หนี้รักอาจารย์

        ​

        ๻ั้๫แ๻่วันนั้นมาก็ผ่านไปนานหลายเดือน ดารกาพยายามทำตัวดีๆเพราะไม่อยากให้เขาทำร้ายเธออีก แต่เขาก็ยังหมั่นหาเ๹ื่๪๫ต่อว่าเธอไม่เว้นวันแต่ยังดีที่เขาไม่ทำร้ายเธออย่างครั้งนั้น แค่นี้มันก็ดีสำหรับเธอมากแล้วล่ะ    "ภู" เสียงของสุดาแม่ของภูตะวันเรียกลูกชายคนเดียวของนางเมื่อเห็นลูกชายเดินลงมาจากห้อง

        "ครับแม่ มีอะไรครับ" ภูตะวันเดินมาหาผู้เป็๲แม่ที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟากลางโถงบ้าน

        "วันนี้ไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยหรอลูก"

        "วันนี้ไม่มีสอนครับ ว่าง"

        "ถ้าอย่างนั้นพาหนูหนึ่งเค้าไปเที่ยวหน่อยสิ อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน"

        "ทำไมต้องพาไปด้วยล่ะครับ เมียก็ไม่ใช่" ภูตะวันพูดเสียงดังเมื่อเห็นว่าดารกากำลังเดินมา

        "ตาภู!พูดแบบนั้นได้ยังไง" สุดาเอะลูกชายเพราะกลัวลูกสะใภ้ของนางได้ยินแล้วจะเสียใจ

        "เดี๋ยวก็ไปอ่อยผู้ชายที่ไหนเข้าอีก ใจแตกขนาดนี้" ดารกาเดินมาได้ยินถึงกับชะงักค้าง

        "แม่ไม่เห็นว่าหนูหนึ่งจะใจแตกอย่างที่แกว่าเลยสักนิด มีแต่แกนั่นแหล่ะใจร้าย เลิกหาเ๹ื่๪๫แล้วทำดีกับน้องสักที่เถอะ เดี๋ยวเขาทนไม่ได้แล้วหนีไปจะหาว่าแม่ไม่เตือน"

        "คนอย่างยัยนั่น ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ถ้าผมไม่อนุญาต"

        "ใจแคบแบบนี้ แม่คงไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ เอาอย่างนี้ถ้าภูไม่พาไป แม่จะพาหนูหนึ่งไปเที่ยวกับแม่เอง"

        "ไม่ได้ครับ"

        "ทำไมล่ะ"

        "ก็ผมบอกแล้วไงว่าถ้าผมไม่อนุญาตก็ห้ามไปไหน ถ้าไปอ่อยผู้ชายเข้าจะทำยังไง"

        "พูดแบบนี้หึงเขาหรอ" ผู้เป็๞แม่ยิ้มกรุ้มกริ่มถามวางเชิงลูกชายผู้ปากแข็งแล้วยังใจแข็งของนาง

        "แม่พูดอะไรครับ ผมนี่นะจะหึงยัยนั่น ไม่มีวันครับ ผมเกลียดผู้หญิงคนนั้น"ตอบปฏิเสธทันควัน

        "อ้าวหนูหนึ่ง มาพอดีเลยวันนี้ไปเที่ยวกับแม่นะ"

        "บอกว่าไม่ได้ไงครับ ถ้าจะไปก็ไปกับฉัน" พูดกับแม่แล้วหันไปตะคอกใส่คนที่เขาเรียกว่านางบำเรอแล้วเดินไปฉุดข้อมือเธอออกไปด้วยโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

        "โอ้ย คุณภูคะ" เธอเจ็บเมื่อเขาบีบแขนเธอจนจะหักคามือใหญ่ๆของเขา

        "ภู ดูแลน้องดีๆด้วยนะลูก"ผู้เป็๲แม่แอบยิ้มดีใจ เมื่อแผนของนางใช้ได้ผลกับคนที่ปากแข็งแล้วหวงของเอามากๆอย่างลูกชายนางได้

        ด้านภูตะวันหลังจากยัดคนตัวเล็กใส่รถได้เขาก็ขับออกไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

        "คุณภูไม่จำเป็๲ต้องพาหนึ่งออกไปเที่ยวก็ได้นะคะ หนึ่งไม่ได้อยากไปไหนอยู่แล้ว"

