ณ หมู่บ้านบ้านตงเป่ย ตอนนี้มี สามเหตุการณ์ที่ทำคนในหมู่บ้าน
วุ่นวาย เื่ที่หนึ่ง บ้านใหม่ของเฟยหลง ที่ตอนนี้
เริ่มเป็รูปเป็ร่างเเล้ว
หลังจากผ่านมาได้ครึ่งเดือนรูปแบบบ้านช่างสวยงามใหญ่โต
ในสายตาชาวบ้านธรรมดามากๆ
"เื่ที่สอง ไร่ข้าวโพดของบ้านเฟยนั้นเริ่มโตขึ้นมาเเล้ว
เเต่ล่ะต้นใหญ่โต สวยงาม จนชาวบ้านที่ผ่านไปมาพูดกันว่า
ไม่เคยเห็นข้าวโพดที่งามเช่นนี้"
"เื่ที่สาม ต้าจินลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านถูกทำร้ายร่างกาย
จนาเ็ สาหัส เเล้วยังมีคนจากบ่อนในเมืองมา
ที่บ้านต้าจิน เผื่อติดตามเงินที่ต้าจินเป็หนี้ไว้
เฟยหลงเองก็ได้รับรู้เื่เเล้ว เช่นกัน"
วันนี้เฟยหลง ตั้งใจจะมาเยี่ยมต้าจินที่บ้าน
เมื่อเจอหัวหน้าหมู่บ้าน จึงกล่าวทักทาย
"ท่านลุง ต้าจินเป็เช่นไรบ้าง"
"อาหลงเ้าเองรึ ก็สะบักสะบอมนะสิ" ข้าไม่เข้าใจจริงๆ
ว่ามันเกิด อะไรขึ้น คนจากบ่อนของนายน้อยอู๋
ก็มาข่มขู่ข้า ให้ชดใช้เงินที่ เ้าลูกชั่วนั้นติดพนันไว้อีก
เงินตั้งมากมายขนาดนั้นข้าจะไปหาที่ไหน"
หัวหน้าหมู่บ้าน ชื่อ หวง ต้าเถียน อายุ40ปี อย่างที่รู้กัน
เป็หัวหน้าหมู่บ้าน ที่ไม่ค่อยสนใจหมู่บ้านเท่าใดนัก
ไม่ใช่ว่าเขาเป็คนไม่ดี เเต่ชาวบ้านหมู่บ้านนี้
อยู่กันเเบบ ตัวใครตัวมัน ซึ่งเฟยหลงมองว่า
เพราะหัวหน้าต้าเถียน เด็ดขาดไม่พอมากกว่า
ดูจากที่ ต้าจินมีนิสัยเกเรเเล้วก็รู้ได้
"ท่านลุง ต้าจินเป็หนี้เท่าไรหรือขอรับ"
"100 ตำลึง"นะสิ
อาหลงในชีวิตข้า ข้ายังไม่เคยจับเงินมากขนาดนั้นเลย
ต่อให้ข้าขาย ทุกอย่างที่มี ยังไม่รู้จะพอหรือไม่เลย
อาหลง เ้าอาจจะคิดว่าข้าเป็หัวหน้าหมู่บ้านที่ไม่เอาไหน
เเต่ทุกคนในหมู่บ้านนี้ เลือกจะเป็เช่นนี้กันเอง
ไม่ว่าจะเื่อะไรที่ให้ข้าไปจัดการให้ ข้าในฐานะ
หัวหน้า ข้าไม่เคยกดขี่ หรือเอาค่าเสียเวลาเลยซักอีเเปะเดียว
เเล้วนี่ ตอนนี้บ้านข้ามีปัญหา จะขอพึงพาอาศัย
ทุกคนต่างพา
กันหลบหน้าข้ากันหมด ต้าเถียนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
"อ่าา อย่างน้อยหัวหน้าหมู่บ้านก็ยังมีข้อดีสินะ"
เฟยหลง คิดในใจ"
" ท่านลุงขอรับ ข้าขอเข้าไปดูต้าจิน ซักหน่อยนะขอรับ"
อืม เ้าไปเถอะ
ในห้องของต้าจิน ป้าหวังเเม่ของต้าจินกำลังเช็คตัวให้ต้าจิน
อยู่พร้อมเสียงสะอื้น
เมื่อเห็นเฟยหลงเข้ามาในห้อง ก็ด่าทอทันที
"เ้าจะมาทำไม จะมาทวงเงินกับต้าจินงั้นรึ
เ้าคนชั่ว สารเลวเ้าทำให้ลูกข้าต้องมีสภาพเป็เช่นนี้
!!เพราะเ้า เพราะเ้า!!
