ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 330 เผาทิ้งซะเลย(ฟรี)

"พี่เผิงฮุย คุณพาคนที่ไว้ใจได้สองร้อยคน เมื่อไปถึงฐานกลาง เราจะตรวจสอบคลังอาหารทั้งหมดของตระกูลใหญ่ให้ชัดเจน คุณพาคนไปรับมอบคลังอาหารทั้งหมด"

"ครับ!"

"นอกจากนี้ จางโย่ว คุณจัดทำระเบียบการให้รางวัลและลงโทษโดยละเอียดให้ผม ทหารทั้งหมดที่ติดตามนายทหารไปปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ ทำดีมีรางวัล ทำผิดต้องลงโทษ หากมีคนเปิดเผยความลับ ประหารทั้งครอบครัว"

"ครับ!"

"คุณกับหวังเถียฉุยก็เตรียมตัว เมื่อพี่โฮ่วส่งกองยานบินกลับมา คุณกับหวังเถียฉุยก็พาคนที่ไว้ใจได้ยี่สิบคนมาด้วย"

"หากต้องการควบคุมตระกูลใหญ่ในฐานกลางให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด ก็จำเป็นต้องจับตัวประกันจากรุ่นที่สอง จางโย่วกับเถียฉุย มอบเรื่องนี้ให้พวกคุณสองคนไปทำ"

"ครับ!"

"ทุกคนช่วยกันคิดหน่อย มีอะไรตกหล่นอีกไหม?"

เหลียนเซวียนถาม 

"ไม่ใช่บอกว่าทุกฐานสามารถไปรับพืชระดับ A ได้หนึ่งชุดหรือ? พวกเราฐานหมิงเยว่ต้องส่งคนไปด้วยไหม?"

ฉีซวี่ตอบ 

"เรื่องนี้ผมมอบให้เหอเว่ยแล้ว พี่เผิงฮุย คุณตรวจสอบดูหน่อยว่าเหอเว่ยส่งใครไป?"

เผิงฮุย "เรื่องนี้ผมทราบ เขาส่งเหอเจียจวิ้นไป"

ฉีซวี่ยกคิ้ว 

"ไอ้อ้วนเหอ? เขาไหวหรือ?"

"ไม่มีปัญหา หมอนั่นตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ขยันมาก ขันแข็ง ผอมลงเยอะด้วย ดูหน้าตาสะอาดสะอ้านดี"

"ได้"

"ตอนนี้เสี่ยวหยางพาคนมาถึงฐานหัวหมาป่าแล้ว เขาฟังการประชุมทั้งหมดในกลุ่ม พอลงจอด ก็ตรงไปหาฉีซวี่ถาม 

"พี่ซวี่ ตอนนี้เรารับมอบฐานหัวหมาป่าแล้ว ฐานหัวหมาป่าสามารถไปรับพืชระดับ A สักชุดได้ไหมครับ?"

ฉีซวี่ตบหัวเขาทีหนึ่ง 

"คิดอะไรอยู่? วิกฤตมนุษย์กลายพันธุ์ครั้งนี้เกิดจากฐานหัวหมาป่า นายปรากฏตัวที่ฐานกลางในนามของฐานหัวหมาป่า อยากตายหรือไง?"

เสี่ยวหยางลูบหัว ยิ้มอย่างเขินอาย 

"เฮ่เฮ่ หัวหน้าทีม ผมอยากดูมนุษย์กลายพันธุ์"

เด็กหนุ่มที่ตามหลังเสี่ยวหยางต่างก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉีซวี่ชี้ไปที่ทางเข้าห้องใต้ดินข้างหลัง 

"ไปดูเถอะ ดูเสร็จแล้วช่วยคิดด้วยว่าจะกำจัดพวกมันยังไง เหม็นตายเลย"

สักครู่ เสี่ยวหยาง โจวเสี่ยวโจว และคนอื่นๆ ปิดจมูก อาเจียนไปพลางวิ่งออกมาจากห้องใต้ดินไปพลาง

"หัวหน้าทีม เราไม่เก็บพวกนี้ไว้ทำอาวุธแล้วเหรอ?"

ฉีซวี่ส่ายหน้า 

"ปล่อยให้พวกมันกลับสู่ดินกลับสู่ฝุ่นดีกว่า แต่พวกนี้ฆ่ายาก พวกนายมีวิธีไหน?"

