เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

“เจี้ยนเอ๋อร์! เจ้า...” องค์หญิงใหญ่สะท้านวาบห้วงความหลังพลันถาโถม ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามา นางถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้า“เจี้ยนเอ๋อร์ เจ้าก็ยังไม่ตัดใจอีกหรือ”

        “ข้าไม่มีวันตัดใจและไม่อาจตัดใจได้ขอรับ”

        เย่อี่เจี้ยนกัดฟันแน่นจนสันกรามชัดเจน

        “เย่เจาเป็นทั้งบุ๋นทั้งบู๊หาใช่คนโง่เขลาหรือไร้ความสามารถ ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดข้าไม่เชื่อว่าเขาจะถูกฆ่าตาย! หากเป็นเพียงอุบัติเหตุเหตุใดตลอดหลายปีนี้ไม่หาวิธีส่งข่าวกลับมาเลยสักครั้ง”

        “นี่ก็สิบเจ็ดปีแล้วเขาหายไปไหนกันแน่ ตอนนั้นข้ามีอายุเพียงสองขวบยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นเช่นไร ได้แต่พึ่งภาพเหมือน...เขาเจอเรื่องอื่นหรือว่าเขาตั้งใจไม่อยากกลับมา? ก่อนที่ท่านแม่จะสิ้นใจยังมีความลับที่ไม่ยอมบอกข้าไม่อาจปล่อยผ่าน เขาทรยศต่อท่านแม่! ข้าต้องหาตัวเขาให้พบเพื่อถามความจริงให้ได้!”

        “เจี้ยนเอ๋อร์เขาเป็นพ่อของเจ้านะ”

        “หากเขาไม่ได้ทำผิดต่อท่านแม่ข้าถึงจะยอมรับเขาเป็นพ่อของข้า!”

        “เจ้า...”องค์หญิงใหญ่ทั้งเจ็บทั้งจนใจ “หากเขาตายไปแล้วเล่า”

        เย่อี่เจี้ยนขมวดคิ้วแน่นเอ่ยเสียงเบา “หากเขาตายไปแล้ว และไม่ได้ตั้งใจให้ท่านแม่รอเขาตลอดชีวิตเช่นนั้นข้าก็จะยกโทษให้”

        “เจี้ยนเอ๋อร์ไม่ว่าเจ้าจะให้อภัยหรือไม่ มารดาเจ้าก็ไม่ได้อยู่แล้ว”

        องค์หญิงใหญ่น้ำตาคลอ“ข้าเองก็เคยเกลียดเขา ข้ากับตาเจ้ามีบุตรสาวเพียงคนเดียวคิดว่ามอบให้นางแต่งกับพ่อเจ้าแล้วจะเป็นคู่ชีวิตที่ดีที่สุดทว่ากลับทำให้ลูกสาวต้องล่วงลับไปก่อนวัยอันควร”

        นางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาก่อนจะเรียกสติกลับคืนมา แม้น้ำเสียงที่เอ่ยจะยังแหบพร่าเล็กน้อยก็ตาม “เจี้ยนเอ๋อร์คนเราควรมองไปข้างหน้า หากมัวยึดติดอยู่กับอดีตจะมีสุขในวันนี้ได้อย่างไรไม่ว่าจะชิงชังหรือออกตามหา ให้ข้าเป็นคนจัดการเอง เจ้ายังเยาว์นักเพียงปล่อยใจแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างสบายใจเถิด”

        เย่อี่เจี้ยนสั่นสะท้านในใจค่อยๆ เดินมาคุกเข่าต่อหน้าองค์หญิงใหญ่ จากนั้นแนบแก้มลงกับตักนาง

        “ท่านยายหากบังคับข้าให้ไม่เกลียด ไม่ตามหา มันยากเกินไปขอรับ”

        องค์หญิงใหญ่ก้มมองพลางลูบเส้นผมดำขลับของเขาด้วยความรักใคร่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่ก็ฝืนไม่ให้หยดร่วงลงมา

ยามโพล้เพล้ ฉู่จวินหลันสั่งให้จื่อเยียนไปยืมอาภรณ์ปักลายวัยเยาว์ของฉู่หวาถิงมาหนึ่งชุด

        “คุณหนูสามยามนี้ฟ้าก็มืดแล้ว ท่านยังจะเตรียมอาภรณ์หรูหราเช่นนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะอย่าบอกนะว่าท่านคิดจะออกไปข้างนอกตอนดึกดื่น?” จื่อเยียนถามอย่างกังวล