ป้าหวัง เป็คนที่เกลียด เฟยหลงมากๆ
เพราะนางคิดว่า คนที่ชักจูงให้ต้าจินเสียผู้เสียคนก็คือเขา
ซึ่ง มันก็คือความจริง
"ท่านป้า เข้าใจผิดเเล้วขอรับ ข้าจะเยี่ยมต้าจินขอรับ"
ท่านเเม่ ท่านเเม่ !! ท่านพอเถอะเื่นี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่หลงเลย
ต้าจินลืมตาขึ้นมา
ท่านเเม่ ท่านออกไปก่อนข้าจะคุยกับพี่หลงเสียหน่อย
"ได้ ถ้าเ้านี้ทำอะไรเ้า เ้าะโเรียกเเม่ได้เลยนะ"
ท่านเเม่ พี่หลงจะทำอะไรข้าล่ะขอรับ เขาเเค่มาเยี่ยมข้า
ป้าหวัง เดินออกไปโดยมี สายตาอาฆาตมองมายังเฟยหลง
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง เเล้วมันเกิดอะไรขึ้น"
เื่นี้ผิดที่ข้าเอง ข้าเมาเเล้วไปยืมเงินที่บ่อนนะสิ เเต่ข้ายืม
มาเเค่ 10ตำลึงเองนะพี่หลง พอผ่านมา2-3วันอยู่ๆ
มันก็เพิ่มมาเป็ 100ตำลึงเเล้ว
พวกมันบอกว่าข้า เขียนลงไปในสัญญา ข้าไม่มีสติ
เลยตกลงไปนะสิ พี่
"เเล้วเ้าจะทำอย่างไร ต่อไป "
ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน ตั้งเเต่ที่พี่ไม่ไป
ที่บ่อนข้าก็ไม่รู้ทำอะไร ก็มีสหายในบ่อนนั้นเเหละที่ชวน
กินสุราทุกวัน
พี่หลง นายน้อยอู๋ พาคนจากเมืองอื่น มาทำงานเเทนเรา
เเล้วนะพี่ พวกสหายเรา ก็โดนไล่ออกจนหมด
"สิ่งที่พวกเราเคยทำ มันเรียกว่างานหรือต้าจิน คอยเก็บหนี้
คนที่บ่อน ทำร้ายร่างกายคนอื่น รังเเกรีดไถ่ชาวบ้าน
สิ่งนี้เรียกว่างานหรือ"
ต้าจินงุนงง ในคำพูดเฟยหลง ปกติพี่หลงก็ดูมีความสุขใน
สิ่งที่เขาทำ เหตุใดถึงดูเปลี่ยนไปเช่นนี้
เ้าจะเลิก"ทำตัวเเบบนี้"หรือไม่
เฟยหลง ถาม
ไม่เเล้ว พี่หลง ทั้งทั้งที่เราทำงานให้กับนายน้อยอู๋ตั้งมากมาย
ท่านดูสภาพข้าสิ
ข้าบอกตามตรง ที่ข้าทำเพราะข้าอยากติดตามพี่ก็เท่านั้น
ข้าอยาก เที่ยวเล่นสนุกไปพร้อมกับสหายก็เท่านั้น
ทุกวันนี้ สิ่งที่เราทำ ข้ายังคิดเลยว่ามันจะชักจะเลยเถิด
เกินไปด้วยซ้ำ ตอนที่พี่บอกว่า พี่จะพอเเล้ว ข้าก็รู้สึกสับสน
