ตอนที่ 11 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (26)
หลังจากมั่นใจว่าจัดการปัญหาทุกอย่างได้แล้วอี้เหยียนเจ๋อจึงโล่งอก เช่นนี้ปัญหาเื่สินสอดก็มีหนทางแล้ว หลายวันนี้เขากับ 1007 พูดคุยแลกเปลี่ยนจนหาข้อบกพร่องออกมาไม่ได้ แผนที่นี้แปดเก้าในสิบส่วนเป็ของจริง
อี้เหยียนเจ๋อวาดมือปิด 1007 ไว้ในห้องดำอีกครั้ง “หากเรือชุดแรกกลับมาโดยราบรื่น ข้าจะปล่อยเ้าออกมา”
1007 ‘อี้เหยียนเจ๋อเ้าคนบัดซบ! เ้าคนเนรคุณ!’
วันที่อี้เหยียนเจ๋อออกเดินทางแสงอาทิตย์เจิดจ้า ไอความร้อนโอบเข้ามาชั้นแล้วชั้นเล่า เหนอะหนะตัวจนทำให้คนอึดอัด
เขามองเขม็งไปทางประตูเมือง รออยู่สองชั่วยามเต็ม ความหวังในแววตาค่อยๆ หดหายจนกลายเป็สิ้นหวังทีละเล็กทีละน้อย
ขันทีผู้ดูแลอดไม่ไหวโน้มน้าวเขา “องค์ชายห้า พวกเราออกเดินทางกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ หากชักช้ากว่านี้จะไปไม่ถึงศาลาพักม้าก่อนฟ้ามืดนะพ่ะย่ะค่ะ”
อี้เหยียนเจ๋อหลับตาไม่พูดจา แพขนตาหนาปิดลงมาเป็เงาชั้นหนึ่ง แสงอาทิตย์เจิดจ้าขนาดนี้ ไม่มาก็ไม่มา มาแล้วผิวไหม้เพราะโดนแดดก็ไม่ดี
“ไปกันเถอะ”
ขันทีผู้ดูแลตอบรับพ่ะย่ะค่ะสองสามคำ ในที่สุดคนกลุ่มหนึ่งก็ออกเดินทางได้เสียที
ขณะผ่านศาลาพักริมทางขันทีผู้ดูแลอุทาน “ไอโยว” หนึ่งเสียง “องค์ชาย ตรงศาลาพักริมทางนั่นใช่คุณชายของจวนเหวินจงโหวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
อี้เหยียนเจ๋อกำบังเหียนในมือแน่น เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ กลางศาลาพักริมทางบนเนินเขาไม่ไกลมีคุณชายบอบบางหน้าบึ้งตึงผู้หนึ่งยืนอยู่ คล้ายลมเย็นระลอกหนึ่งพัดพาความร้อนรุ่มขุ่นเคืองทั้งหมดของเขามลายหายไป
อี้เหยียนเจ๋อหวดแส้เร่งม้าบึ่งไปหาเหอหรง กระโจนลงโผกอดเหอหรงเข้ามาแนบอก ‘ในที่สุดเ้าก็มา’
เหอหรงซึ่งเดิมรออยู่สองชั่วยามกว่าเต็มไปด้วยความแค้นเคือง อ้อมกอดนี้พลันทำให้เขาอึ้งงันไม่ทันได้บันดาลโทสะก็กลับนิ่งแข็งทั้งร่าง แววตาเต็มไปด้วยความใและหวาดกลัว ในใจร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง “2333 เนื้อเื่นี้เหมือนจะไม่ถูกนะ!”
เขาผลักอี้เหยียนเจ๋อออกตวาดลั่นดุดัน “เ้าทำอะไรน่ะ!”
อี้เหยียนเจ๋อมึนไปครู่หนึ่ง เห็นเหอหรงทำท่าเหมือนอยากถอยห่างเขาไปสิบหมื่นแปดพันลี้จึงข่มกลั้นความรู้สึกในใจเอาไว้ ตอนนี้ยังไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลา
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปีติ สุ้มเสียงอบอุ่นชื้นใจ “ข้าดีใจยิ่งนัก ข้ารอเ้าที่ประตูเมืองตั้งนาน ยังคิดว่าเ้าไม่มาแล้ว อย่างไรก็เป็พี่น้อง จึงเสียใจอยู่บ้างอย่างเลี่ยงไม่ได้”
เสือหมอบห่างไกลสักหน่อยกระต่ายก็คิดว่าปลอดภัยไร้อันตราย โผล่หัวออกมาอย่างสบายใจอีกครั้ง
เหอหรงวางความระแวงลง ว่าเขินๆ “นี่ไม่ใช่เพราะข้าอยากทำให้เ้าแปลกใจหรือไร ใครจะรู้ว่าเ้าจะทึ่มทื่อรอข้าอยู่ที่ประตูเมืองเช่นนั้น”
หลังความปีติผ่านไปในใจอี้เหยียนเจ๋อล้วนขมเฝื่อน เขาไม่รู้จริงๆ ว่าคนผู้นี้มีไมตรีหรือไร้ไมตรีกันแน่
“เป็ข้าที่ไม่ดีเอง ทำให้เ้ารอนานแล้ว” อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยเบาๆ แฝงด้วยอารมณ์หนึ่งที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เหอหรงทำใจมองใบหน้าที่ตากแดดจนแดงปื้นของอี้เหยียนเจ๋อไม่ลง เื่นี้เดิมต้องโทษเขาที่ตัดสินใจเอาเองไม่บอกอี้เหยียนเจ๋อ “เื่นี้ก็ต้องโทษข้า ข้าควรบอกกับเ้าล่วงหน้าก่อน”
เหอหรงยื่นห่อผ้าใบหนึ่งให้อี้เหยียนเจ๋อ “ข้าขอกับเตียเตียมา ในนี้มีข้อมูลของข้าราชการเมืองเจียงโจว เ้ารักษาตัวให้ดี ตอนปีใหม่กลับมาห้ามเจ็บตัวเล่า”
อี้เหยียนเจ๋อรับห่อผ้ามาอย่างทะนุถนอม กอดไว้ในอก “คำสั่งคุณชายข้าย่อมไม่กล้าละเมิด หวังว่าคุณชายก็จะทะนุถนอมกายอย่างดี”
บรรยากาศเศร้าลงเล็กน้อย เหอหรงผลักอี้เหยียนเจ๋อทีหนึ่ง “เอาละ รีบไปเถอะ มิเช่นนั้นจะเข้าพักศาลาพักม้าข้างหน้าไม่ทันแล้ว ไม่ใช่จะไม่ได้เจอกันอีกเสียหน่อย”
1K