        “ใช่แล้ว”ฉู่จวินหลันหยิบผ้าแพรสีขาวมาพันรัดอกแน่นหนา“บางแห่งต้องไปยามค่ำคืนจึงจะมีรสชาติ”

        “หา?” จื่อเยียนเอียงคอ “บ่าวไม่เข้าใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรบ่าวก็จะตามคุณหนูไปด้วยเวลาเช่นนี้ออกไปเพียงลำพังมันอันตรายเกินไปเจ้าค่ะ”

        “เจ้าเด็กโง่หากตามไปด้วยต่างหากที่อันตราย เจ้าคอยเฝ้าเรือนให้ดี ใครมาถามก็บอกว่าข้านอนแล้วอย่าให้ใครรู้ว่าข้าออกไปสำคัญกว่า”

        “แต่ว่า...”

        “ไม่มีแต่”

        ฉู่จวินหลันที่นั่งอยู่หน้ากระจกสยายผมแล้วรวบเป็นทรงตามแบบบุรุษหนุ่ม จากนั้นใช้เชือกหนังสีดำมัดเป็นหางม้าสูงเขียนคิ้วทรงดาบ และเติมเงาที่สันจมูกกับโหนกแก้ม

        ใบหน้าที่อ่อนหวานพลันเปลี่ยนเป็นคมคายเข้มแข็ง

        จื่อเยียนตะลึงงัน“คุณหนูทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ”

        ครั้นเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ปักลายวัยเยาว์ของฉู่หวาถิงแล้วฉู่จวินหลันก็เดินมาส่องกระจกสำริด ปรับสีหน้าท่าทางเพียงชั่วครู่ก็กลายเป็นคุณชายรูปงามผู้หยิ่งทะนง

        “เป็นอย่างไรบ้าง”นางลองปรับน้ำเสียง

        “แม้แต่เสียงก็เปลี่ยน?”จื่อเยียนประหลาดใจอีกครั้ง

        ฉู่จวินหลันลูบลำคอนางแต่งแต้มเพิ่มเล็กน้อยให้ลำคอและสันกรามชัดราวเด็กหนุ่ม

        “เอาละเจ้าคอยเฝ้าเรือนให้ดี”ฉู่จวินหลันกล่าวพลางหยิบพัดมากางแล้วเขี่ยปลายคางของจื่อเยียนเล่น

        จื่อเยียนตาเป็นประกายมองฉู่จวินหลันอย่างหลงใหลจนแทบเคลิ้มไปทั้งใจ

        กระทั่งฉู่จวินหลันเดินมาถึงหน้าต่างด้านหลังจื่อเยียนถึงสะดุ้งได้สติ รีบวิ่งตามมากระซิบถาม “คุณหนู จะไปไหนหรือเจ้าคะ”

        “ข้าจะไปเที่ยวหอโคมเขียว!”เสียงตอบพลิ้วลอยมา ทำเอาจื่อเยียนอ้าปากค้าง

รัตติกาลปกคลุมทั่วเมืองหลวง เงียบสงัดทั่วทุกแห่งด้วยราชสำนักตั้งกฎห้ามออกยามวิกาลมาช้านาน ถนนหนทางจึงมืดมิด

        ทว่าแม้มีข้อห้ามโลกนี้ก็ยังมีบางอาชีพที่ต้องทำยามค่ำคืนเท่านั้น

        ณมุมหนึ่งของเมืองหลวงมีแสงไฟระยิบระยับแม้ไม่เทียบเท่าแสงนีออนในโลกก่อนของฉู่จวินหลันแต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายฟุ้งเฟ้อของสถานเริงรมย์

        ฉู่จวินหลันสะบัดพัดกางออกก้าวองอาจตรงไปยัง ‘เรือนเฟิงหย่า’ สถานที่ที่สว่างไสวที่สุด

        เบื้องหน้าประตูเรือนเฟิงหย่ามีหญิงสาวชุดบางโปร่งคอยยิ้มแย้มต้อนรับครั้นเห็นคุณชายหนุ่มน้อยรูปงามก็ไม่รอช้า รีบดึงเข้าไปข้างในทันที

        แม่เล้าวัยสี่สิบต้นๆแต่ยังคงเสน่ห์เอิบอิ่มสวมอาภรณ์สีม่วง บนศีรษะปักปิ่นดอกไม้สีแดง และแต่งหน้าจัดผู้นั้นกำลังเดินนวยนาดเข้ามาหาฉู่จวินหลัน

        “โอ๊ะ!คุณชายมาจากที่ใดกัน รูปงามสูงศักดิ์ถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงไม่เคยเห็นมาก่อนท่านอยากดื่มสุราหรือดูการร่ายรำขับขานดีเจ้าคะ”

