[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

เที่ยงวันรุ่งขึ้น...

ไป๋ลู่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงท้องร้องโครกครากประท้วงหาอาหาร 

เธอหิวโซจนตาลาย รีบพุ่งตัวไปเปิดตู้เย็นหวังจะหาอะไรกระแทกท้อง แต่ภาพที่เห็นคือความว่างเปล่า... ว่างชนิดที่ว่าแม้แต่ผักเหี่ยวๆ สักใบก็ยังไม่มีให้เห็น

พ่อเทพบุตรของเธอไม่ได้โกหกจริงๆ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างเขาคงแทบไม่ได้ย่างกรายมาพักที่อพาร์ตเมนต์หรูแห่งนี้เลยสินะ

หลังจากดื่มน้ำประทังชีวิตไปหลายขวด จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน ไป๋ลู่ก็นั่งหมดสภาพ หิวจนหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม

ขณะที่เธอกำลังชั่งใจอย่างหนักว่าจะยอมเสี่ยงตายเปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหารเดลิเวอรี่ดีไหม

ติ๊งต่อง~

เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

นอกจากเจ้าของห้องในชั้นนี้ ก็ไม่น่าจะเป็นคนอื่นไปได้...

พ่อเหรอ?

ต้องเป็นพ่อแน่ๆ พ่อมาหาเธอแล้ว!

“อาวู~”

ไป๋ลู่ร้องออกมาด้วยความดีใจ สวมวิญญาณลูกสุนัขดีใจรีบวิ่งถลาไปเปิดประตูทันที—

“ไม่ทราบว่าเป็นใครคะ?”

ทว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่พ่อสุดหล่อ แต่เป็นคุณป้าท่าทางใจดียืนยิ้มแป้น ในมือหิ้วถุงผ้าลดโลกร้อนใบโตสองใบ

“ป้าเป็นแม่บ้านค่ะ มาทำความสะอาดตามกำหนด”

ปัง—!

ไป๋ลู่กระแทกประตูปิดใส่หน้าทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด แล้วรีบคว้าโทรศัพท์ภายในโทรเรียก รปภ. ให้ขึ้นมาไล่คน

ยังจะมาหลอกกันอีก?

ฝันไปเถอะ!

สองนาทีต่อมา รปภ. ก็รีบวิ่งหน้าตั้งขึ้นมา

หลังจากตรวจสอบเอกสารและยืนยันตัวตนกันวุ่นวาย ก็สรุปได้ว่าคุณป้าหลี่เป็นแม่บ้านที่ทางนิติบุคคลของอพาร์ตเมนต์จ้างมาจริงๆ โดยมีตารางเข้ามาทำความสะอาดทุกๆ สามวัน แถมคุณป้าหลี่ยังโชว์คีย์การ์ดให้ดูเป็นหลักฐานอีกด้วย

ไป๋ลู่หน้าเจื่อน รีบกุลีกุจอเทน้ำเสิร์ฟคุณป้าด้วยความรู้สึกผิดเต็มประตู

“คุณป้าหลี่คะ หนูขอโทษจริงๆ นะคะ หนูเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพวกปาปารัสซี่ตามมาคุกคาม... ป้าดูสิคะ ป้ามีคีย์การ์ดแต่ไม่ยอมไขเข้ามา กลับกดออดเรียก ป้าต้องรู้อยู่แล้วว่ามีคนอยู่ข้างใน แถมที่นี่ก็ไม่มีคนอยู่มาตั้งนานแล้ว จู่ๆ ป้าก็หอบของกินของใช้มาเพียบ หนูก็เลยระแวง... ขอโทษจริงๆ นะคะ”

คุณป้าหลี่กลับไม่โกรธเคือง ซ้ำยังเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

“คุณไป๋ฉลาดมากค่ะ มีความระมัดระวังตัวสูง เป็นเรื่องดีแล้วค่ะ สมัยนี้ไว้ใจใครไม่ได้ง่ายๆ”

ไป๋ลู่ยิ่งรู้สึกเกรงใจเข้าไปใหญ่

“คุณป้าหลี่ เรียกหนูว่าเสี่ยวลู่เถอะค่ะ ว่าแต่... ป้ารู้ได้ยังไงคะว่าหนูอยู่ที่นี่? แถมยังเอาของอร่อยมาให้ตั้งเยอะแยะ... อาซุยบอกป้าเหรอคะ?”

