...เพียงแต่” นางอู๋ซื่อด้วยรู้ดีว่าซีเยว่นางก็ฉลาดไม่น้อย จึงคิดคำพูดที่จะหว่านล้อมนางไม่ถูกไปชั่วขนาด
“...” ซีเยว่นิ่งเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่นางจะพูด
“บ่าวว่า เพียงแค่จัดฉากให้คุณชายกู้ลอบพบกับสตรีอื่นดีหรือไม่เ้าคะ” แม่นมจินเอ่ยสอดขึ้นมา
“ใช่ ใช่แล้ว อาเยว่ เ้าเพียงแค่ไปหลอกล่อสาวใช้สักคนมาที่เรือนพักของคนตระกูลกู้เื่อื่นข้าจะจัดการเอง” อู๋ซื่อร้องออกมาอย่างดีใจ
“...” ซีเยว่เม้มปากแน่นอย่างครุ่นคิด หากเพียงหลอกล่อสาวใช้มาก็คงไม่มีปัญหามากนัก เื่นี้ก็ไม่ว่านางจะต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วย “เ้าค่ะ” นางรับปากไปทันที
ทำให้ใบหน้าของอู๋ซื่อและหลิวชิงปรากฏรอยยิ้มที่พอใจออกมา
“ขอบใจเ้ามาก น้องพี่” หลิวชิงบีบมือซีเยว่ไว้แน่น
266K