        ฉู่จวินหลันปรายตามองโดยรอบจึงเห็นบรรยากาศในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งชัดเจน

        เหล่าสาวงามกำลังขับร้องร่ายรำอยู่บนเวทีตรงกลางโต๊ะแปดเซียนหลายสิบตัวที่รายล้อมรอบเวทีปูด้วยผ้าแพรสีสดแต่ละโต๊ะมีสาวงามสวมชุดบางโปร่งคอยรินสุรา บ้างยิ้มอ่อนหวาน บ้างยกถ้วยเชิญชวนแขกทั้งแก่หนุ่มสูงต่ำอ้วนผอมต่างเพลิดเพลิน บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก

        โดยเฉพาะโต๊ะที่อยู่ชิดเวทีบุรุษผู้หนึ่งนั่งเอนหลังอย่างเกียจคร้าน ดวงตาโฉบเฉี่ยวเย้ายวนริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์

        รอบกายเขามีสาวงามหน้าตาโดดเด่นหลายคนคอยรินสุราหั่นผลไม้ และโน้มตัวกระซิบกระซาบหยอกเย้าภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ฉู่จวินหลันนึกถึงภาพจองจำเดินประจานที่เห็นตอนนั้นทันที

        ฟู่จือเหิงอยู่ที่นี่จริงๆ

        “ข้าอยากได้สตรีชุดเขียวนางนั้น”ฉู่จวินหลันกวาดตามองสาวงามรอบกายฟู่จือเหิง ก่อนจะชี้เลือกคนหนึ่งออกมาทั้งยังกล่าวพลางโยนทองแท่งหนึ่งให้แก่แม่เล้า

        แม่เล้าตาลุกวาวแอบคิดในใจว่า คุณชายรูปงามผู้นี้คงเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่มาเปิดประสบการณ์กระมัง

        “สายตาคุณชายช่างดีนักเส่ว์อิ่งคือดาวเด่นของเรือนเฟิงหย่า แต่ตอนนี้นางกำลังนั่งดื่มอยู่กับคุณชายฟู่”

        ฉู่จวินหลันยิ้มบางแล้วโยนทองอีกแท่งหนึ่งให้นาง“ได้หรือไม่”

        แม่เล้าหัวเราะร่า“ได้สิๆ คนอื่นอาจไม่ได้ แต่สำหรับคุณชายรูปงามเช่นนี้ ต่อให้นางไม่อยากก็ต้องมา!หงเหลียน ลวี่หลิ่ว พวกเจ้าพาคุณชายขึ้นไปยังห้องชั้นบนก่อน”

        ฉู่จวินหลันจึงเดินตามสาวใช้สองคนไปยังห้องส่วนตัวชั้นบน

        หงเหลียนรินสุราให้ด้วยรอยยิ้มส่วนลวี่หลิ่วก็คอยจัดสำรับเล็กน้อยอย่างขยันขันแข็ง

        รอไม่นานประตูไม้แกะลายก็เปิดออกหญิงสาวผิวขาวผ่องราวหิมะสวมอาภรณ์สีเขียวนามเส่ว์อิ่งก็เดินเข้ามา

        ฉู่จวินหลันยกยิ้มมุมปากโบกมือไล่หงเหลียนกับลวี่หลิ่วออกไป แล้วเรียกเส่ว์อิ่งเข้ามาใกล้

        “นั่งลงสิ”ฉู่จวินหลันโยนทองสองแท่งให้อีกฝ่าย “คุณชายผู้นี้มีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

จวนฉู่ในขณะเดียวกัน ร่างอ้วนกลมผู้หนึ่งวิ่งลนลานพรวดผ่านประตูดอกไม้ตรงไปยังเรือนใหญ่

        ไม่นานนักในเรือนใหญ่ก็สว่างโร่

        ฮูหยินผู้เฒ่าสวมเสื้อกันลมบางสีเหลืองอ่อนนั่งอยู่ริมเตียง“...วันก่อนในงานชุมนุม ข้าเห็นว่าขาของคุณชายรองเหมือนจะมีปัญหาในเมื่อจวนกงติ้งอ๋องส่งคนมาเชิญเช่นนี้ ก็ให้คุณหนูสามไปเถิดแม้ดึกดื่นแล้วจะไม่สมควรไป แต่อย่างไรก็ต้องเป็นครอบครัวเดียวกัน เช่นนั้นก็ช่างเรื่องนี้เถิด”

        จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็สั่งให้คนไปตามฉู่จวินหลันมา