        "ถ้าฉันไม่พาไปแม่ฉันก็พาเธอไปอยู่ดี แล้วเธอคงคิดสินะว่าถ้าไปกับแม่ฉันเธอคงจะได้อ่อยคนนั้นคนนี้ได้สะดวก"

        "แต่หนึ่งไม่เคยคิดจะทำอย่างนั้นเลยนะคะ"

        "ฉันไม่เชื่อ สันดานร่านๆอย่างเธอทำไมฉันจะไม่รู้"

        "คุณภู" สาวน้อยเรียกชื่อเขาเสียงแ๶่๥ น้ำตาคลอเบ้าทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดดูถูกจากปากชายตรงหน้าอีกครั้ง เขาเห็นเธอเป็๲คนแบบนั้นจริงๆหรอ

        "เลิกมารยาได้แล้ว น้ำตาของเธอมันไม่ได้ทำให้เธอดูเป็๞คนดีขึ้นมาหรอกนะ รำคาญ"

        ดารกาได้แต่หันหน้าออกนอกกระจก ทุกคำพูดของเขามันจุกอยู่ในอกจนมองหน้าเขาต่อไปไม่ไหว ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าไปในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแล้วจอดบนลานจอดรถ

        "ลงได้แล้ว"พูดเพียงเท่านั้นเขาก็ลงจากรถแล้วเดินลิ่วๆนำหน้าเธอเข้าห้างไป ทิ้งคนที่เพิ่งลงจากรถให้ยืนงงอยู่กับที่ จนคนที่เดินไปไกลต้องเดินกลับมาเรียก

        "นี่เธอ จะยืนเซ่ออยู่อีกนานไหม"

        "หนึ่งต้องเข้าไปด้วยหรอคะ"

        "หรือจะยืนอ่อยผู้ชายอยู่ตรงนี้ งานถนัดเธอนิ"

        "เปล่านะคะ หนึ่งแค่ไม่รู้ว่าคุณภูจะให้หนึ่งเข้าไปด้วย"

        "ซื่อบื้อ มานี่เลย" คนตัวโตกว่าเธอมากๆต่อว่าเธอแล้วดึงมือเธอเดินเข้าไปในห้างด้วย มันดูแปลกตามาก เพราะเท่าที่จำได้เธอเดินห้างครั้งล่าสุดก็ย้อนไปปีกว่าๆก่อนที่จะได้มาอยู่กับเขา

        "อาจารย์ภูตะวัน สวัสดีค่ะ" ทันทีที่หญิงสาวที่ใส่ชุดนักศึกษาคนนั้นทักขึ้น คนที่จับมือคนตัวเล็กอยู่ก็รีบปล่อยทันที

        "อ้าว!เขมจิรา สวัสดีครับ มาคนเดียวหรอ"

        "ใช่ค่ะ อาจารย์มากับใครคะ แฟนหรอ"นักศึกษาสาวคนนั้นถามขึ้นแล้วยิ้มกว้าง เพราะดูเธอค่อนข้างสนิทสนมกับอาจารย์คนนี้ในมหาวิทยาลัยจึงกล้าที่จะถามเ๹ื่๪๫ส่วนตัว

        "เอ่อ เปล่าหรอก คนใช้ในบ้านน่ะเขาขอติดรถมาซื้อของด้วย" แค่เขาพูดจบเท่านั้นแหล่ะ หน้าสาวน้อยที่เดินมากับเขา๻ั้๹แ๻่ทีแรกถึงกับชาหนึบไปหมด นี่สินะฐานะที่แท้จริงของเธอ "คนใช้"

        "อ๋อค่ะ"

        "ทานอะไรมาหรือยังครับ"

        "ว่าจะหาอะไรทานอยู่พอดีเลยค่ะอาจารย์ พอดีตอนบ่ายมีเรียน"

        "เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"

        "สั่งให้ด้วยนะคะ อาจารย์น่าจะรู้ใจเขมที่สุดแล้ว"

        "ได้เลยเด็กน้อย" พูดพร้อมเอามือยีผมเธอคนนั้น

        "อาจารย์ผมเขมฟูหมดแล้ว"

        "หยอกนิดๆหน่อยๆน่า คิดถึง"

        "ปากหวานจังนะคุณอาจารย์สุดหล่อ"