คุณป้าหลี่ส่ายหน้า

“ป้าไม่รู้หรอกค่ะว่าคนที่หนูพูดถึงคือใคร ป้าทำงานที่นี่มาสามปี เคยเจอเจ้านายแค่คนเดียว คือคนที่จ้างป้ามาตอนแรก รู้สึกว่าจะแซ่ถังนะคะ”

ไป๋ลู่ตาเป็นประกาย ถามต่อทันที

“คนที่ดูสุภาพเรียบร้อย ใส่แว่นตากรอบทองทรงครึ่งวงกลม หน้าตาฉลาดๆ ใช่ไหมคะ?”

คุณป้าหลี่พยักหน้า “ใช่ค่ะคนนั้นแหละ แต่คนที่โทรมาสั่งให้ป้าเตรียมวัตถุดิบทำอาหารด่วนจี๋ ไม่ใช่คุณถังนะคะ เป็นเสียงผู้ชายอีกคน”

ไป๋ลู่ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ

ต้องเป็นอาซุยแน่ๆ!

“คุณป้าหลี่คะ ตอนนี้หนูยังไม่กล้าเปิดเครื่อง ขอยืมมือถือป้าโทรหน่อยได้ไหมคะ?”

ในอพาร์ตเมนต์มีโทรศัพท์บ้านก็จริง แต่เธอไม่กล้าใช้โทรออกสุ่มสี่สุ่มห้า

คุณป้าหลี่ยื่นมือถือให้เธออย่างใจดี แล้วขอตัวเดินเข้าครัวไปลงมือทำอาหาร

ไป๋ลู่กดเบอร์ที่จำได้แม่นยิ่งกว่าเบอร์ตัวเอง (เพราะเมมไว้ว่า ‘เจ้าหนี้’) เธอรอสายอยู่นานกว่าปลายทางจะกดรับ

“ว่ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้น

พอได้ยินเสียงเขา ไป๋ลู่ก็ดัดเสียงสองฉีกยิ้มหวานผ่านโทรศัพท์ทันที

“อาซุย~ หนูรู้ว่าเป็นคุณจริงๆ ด้วย คุณนี่รอบคอบจังเลยค่ะ รู้ว่าหนูไม่กล้าเปิดเครื่องแล้วก็ไม่กล้าออกไปไหน ก็เลยส่งนางฟ้าอย่างคุณป้าหลี่มาโปรดสัตว์... เอ้ย มาทำข้าวให้หนูกิน”

ฮั่วเหยียนฟางตอบรับในลำคอสั้นๆ “อืม”

ไป๋ลู่เล่าวีรกรรมความโป๊ะแตกที่เข้าใจผิดเมื่อครู่ให้เขาฟังเจื้อยแจ้ว

“โชคดีนะเนี่ยที่คุณป้าหลี่ใจดีไม่โกรธหนู”

ฮั่วเหยียนฟางหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วเอ่ยชม

“ระวังตัวดีมาก ดีแล้ว”

“โอ๊ย~ อย่าชมหนูสิคะ หนูเขินจะแย่อยู่แล้วเนี่ย” ไป๋ลู่บิดตัวไปมาหน้าแดงระเรื่อ 

“อาซุย ขอบคุณจริงๆ นะคะ—”

“ท่านประธานฮั่วครับ...”

เสียงของถังสิงดังแทรกเข้ามาในสาย

ไป๋ลู่ได้ยินดังนั้นจึงรีบตัดบท

“อาซุย หนูได้ยินเสียงถังสิง คุณทำงานอยู่สินะคะ? รีบไปทำงานเถอะค่ะ หนูไม่กวนแล้ว เดี๋ยวจะทำคุณโดนมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งดุเอา!”

ฮั่วเหยียนฟางฟังเสียงสัญญาณ ‘ตู๊ดๆๆ—’ ที่ตัดไป แล้วค่อยๆ ปรายตามองถังสิงด้วยสายตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

ถังสิงหนังตากระตุกยิกๆ รู้สึกหนาวสันหลังวาบ

“ทะ... ท่านประธานฮั่ว ผมทำอะไรผิดเหรอครับ?”

ฮั่วเหยียนฟางวางโทรศัพท์ลง “ช่างเถอะ นายมีเรื่องอะไร”

ผู้ช่วยถังมีไหวพริบเป็นเลิศ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

นึกย้อนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ท่านประธานฮั่วเพิ่งจะขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณป้าหลี่ แม่บ้านประจำอพาร์ตเมนต์อีผิ่นหลานจากเขาไปหยกๆ

อ๋าาาา

เข้าใจแจ่มแจ้งเลยล่ะ!

หึๆ ไม่ใช่แค่เย่จิ่งเหยียนที่เป็นแฟนคลับน้องกวางน้อย ตอนนี้ท่านประธานฮั่วผู้เย็นชาก็ดูท่าจะกลายเป็น ‘ติ่ง’ ไปกับเขาด้วยอีกคนแล้ว!

...

