“ก็อก ก็อก ก็อก”
ได้ยินเสียงเคาะประตูหญิงสูงวัยก็รีบเดินมาเปิดประตูออก ภาพตรงหน้าไม่ค่อยชัดนักเนื่องจากแสงจากไฟ ใช้เวลาปรับสายตาไม่นานก็เห็นคนที่มาเยือน สองคนในนั้นหลั่งน้ำตาแห่งความดีใจออกมา ด้านหญิงสูงวัยเมื่อเห็นว่าทั้งสองคือใครน้ำตาก็ไหลออกมาเช่นกัน ผู้มาเยือนทุกคนเข้าสวมกอดร่างของหญิงชราเอาไว้แน่น
“ไอรีน ไมค์”
“แม่ พวกเรากลับมาแล้ว ฮือ ฮือ”
ภาพน้ำตาอยู่เพียงไม่นานภาพแห่งความสุขก็เข้ามาแทนที่ ทั้งหมดเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคย นั่งล้อมวงอยู่ที่โต๊ะไม้ใหญ่กลางบ้าน ต่างคนต่างก็มีสิ่งที่อยากพูดออกมา แต่ว่าไมค์กับไอรีนกลับเงียบไม่กล้าพูด ผู้เป็แม่จึงเอ่ยปากพูดก่อน
“ไม่เจอกันนานเลย พวกหนูเป็ยังไงกันบ้าง”
“มีเื่เกิดขึ้นมากมายเลยค่ะ”
“ใช่ครับ มากมายจริงๆ”
บทสนธนาถูกต่อออกไปเรื่อยๆ จากตอนแรกทั้งสองยังรู้สึกเก้อเขิน ตอนนี้ก็พูดคุยกับแม่ได้อย่างเป็ปกติ ทั้งสองยังเล่าเื่ที่จะกลับมาอยู่บ้านรวมไปถึงเื่ที่เบลจะจ้างตนให้ช่วยดูแลที่นี่ด้วย สิ้นประโยคเบลก็นั่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนมาที่นี่ด้วยความตื่นเต้นเธอลืมไปเสียสนิทว่าตนนั้นยังไม่ได้บอกความจริงกับแม่ แล้วก็ลืมแจ้งไมค์กับไอรีนอย่าเพิ่งบอกเื่นี้กับแม่
“แม่รู้อยู่แล้วว่าหนูก็คือเบล”
“แม่รู้อยู่แล้วเหรอคะ”
“ใช่จ๊ะ จริงๆตอนแรกแม่ก็ไม่รู้หรอก แต่พอหลังจากที่หนูมาบ่อยๆ นิสัยหลายๆอย่างของหนูที่แสดงออกมามันเหมือนกับเบลมากๆ แม่ถึงได้รู้”
“แม่”
ร่างเล็กโผล่เข้ากอดแม่ด้วยความดีใจ เธอรู้สึกโล่งเหมือนยกูเาออกจากอก เื่นี้เธอตั้งใจหาจังหวะดีๆเพื่อจะบอกแม่ แต่ว่าโอกาสนั้นกลับยังไม่มี ภาพน้ำตาสลับกลับมาแทนชั่วครู่ก็หายไปอีกครั้ง เห็นว่าเป็เวลาดึกมากแล้วทุกคนจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ไมค์กับไอรีนนอนอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนเบลก็ไปนอนอีกห้องหนึ่ง
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาไมค์กับไอรีนก็ปรับตัวเข้ากับเด็กๆได้ ฝีมือทำอาหารของทั้งสองนั้นดีมากๆ กลายเป็ที่ชื่นชอบของเด็กๆในเวลาไม่นาน วันคืนแห่งความสุขนั้นผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว หลายๆอย่างเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น มีเพียงเื่ครอบครัวของเบลที่ยังคงไม่คืบหน้า
วันนี้เบลก็ออกตามหาพ่อเหมือนเช่นเคย เธอเดินทางไปแทบจะทุกที่ห่างจากจุดเริ่มต้นไปเรื่อยๆ จนมาถึงย่านนอกเมืองที่เป็ที่ทิ้งขยะ เศษขยะมากมายกองสูงจนกลายเป็ูเา มีหลายคนที่มาคุ้ยหาสิ่งที่พอจะมีค่า บางคนก็สมหวังบางคนก็ผิดหวัง เบลกวาดสายตามองไปรอบๆเห็นกลองขยะก็อดคิดถึงเื่อดีตที่ตนถูกทิ้งไม่ได้ ตอนนั้นเธอก็เห็นชายสองคนกำลังคุ้ยขยะอยู่พอดี เป็ชายสูงอายุหนึ่งคนกับชายพิการหนึ่งคน