เลยไปเมา ทุกวันจนเกิดเื่นี่เเหละพี่หลง
เฟยหลงคิดก็เป็จริงเเบบที่ต้าจินพูด เพราะตอนเเรกต้าจิน
ก็เหมือนเด็ก ที่ได้ไปเจออะไรใหม่ๆ เลยรู้สึกตื่นเต้น
สนุกไปกับมันก็เท่านั้น เลยถูกเฟยหลงคนเก่า ชักจูง
ไปในทางที่ไม่ดี เเต่ตอนนี้ก็ยังคงกับตัวทัน
"ดี งั้นเื่เงิน เดี๋ยวข้าจะช่วยเ้าก่อน ต่อไปนี้ก็ไม่ต้อง
กับไปที่นั้นอีกเเล้ว ช่วยพ่อเเม่ เ้าทำงานเลี้ยงดู
พวกท่าน เ้าทำได้ไหม"
ได้ได้ พี่หลง เเต่ท่านมีเงินหรือ ตั้ง100ตำลึงเลยนะพี่
เ้าพวกชั่วนั้น ข้าอยากจะเเก้เเค้นจริงๆ
"อืม ก็พอมีนิดหน่อย เ้าไม่ต้องถามมาก "
เเต่ว่า พี่หลง นายน้อยอู๋ ้าพบท่าน
ท่านต้อง ระวังตัวให้ดี คนผู้นี้ ข้ากับท่านต่างรู้ดี
ว่าเขาทำอะไรได้บ้าง ในสิ่งที่เขา้า
"นายน้อย อู๋หยาง งั้นรึ "
เฟยหลง คิดในความทรงจำ เหมือนจะเป็คนที่ให้เงิน
จ้างเฟยหลง
ทำเื่ ไม่ดีบ่อยๆ กะทั้งวางเพลิงก็เคยมาเเล้ว"
ก็เเค่ ครอบครัวพ่อค้าที่มีเงินเเค่นั้นไม่ใช่หรือ
อาศัยเลี้ยงดู ขุนนางเล็กๆเเล้วทำตัวอวดเบ่งวางอำนาจก็เเค่นั้น
เฟยหลงเห็นในความทรงจำดูเหมือนนายน้อยอู๋
จะเป็พวกประเภทชอบให้คนประจบสอพอ
ง่ายๆก็คือเป็เเค่คน ติ้งต๊อง ในโลกเก่าของเขาเท่านั้น
"เ้าไม่ต้องห่วง รักษาตัวให้ดี เดี๋ยวข้าไปเอาเงินมาให้
ตอนนี้ที่ตัวข้ามีไม่พอ ต้องเบิกที่ในตัวเมืองก่อน ข้าไปล่ะ"
ขอบคุณมากพี่หลง
"ไม่เป็ไร ข้าไม่ได้ให้เ้าเปล่า ข้าเเค่ให้ยืมไปก่อน"
"ค่อยมาชดใช้ข้า ภายหลัง"
ได้ได้ ข้าปากท่าน
เมื่อออกจากบ้านต้าจิน เฟยหลงเเวะไปบอกชิงเซียงว่า
จะเข้าไปในเมือง เเล้วก็ตรงไปทันที
ถึงเมืองซีเป่ย ก็ได้ยินเสียงโวยวายจากในตลาดเขาจึงเดินเข้าไป
มองดูก็เห็น คนคุ้นหน้าคุ้นตาในนั้น เป็กลุ่มสหายของเขา
ที่เมื่อก่อนเคยเป็ ลูกน้องนายน้อยอู๋
กำลังถูก กลุ่มชาวบ้านขวางปา ด้วย ก้อนหินบ้าง น้ำบ้าง
ผักเน่าบ้าง
!!ไปเลยนะ ไอ้พวกคนชั่ว เมื่อก่อนวางกล้ามใหญ่โตนัก!!