กับข้าวฝีมือคุณป้าหลี่อร่อยเหาะ ไป๋ลู่กินดุเดือดจนพุงแทบแตก

“พรุ่งนี้หนูอยากกินอะไรจ๊ะเสี่ยวลู่? เดี๋ยวป้าทำให้”

ไป๋ลู่ทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายสุดๆ “อะไรที่ป้าทำ หนูชอบกินหมดเลยค่ะ~”

คุณป้าหลี่โดนดาเมจความน่ารักออดอ้อนของไป๋เสี่ยวลู่โจมตีเข้าที่กลางใจ จนรู้สึกเอ็นดูเหมือนลูกหลาน

ก่อนกลับ คุณป้าหลี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู แล้วกางแขนออกด้วยแววตาอาทร

“เสี่ยวลู่... ป้าขอกอดหนูหน่อยได้ไหมลูก?”

ไป๋ลู่พยักหน้า เดินเข้าไปหา

คุณป้าหลี่ดึงรวบเธอเข้าไปกอดแน่น ลูบหลังเบาๆ

“เสี่ยวลู่ หนู... ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ต้องกลัวนะ พรุ่งนี้ป้าจะมาทำของอร่อยให้กินอีก!”

คุณป้าหลี่คลายอ้อมกอดแล้วเดินจากไป

แต่ไป๋ลู่สังเกตเห็นว่า ขอบตาของคุณป้าหลี่แดงก่ำ

วินาทีนั้น จมูกของเธอก็แสบจี๊ดขึ้นมาทันที น้ำตาพาลจะไหล

เธอไม่กล้าเปิดมือถือ แต่ในห้องมีคอมพิวเตอร์ เธอเลยแอบเข้าไปเช็กกระแสในเน็ต

เธอเห็นหมดแล้ว... แฟนคลับต่างพากันคอมเมนต์บอกว่า 

‘ถ้ามีโอกาสได้เจอเธอ จะต้องกอดเธอให้แน่นๆ ให้กระดูกป่นกันไปข้าง!’

มีกฎเหล็กด้วยนะ... แฟนคลับผู้ชายห้ามกอด! แต่แฟนคลับผู้หญิงกอดได้ไม่อั้น!

พวกแฟนคลับผู้ชายโกรธกันใหญ่ ต่างพากันพิมพ์ตอบโต้ว่า 

‘งั้นเดี๋ยวจะลากแม่ตัวเองมา แล้วให้แม่ช่วยกอดแทน!’

ส่วนแฟนคลับผู้หญิงก็ไม่ยอมน้อยหน้า ‘ไม่ใช่แค่แม่! เดี๋ยวฉันจะขนทั้งป้า น้า อา ยาย มาช่วยกันรุมกอด ให้ยัยหนูสัมผัสถึงความรักอันท่วมท้นจนหายใจไม่ออกไปเลย!’

พอได้อ่านคอมเมนต์พวกนี้ เธอก็ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะไปพร้อมกัน

ตอนที่คุณป้าหลี่ขอกอดเธอเมื่อกี้ เธอก็เกือบจะปล่อยโฮออกมาแล้วจริงๆ

การที่มีคนรักและเป็นห่วงขนาดนี้... มันมีความสุขจริงๆ นะ!

ไป๋ลู่ยืนแอบปาดน้ำตาป้อยๆ อยู่หน้าประตูห้อง

ทันใดนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งเดินผ่านมา เธอรีบโผล่หน้าออกไปตะโกนเรียก

“คุณอากู้คะ!”

กู้เพียนหรานหยุดเดิน ในมือถือปิ่นโตเถาใหญ่อยู่ เขายิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยนตามฉบับผู้ดี

“อาเอาข้าวเย็นมาส่งให้อี้ถิง คิดว่าเธอกับเขาก็เหมือนกัน เป็นดาราทั้งคู่ คงไม่สะดวกสั่งเดลิเวอรี่ ก็เลยเตรียมมาเผื่อเธอด้วยชุดหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าอาคงจะคิดมากไปหน่อย... มีคนดูแลเธอดีอยู่แล้วนี่นะ”

ไป๋ลู่ฟังความนัยของกู้เพียนหรานออก แต่แสร้งทำเป็นใสซื่อไม่เข้าใจ พยักหน้าหงึกหงักอย่างแรง

“ใช่ค่ะ อาซุยรอบคอบมากเลย นอกจากจะให้ยืมอพาร์ตเมนต์อยู่ฟรีแล้ว ยังโทรเรียกคุณป้าหลี่ให้มาทำกับข้าวให้หนูกินด้วยค่ะ”

“คุณอากู้คะ คุณกับอาซุยเหมือนกันเลย ใส่ใจคนอื่นมากๆ ใจดีที่สุด!”