“พ่อ”
เธอรีบวิ่งเข้าไปหาคนที่อยู่ตรงหน้าโดยไวที่สุด ระยะห่างมีไม่มากนักทว่าเธอรู้สึกว่าเส้นทางมันไกลเหลือเกิน ชั่วอึดใจเบลก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าชายทั้งสอง เธอไม่รีรอรีบโผล่เข้ากอดร่างของชายพิการทันที น้ำตาสีใสไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ลำคอก็เค้นเสียงเอ่ยคำซ้ำๆออกมา
“พ่อ พ่อ”
“ตาว่าหนูคงจะจำคนผิดแล้ว คนคนนี้ไม่ใช่พ่อของหนูหรอก” ชายชรากล่าวบอก เบลได้ยินก็คลายอ้อมแขนออก หันกลับไปพูดกับชายชรา
“ไม่ค่ะ คนนี้แหละพ่อของหนู” ได้ยินคำว่าพ่อชายพิการก็ร้องไห้ออกมา ราวกับว่าคำนั้นไปสะกิดเื่ราวอดีตภายในใจของเขา เบลเห็นเช่นนั้นจึงรีบพูดขึ้น
“หนูซาร่าเอง ลูกสาวของพ่อไง พ่ออเล็กซ์”
“ซาร่า”
“ใช่ค่ะ ซาร่าลูกของพ่อ”
“ลูกสาวพ่อ ลูกสาวพ่อ”
ไม่มีทางที่ชายพิการจะลืมชื่อนี้ไปได้ นั่นเป็ชื่อของลูกสาวที่เขารักมากที่สุดในโลก ตลอดเวลาที่ผ่านมาอเล็กซ์และครอบครัวออกตามหาเด็กน้อยที่ชื่อว่าซาร่าอยู่เสมอ แต่ว่าฟ้าก็ไม่เข้าข้างเขาเลย ไม่ได้ยินแม้แต่ข่าวคร่าว หลังจากที่ตามหากันอยู่เกือบปีแม่ของอเล็กซ์ก็ได้ล้มป่วยลง เขากับพ่อจึงต้องหยุดตามหาลูกสาวและหันหลับมาดูแลแม่ เงินที่ได้จากประกันก็เริ่มหมดลง จนสุดท้ายเงินก็หมดเขากับพ่อชราจึงต้องออกเก็บขยะไปขายเพื่อดำรงชีวิต
สองพ่อลูกกอดกันอยูู่นานสองนานกว่าจะแยกออกจากกัน จากนั้นเบลก็ได้เดินทางตามพ่อกลับไปยังที่บ้าน หากจะเรียกว่าบ้านก็อาจเรียกได้ไม่เต็มปาก เรียกว่ากระท่อมคงจะเหมาะกว่า เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับภาพสุดะเืใจ หญิงชราร่างผอมซูบหนังติดกระดูกกำลังนอนอยู่บนที่นอนเก่า สายตาเหม่อลอยมองขึ้นไป้าเพียงอย่างเดียว
สองคนที่อาศัยอยู่ด้วยคงจะชินกับภาพนี้ แต่ไม่ใช่กับเบลเธอรู้สึกหดหู่เป็อย่างมาก รู้สึกแย่กับตัวเองที่เจอกับครอบครัวช้าไป เมื่อคิดได้แบบนั้นจากนี้ต่อไปนี้เธอจะดูแลครอบครัวของเธอให้ดีที่สุด
“พ่อคะ ปู่กับย่าด้วย เราไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ จากนี้หนูจะเป็คนดูแลครอบครัวเอง”
พูดจบเบลก็กดมือถือโทรไปประสานงานต่างๆ ราว 30 นาทีรถฉุกเฉินก็มาถึง ตามด้วยรถตู้สีดำอีกคันหนึ่ง คนขับไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็ไมค์นั่นเอง ร่างของหญิงชราถูกนำขึ้นรถของโรงพยาบาลไป ส่วนคนที่เหลือก็ขึ้นรถตู้ตามไปติดๆ หญิงชราได้เข้ารับการรักษาอย่างถูกต้องอย่างที่ควรจะได้รับ ในเวลาต่อมาอาการก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ
นอกจากย่าแล้วอเล็กซ์เองก็ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม ทำให้อาการของเขาดีขึ้นอย่างมาก สภาพจิตใจก็ดีตามเช่นกัน จากนั้นไม่นานหมอก็ออกความเห็นให้ย่าสามารถกลับมารักษาต่อที่บ้านได้ ทุกคนจึงได้ออกจากโรงพยาบาล เบลได้พาครอบครัวไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง เธอได้ใช้เวลาส่วนใหญ่กับครอบครัวชดเชยส่วนที่ขาดในอดีต เธอได้พาครอบครัวไปเที่ยวในที่ต่างๆหลายแห่ง กอบโกย่เวลาแห่งความสุขอย่างเต็มที่
เวลาของความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ หลังเวลาผ่านไปประมาณครึ่งปีคุณย่าก็ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบด้วยโรคชรา พิธีศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มีเพียงคนรู้จักไม่กี่คนที่มางาน คุณปู่ยังคงทำใจไม่ได้กับการสูญเสีย เขานั่งเฝ้านอนเฝ้าร่างของคนรักอยู่ตลอด3วัน มีคนคุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนมาร่วมงาน เบลก็ต้อนรับแขกเป็อย่างดี
“ผมขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณหลิน เชิญนั่งด้านในก่อนคะ”
หลังจากที่งานของคุณย่าผ่านไปราวๆ 3 เดือน ปู่ก็เริ่มทำใจได้สามารถยิ้มออกมาได้บ้าง เห็นว่าเป็โอกาสที่ดีเบลจึงชวนพ่อกับปู่ไปพักกายพักใจที่ต่างจังหวัด ตั้งใจจะพาครอบครัวไปเที่ยวที่น้ำตกสัก 4-5วัน ถึงวันนัดหมายเบลเดินทางโดยรถตู้ของเธอเอง โดยมีไมค์เป็คนขับ ทริปเที่ยวน้ำตกผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากที่กลับมาบ้านแล้วทั้งปู่และพ่อดูเหมือนจะมีชีวิตชีวามากขึ้น เห็นแบบนั้นเบลก็โล่งใจ
22 ตุลาคม ปี พ.ศ.3267 เป็วันเกิดของอเล็กซ์ เบลได้จัดงานวันเกิดที่บ้านให้กับพ่อ มีแม่และเด็กๆที่บ้านมาร่วมงานแสดงความยินดี ในงานมีทั้งอาหารและเครื่องดื่มเตรียมไว้ต้อนรับแขกที่มา ทุกคนจึงร่วมกันรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข เวลา00.00น. ไฟในห้องก็ดับลง ครู่ต่อมาก็มีแสงจากเทียนสว่างขึ้น เบลถือเค้กก้อนใหญ่ค่อยเดินมาหาพ่อ ทุกคนก็ช่วยกันร้องเพลงวันเกิดอวยพร
“แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู”
“อธิษฐานสิคะพ่อ”
อเล็กซ์กุมมือของตัวเองพร้อมกับหลับตาอธิษฐานในใจ “ฟู่” หลังเสร็จคำขอเทียนก็ถูกเป่าดับลง ตลอดจนจบงานดำเนินไปด้วยความสุข ฟ้าหลังฝนย่อมดีเสมอ ทุกคนต่างยิ้มแย้ม หัวเราะให้กัน เบล ซาร่า หรืออีกชื่อเซล่า เธอยืนมองทุกคนที่กำลังมีความสุขด้วยรอยยิ้ม รู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่ผ่านมา ขอบคณครอบครัว ขอบคุณเพื่อนน้อง และขอบคุณตัวเองที่กล้าที่จะก้าวไปในเส้นทางที่แตกต่าง เวลาเวียนผ่านชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ทุกคนต่างก็ดำเนินชีวิตของตัวเองตามบทบาทหน้าที่ เบลใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัวและพ้องเพื่อน
“พ่อคะ วันนี้อากาศดีจัง เราไปเที่ยวทะเลกันนะคะ”
*จบ*
ขอบคุณที่ติดตามอ่านจนจบครับ (เื่ที่ 3 เปิดเื่แล้วนะครับ กำลังปั่นตอนครับ)
595