!!รังเเกพวกข้า เช้าเย็น ออกไป ออกไป !!!
!!ที่นี้ไม่รับพวกเ้า ทำงานหรอก!!
พวกเขาโดน เหล่าชาวบ้านเเละร้านค้าไล่ คงเป็อย่างที่ต้าจิน
พูดสินะ โดนขับไล่กันหมด เเต่ก็สมควรเเล้วล่ะ กับสิ่งที่เคยทำ
กับพวกชาวบ้าน
เฟยหลง เดินเข้าไปหาเลยทำให้ถูกน้ำ เเละผักเน่า
ที่ชาวบ้านขวางปาใส่เ่าั้ มาโดนเขาไปด้วย
"พวกเ้า ข้าเอง อาหลง"
พี่หลง!!!
รีบวื่งตามข้ามา เฟยหลงพาพวกเขาวิ่งออกไป ตรงซอยลึกซอยหนึ่ง ที่ไร้ผู้คน
พึ่หลง ท่านมาเเล้ว นายน้อยอู๋ไล่พวกข้าออกเเล้ว เเถมยังปล่อย
ข่าวให้ชาวบ้านมา จัดการพวกข้าอีก
"ข้ารู้ จากต้าจินเเล้ว ต่อไปพวกเ้าจะทำยังไง"
พวกข้าจะทำอะไรได้ล่ะพี่ กับบ้านไปก็โดนไล่ออกมา
พวกข้านอน ตรงวัดร้างนอกเมืองมาหลายคืนเเล้วพี่หลง
วันนี้ ทนหิวไม่ไหว เลยจะออกมาหางานทำเเล้วก็เป็อย่างที่
พี่เห็นนั้นเเหละ
"อ่ะ พวกเ้า4คน เอาไปหาอะไรกินกันก่อน "
เฟยหลงส่งเงินให้ 4ตำลึง
ในความคิด คนพวกนี้ไม่เลว พวกเขาล้วนฟังคำของเฟยหลง
"อยู่ที่นั้น กันไปก่อน เงินนั้นคงใช้กินอยู่ไปได้พักใหญ่"
"เเล้วก็ห้ามไปก่อกวนหรือ ทำร้ายผู้อื่นอีกเข้าใจหรือไม่"
พวกข้าเข้าใจเเล้วพี่หลง
"พวกเ้าไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปหาพวกเ้าในภายหลังเอง"
"เฟยหลงเดินออกมาพร้อมกับครุ่นคิดในใจนายน้อยอู๋
ทำเเบบนี้ ไปเพื่ออะไร ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้"
ปกติเ้าเฟยหลงเเทบจะเป็สุนัขผู้ซื่อสัตว์ที่ทำตามคำสั่งอยู่เเล้ว
ขอเเค่ให้ได้เงิน ได้สุราไว้กินดื่ม เเล้วทำตัวกร่างในเมืองเเห่งนี้
มีอะไร ที่เขาไม่รู้อีกนะ
"เดินมาจนถึงร้านยาของ หลี่หาน "
เขา้ามา รบกวนอาบน้ำที่ร้านก่อนไปโรงรับฝากเงิน
เพราะตอนนี้ ตัวเขาเปียกน้ำเเละเหม็นมากเพราะมีเเต่ผักเน่าที่เหล่าชาวบ้าน ขว้างปามาโดนเขา
มาถึงหน้าร้าน ไม่มีใครอยู่ด้านหน้าร้าน เฟยหลงจึงเดินเขาไป
ข้างใน ก็เห็นมีสตรีน้อย หน้าตาน่ารัก นางหนึ่งอายุน่าจะ
พอๆกับเฟยเซียน นั่งกินขนมอยู่ที่โต๊ะด้านหน้า
เมื่อนางเห็นเขา นางจีงเรียกเด็กรับใช้มา เเล้วให้
เด็กรับใช้ ห่อขนมเเล้วส่งให้เขาพร้อมกับเงิน 50 อีกเเปะ
เด็กรับใช้พูด "รับไป คุณหนูของข้าเมตตาให้เ้า
เเล้วก็รีบออกไปอย่ามายืนเกะกะหน้าร้าน"
เฟยหลง………..