ทุกคนมองหน้ากัน 

"หัวหน้าทีม หาปืนกรดกำมะถันมาสิครับ"

"ฐานหัวหมาป่าที่ไหนจะมีปืนกรดกำมะถัน รถกับยานบินก็พังหมด ไม่มีทางออกไปซื้อได้เลย"

ฉีซวี่เดินไปที่เงียบๆ โทรหาเหลียนเซวียน 

"ที่รัก ขอรบกวนกลับมาหน่อยได้ไหม? ช่วยฆ่ามนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นทั้งหมดหน่อย พวกเราคงใช้ไม่ได้แล้ว"

เหลียนเซวียนพยักหน้า 

"สิ่งเหล่านั้นควบคุมไม่ได้มากเกินไป ต้องทำลายทั้งหมดจึงจะขจัดภัยในอนาคตได้ ฉันจะกลับไปตอนนี้ อีกครึ่งชั่วโมง มนุษย์กลายพันธุ์เหล่านั้นจะอยู่ในระยะโจมตีของฉัน ฉันจะฆ่าพวกมันจากที่นี่ แล้วพวกคุณก็เริ่มทำความสะอาดได้"

"ได้ ขอบคุณที่รักมาก ก่อนออกไป อย่าลืมทำลายอุปกรณ์เฝ้าระวังทั้งหมดของฐานกลาง ปืน ยานพาหนะ ยานบิน รวมทั้งที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลที่สามารถกลับมาได้ภายในหนึ่งวัน ทำลายให้หมด เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาใช้เวลานี้ในการขุดพืชระดับ A และย้ายออกไป"

"ได้"

ฉีซวี่เริ่มมอบหมายงานให้เสี่ยวหยาง 

"นายรวบรวมหน่วยรักษาความปลอดภัยของฐานหัวหมาป่าทั้งหมดเดี๋ยวนี้ เตรียมเริ่มทำงานได้แล้ว"

"ครับ!"

เพียงครู่เดียว หน่วยรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของฐานหัวหมาป่าก็มารวมตัวที่จัตุรัสกลาง

หลิวซัวจู้มารายงานฉีซวี่ 

"รายงานท่าน หน่วยรักษาความปลอดภัยฐานหัวหมาป่าเดิมมี 500 คน ตาย 25 คน เหลือ 475 คน ทั้งหมดมาพร้อมแล้ว"

ฉีซวี่ "เอาปืนมาส่งทั้งหมด"

คนที่ยังไม่ได้ส่งมอบปืน ตอนนี้ก็เอาปืนมาส่งทั้งหมด

"เสี่ยวหยาง นายสำรวจดูก่อนว่าประชากรของฐานหัวหมาป่าตอนนี้มีเท่าไร แรงงานหนุ่มสาวมีเท่าไร มีที่ดินเท่าไร อีก 20 นาที มนุษย์กลายพันธุ์ในห้องใต้ดินจะตายหมด"

"นายต้องจัดคนกลุ่มหนึ่งไปจัดการศพมนุษย์กลายพันธุ์ทั้งหมด พวกนั้นพอตายแล้วจะเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นมาก ต้องขุดหลุมฝังลึกๆ ระหว่างนี้ หาดูว่าดอกเตอร์ที่วิจัยมนุษย์กลายพันธุ์มีผู้ช่วยไหม ตามมาช่วยพวกนายจัดการศพด้วย"

"อย่าให้ไวรัสชนิดนี้แพร่กระจายต่อไป"

"ครับ!"

"โจวเสี่ยวโจว นายไปเรียกวิศวกรสองคนนั้นมาให้ฉัน"

"ครับ"

ไม่นาน วิศวกรสองคนก็วิ่งมาหาฉีซวี่

"ที่ฐานเรามีรถขุดไหม?"

"มีครับ"

"ก็พังเหมือนกันเหรอ?"

"พังครับ"

ฉีซวี่ตบหน้าผาก ความสามารถที่เหนือธรรมชาติของที่รักเขานี่เกินธรรมชาติเกินไปแล้ว นี่คือไม่เหลือช่องทางให้เลยนี่นา

"พวกนายสองคนรีบเขียนรายการชิ้นส่วนที่ต้องใช้ในการซ่อมรถขุด และรถบรรทุกทหาร ต้องซ่อมอย่างน้อยหนึ่งคัน เดี๋ยวจะได้ขุดหลุมฝังมนุษย์กลายพันธุ์พวกนี้ รีบไปเลย"

สองคนรับคำสั่งแล้วไป

ในขณะนี้ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องใต้ดินก็ได้กลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง ทุกคนมองไปทางห้องใต้ดิน

หลิวซัวจู้กำลังพาหญิงสาวที่มีโซ่ตรวนที่เท้าออกมาจากห้องใต้ดินพอดี

"รายงานท่าน ผมพาผู้ช่วยของดอกเตอร์โอวหยางมาแล้ว และมนุษย์กลายพันธุ์เหล่านั้นตายหมดแล้ว ตายพร้อมกันทั้งหมด"

"ฉีซวี่มองเห็นหญิงสาวรูปร่างผอม ผิวซีด สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือที่เท้าของเธอมีโซ่ตรวนหนา"

ฉีซวี่มองเธอแล้วถาม 

"เธอคือผู้ช่วยของดอกเตอร์โอวหยาง เธอชื่ออะไร?"