        สองคนนั้นคุยกันกระหนุงกระหนิงจนลืมไปแล้วมั้งว่ามีอีกคนยืนอยู่ด้วยตรงนี้ เวลาภูตะวันคุยกับเธอคนนั้นเขาช่างดูมีความสุข ถ้าให้เดาเขาสองคนน่าจะชอบพอกันอยู่ แล้วตอนนี้เธอก็กำลังเป็๲ส่วนเกิน

        "หนึ่ง เธอนั่งรอตรงโต๊ะนั้นนะ"ภูตะวันพูดคนที่เขาเพิ่งเรียกว่าคนใช้เมื่อเดินมาถึงร้านอาหารแล้วสั่งให้เธอไปนั่งรออีกโต๊ะ

        "อ้าวอาจารย์ ไม่ชวนเขาทานด้วยกันละคะ"

        "เขาทานอาหารแบบนี้ไม่เป็๞หรอกครับ"

        "อ้าวหรอคะ แย่จัง"

        ผ่านไปครึ่งชั่วโมงที่เธอนั่งรอเขา จนท้องเริ่มหิว แต่เขายังคุยกันสบายใจไม่สนใจเธอสักนิด ถ้าจะมาหาแฟนจะเอาเธอมาด้วยทำไมกัน หรืออยากทำร้ายกันให้เจ็บกว่านี้

        "ขอโทษนะครับ"ทันทีทันใดก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งทักขึ้นจนดารกาต้องเงยหน้าขึ้นมอง

        "คะ?"

        "ขอนั่งด้วยคนนะครับ"

        "อ๋อ เชิญค่ะ"ดารกายิ้มแห้งๆให้กับชายแปลกหน้าตามมารยาทเมื่อเขายิ้มให้เธอก่อน

        "มาคนเดียวหรอครับ แล้วไม่ทานอะไรหรอ"

        "เอ่อ ค่ะ"ตอบเพียงสั้นๆแล้วยิ้มบางๆ

        "ถึงว่าตัวถึงได้เล็กแบบนี้ คุณชื่ออะไรเหรอครับ ผมชื่อนายนะ" ชายแปลกหน้าที่หน้าตาตี๋ๆมองรวมๆคือดูดีมากๆยังพยายามที่จะคุยกับเธอแม้ดูแล้วเธอจะไม่อยากตอบเขาสักเท่าไรจก็ตาม

        "ฉันชื่อหนึ่งค่ะ"

        "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหนึ่ง ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว นั่งโต๊ะเดียวกันด้วย ให้ผมเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ"

        "เอ่อ  ไม่ดีมั้งคะ ฉันไม่รบกวนคุณดีกว่า"

        "รบกวนอะไรล่ะครับ หรือคุณหนึ่งรังเกียจผม"

        "ไม่ใช่นะคะ แต่..."

        "งั้นก็ทานเถอะครับ ผมไม่ทำเสน่ห์ใส่คุณหรอกน่า ฮ่าๆๆ" ชายหนุ่มหน้าตี๋คนนั้นพูดแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีจนดารกาเผลอหัวเราะตาม แล้วทั้งสองก็เหมือนจะคุยกันสนิทมากขึ้น จนคนที่นั่งทานข้าวกับสาวนักศึกษาก่อนหน้าเห็นเข้า และแน่นอน เขาอารมณ์เดือดขึ้นทันตาเห็น

        "อาจารย์เป็๞อะไรหรือเปล่าคะ"เขมมิกา นักศึกษาคนสนิทของเขาถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเขาเปลี่ยนไปทั้งที่ยังคุยกันอยู่ดีๆ

        "ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับ คงไม่ได้ไปส่งที่มหาวิทยาลัยแล้ว"

        "อ้าว อะ..อาจารย์" อาจารย์หนุ่มไม่ฟังเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่คนตัวเล็กนั่งอยู่กับผู้ชายคนนั้นด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

        "คุณภู"ทันทีที่ดารกาเห็นเขายืนอยู่ที่โต๊ะเธอ แล้วมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น เธอรับรู้ได้ถึงมหันตภัยที่กำลังจะมาถึงในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน

        "ใครหรอครับคุณหนึ่ง พี่ชายหรอ"

        "เอ่อ..."

        "กลับ" เสียงเข้มออกคำสั่งแล้วดึงแขนคนตัวเล็กลากออกไปทันทีจนคนทั้งร้านหันมามองเป็๞ตาเดียวกัน รวมทั้งเขมมิกาและนาย ที่ยังงงอยู่กับสถานการณ์เมื่อสักครู่