"นี่ข้าดูเหมือนขอทานหรือ"
"หลี่หาน" ที่มาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าพอดี ก็ไม่อาจ
อดกลั้นได้ พรูดดดดด ฮ่าฮ่าฮ่า พี่หลง
ท่านไปทำอะไรมา ฮ่าฮ่าฮ่า
"ระหว่างทางมีปัญหานิดหน่อยนะ จะขอรบกวนล้างตัว
ที่ร้านของเ้าหน่อย"
ได้ๆรบกวนอะไรกัน
หลี่หาน เรียกเด็กรับใช้พาเฟยหลงไปอาบน้ำ
"ท่านพี่ ท่านผู้นั้นคือ"
สตรีนางนัอยพูดกับ หลี่หาน
น้องสาวเ้าได้เสียมารยาทกับเขาหรือไม่
หลี่หานพูดเชิงตำหนิสตรีน้อย
เฟยหลง อาบน้ำเสร็จก็ใส่ชุดที่เด็กรับใช้เตรียมไว้ให้
เมื่อเดิน ออกมาทุกสายตาจดจ้องมาเขา
พี่หลง" ท่านรู้หรือไม่ท่านใส่ชุดนี่้เเล้วดูดียิ่งนัก"
เหล่าสาวใช้หน้าเเดง ก้มหน้าเเอบมองเฟยหลงคนผู้นี้
เป็คน คนเดียวกัน กับขอทานเมื่อกี้รึ
"ขอบคุณ นายน้อยที่ให้ข้าหยิบยืมชุด"
พอเถอะๆ เกรงใจอะไรกัน ท่านกับข้าเราไม่ต้องเกรงใจ
อะไรกันหรอก พี่หลง
พี่หลง นี่น้องสาวข้า "หลี่จือหลิน"อายุ12 นางกับมาพร้อม
กับข้า
หลินเอ๋อร์ ขออภัยนายท่านด้วยที่เสียมารยาทเมื่อสักครู่ เ้าค่ะ
"เรียกข้าว่า เฟยหลง หรือ พี่หลงเถอะ ข้าเป็เเค่ชาวบ้านธรรมดา
หาของป่า มาขายที่ร้านพี่ชายคุณหนูเท่านั้น"
ไม่ได้เ้าค่ะ ท่านพี่บอกข้าเเล้ว ท่านเป็สหายเพียงคนเดียว
ของท่านพี่ ที่เมืองเเห่งนี้ เ้าค่ะ
"ช่างเถอะๆ อาหานเ้ากับมาเมื่อไร"
ข้ากับมาได้ 2 วันเเล้ว เถ้าเเก่จงบอกข้าเเล้ว ว่าท่านสร้าง
บ้านใหม่ มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือก็บอกข้าได้นะ
"ไม่มีๆ ช่างเฉิน ฝีมือดีมาก เ้าไม่ต้องห่วง"
ว่าเเต่ ท่านมีธุระ อะไรในเมืองรึพี่หลง
"มาโรงรับฝากเงินนะ
ไหนๆก็เจอเ้าเเล้ว ข้ามีธุระจะคุย
กับเ้าด้วยพอดี "
หลินเอ๋อร์ เ้าไปเดินเล่นก่อนเถอะ ข้าจะคุยกับพี่หลงซักหน่อย
"เ้าค่ะ"
หลี่หาน เห็นสีหน้าของเฟยหลงก็รู้ได้ทันทีว่ามีเื่สำคัญ
#######
ขอบคุณ ผู้อ่านทุกท่านนะครับ ^_^
70K