หญิงสาวนั้นมีสายตาที่หม่นหมอง เปิดปากด้วยเสียงแหบแห้ง 

"ฉันชื่อโอวหยางเสี่ยวน่า โอวหยางจวินไช่เป็นพี่ชายฉัน"

ฉีซวี่รู้สึกประหลาดใจมาก 

"ในเมื่อเขาเป็นพี่ชายเธอ ทำไมเธอถึงถูกล่ามโซ่?"

โอวหยางเสี่ยวน่าหันหน้าไปไม่ยอมพูด หลิวซัวจู้รีบอธิบาย 

"ท่าน โอวหยางเสี่ยวน่าไม่เหมือนพี่ชายเธอ เสี่ยวน่าเป็นเด็กดีที่ใจดี ห้าปีก่อน พี่น้องพวกเขามาที่ฐานเรา โอวหยางจวินไช่ก็เริ่มวิจัยมนุษย์กลายพันธุ์"

"ได้ยินว่าเสี่ยวน่าไม่ยอมช่วยพี่ชายทำความชั่ว พี่ชายเธอจึงกักขังเธอไว้ กักขังมาห้าปีแล้ว"

ฉีซวี่ "งั้นเธอเข้าใจมนุษย์กลายพันธุ์ไหม? เธอก็เห็นแล้วว่ามนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นตายหมดแล้ว แต่ฉันไม่ต้องการให้ไวรัสที่ไม่รู้จักแพร่กระจาย ดังนั้นฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ"

โอวหยางเสี่ยวน่าพูด 

"แค่เผาทิ้งซะเลยก็พอ ไวรัสของมนุษย์กลายพันธุ์ไม่สามารถแพร่ผ่านอากาศ แต่ต้องสัมผัสกับบาดแผลเปิดจึงจะติดเชื้อ"

ฉีซวี่โล่งใจ พยักหน้าให้เสี่ยวหยางไปหาน้ำมันทันที

โอวหยางเสี่ยวน่าเงยหน้ามองฉีซวี่ทันที 

"ท่าน คุณยังเผาไม่ได้ตอนนี้ ในห้องใต้ดินยังมีชาวบ้านอีกหลายร้อยคนถูกขัง พวกเขาเตรียมไว้สำหรับการทดลอง แต่เนื่องจากยังไม่ได้ฉีดไวรัส ดังนั้นพวกเขายังเป็นคนปกติ"

ฉีซวี่มองไปที่หลิวซัวจู้ทันที หลิวซัวจู้ก็พยักหน้า 

"ใช่ คนกลุ่มนี้ถูกจับมาเดือนนี้ แม้ผมจะไม่รู้ว่าเหลือกี่คน แต่ในห้องใต้ดินต้องมีแน่ๆ"

"คุณรีบพาคนไปช่วยพวกเขาออกมา เออใช่ หาหน้ากากอนามัยใส่ด้วย ข้างในคงมีกลิ่นแรง"

หลิวซัวจู้ไม่คิดว่านายทหารคนนี้จะห่วงใยตน ห้าปีที่ผ่านมา ที่ฐานหัวหมาป่า พวกเขาใช้ชีวิตแย่กว่าสัตว์ ตอนนี้จู่ๆ ได้รับความห่วงใยจากนายทหาร เขารู้สึกสะเทือนใจ

บางทีต่อไปอาจไม่ต้องเป็นเหมือนสัตว์อีกแล้ว เหมือนจะสามารถมีชีวิตเหมือนคนอีกครั้ง

หลิวซัวจู้และพี่น้องของเขาถอดเสื้อชั้นนอก ผูกไว้ที่คอปิดปากและจมูกแล้ววิ่งเข้าไปในห้องใต้ดิน

"พี่น้องทั้งหลาย เปิดหน้าต่างทั้งหมดให้อากาศถ่ายเทก่อน ไม่อย่างนั้นอาจระเบิดได้"

"ครับ!"

หลิวซัวจู้และพี่น้องของเขาเหมือนเห็นแสงแห่งความหวัง มนุษย์กลายพันธุ์ตายหมดแล้ว โอวหยางจวินไช่ตายแล้ว ซงหลางตายแล้ว ที่ปรึกษาหลิวตายแล้ว

ฐานหัวหมาป่าของพวกเขาในอนาคตอาจจะสามารถมีชีวิตปกติเหมือนฐานอื่นๆ ได้