ไป๋ลู่ชี้ไปที่ปิ่นโตในมือเขา แล้วยิ้มให้อย่างน่าเอ็นดู

“ขอบคุณนะคะคุณอากู้!”

กู้เพียนหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าข้างกายฮั่วเหยียนฟางมีคนชื่อ 'อาซุย' โผล่มาตอนไหน แต่พอเห็นท่าทางเปิดเผยจริงใจของเด็กสาว ก็คิดว่าตัวเองคงเข้าใจผิดไปเอง

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” กู้เพียนหรานทำท่าจะเดินหนี

แต่ไป๋ลู่รีบเรียกไว้

“คุณอากู้คะ! อันนั้น... ให้หนูได้ไหมคะ? หนูจะเก็บไว้กินเป็นมื้อดึกค่ะ!”

กู้เพียนหรานชะงัก “ได้สิ เดิมทีก็ตั้งใจเอามาให้เธออยู่แล้ว”

เพราะเรื่องของอี้ถิง เขาที่พยายามไม่อยากรับรู้เรื่องเน่าเฟะในวงการบันเทิง ก็พลอยได้รับรู้ข่าวสารไปด้วยไม่น้อย

ไลฟ์สดงานแถลงข่าวปิดกล้องนั่น เป็นข่าวใหญ่โตสะเทือนทั้งวงการ

ยอมรับตามตรง... เขาเองก็รู้สึกสงสารยัยหนูไป๋ลู่คนนี้อยู่เหมือนกัน

คิดว่าไหนๆ ก็ต้องเอาข้าวมาส่งให้อี้ถิงเพื่อนยากอยู่แล้ว ก็ถือติดมือมาให้เด็กสาวด้วยอีกสักชุดจะเป็นไรไป ก็แค่สั่งให้แม่บ้านทำเพิ่มอีกนิดหน่อยเท่านั้น

ไป๋ลู่รับปิ่นโตมากอดไว้แนบอกราวกับสมบัติล้ำค่า แล้วถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“คุณอากู้คะ... หนูขอติดสอยห้อยตามไปกับคุณอาด้วยได้ไหมคะ? หนูมีเรื่องอยากจะพูดกับราชาจอเงินลู่สักหน่อยค่ะ”

ฮึก... ร้องไห้หนักมาก ทั้งที่พ่อแท้ๆ ยืนอยู่แค่เอื้อม แต่กลับแสดงตัวไม่ได้ ต้องเรียกพ่อตัวเองอย่างห่างเหินว่า 'ราชาจอเงินลู่' มันเจ็บกระดองใจจริงๆ!

กู้เพียนหรานเลิกคิ้ว “เอาสิ”

ไม่รู้ว่าคนของทางนั้นแค่นึกสงสาร หรือว่าโดนแม่หนูนี่ตกเข้าให้แล้วกันแน่... ของแบบนี้เดี๋ยวก็ได้รู้

ไป๋ลู่ไม่นึกเอะใจเลยสักนิด ว่ากำลังถูกคุณอากู้จับผิด เธอเดินตามกู้เพียนหรานไปที่ห้อง 886 ซึ่งเป็นห้องของพ่อเธออย่างร่าเริง

“เพียนหราน ทำไมมาดึกป่านนี้ ฉันหิวจนไส้จะกิ—”

ลู่อี้ถิงเปิดประตูออกมาบ่นอุบ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นร่างเล็กของไป๋ลู่ที่เดินดุ่มๆ ตามหลังกู้เพียนหรานเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาก็บูดบึ้งทันที

“กู้เพียนหราน นายพาแม่นี่มาทำไม” น้ำเสียงแข็งกระด้างจนน่ากลัว

ไป๋ลู่กอดปิ่นโตแน่น ตัวลีบลงเหลือสองนิ้ว

“ระ... ราชาจอเงินลู่คะ หนูอยากจะมาขอบคุณคุณค่ะ”

ลู่อี้ถิงตวาดเสียงดังลั่น

“คนอย่างฉันไม่มีอะไรจะเสวนากับเธอ... ไสหัวไป!”

ปัง! ประตูถูกกระแทกปิดใส่หน้าอย่างจัง

ไป๋ลู่ “............”

ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู แต่ในใจกลับจุดพลุฉลอง!

ต้องเป็นเพราะพ่อยังเข้าใจผิดว่าเธออยากจะใช้ทางลัดปีนเตียงแน่ๆ!

ต้องใช่แน่ๆ!

โอ๊ย พ่อช่างเป็นผู้ชายที่รักษาเกียรติและศักดิ์ศรี ยึดมั่นในอุดมการณ์ยิ่งกว่าใครในโลก! ดุดัน! เกรี้ยวกราด! แต่เท่มากกกก!