การเป็มนุษย์ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสุข การเป็เทพก็เช่นกัน มนุษย์ตัวจ้อยอาจคิดว่าการเป็เทพนั้นทรงอำนาจ มีพลังมากมาย ใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี ไม่มีขีดจำกัด อายุยืนยาว แต่นั่นมันก็แลกมาด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง
ชีวิตที่เหมือนจะสบาย แต่ก็ไม่ได้ทุกข์เสียทีเดียว ชีวิตเทพร่วมพันปีของเขาช่างน่าเบื่อ ราวกับว่าต้องพายเรือไปเรื่อย ๆ ในแม่น้ำที่ไม่มีฝั่ง ชีวิตไร้จุดสิ้นสุด อยู่ในใต้ดินแสนมืดมิด แม้จะมีอัญมณีล้ำค่ามากมาย แต่จะเอาไปทำอะไรได้ ในเมื่อเทพไม่จำเป็ต้องใช้เงินตรา
หน้าที่ของบุตรแห่งฮาเดสอย่างเขา คือการตรวจตราความสงบในโลกมนุษย์ แต่ความไม่สงบก็ล้วนมาจากเทพทั้งนั้นแหละ
อย่างวันก่อนเกิดสึนามิที่ญี่ปุ่น เพราะลุงโพไซดอนกับลุงซุสแย่งนางไม้ไปเป็เมีย
เดือนก่อนแอรีสไปกดปุ่มนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือเพื่อก่อา
การเป็คนธรรมดาน่ะดีที่สุดแล้ว...เขาคิดว่าอย่างนั้น
อะพอลโลมักบ่นกับเขาบ่อย ๆ ว่าเขาใช้ชีวิตเทพไม่คุ้มเอาเสียเลย มีอายุหลายพันปีแต่ก็เลือกที่จะใช้มันไปกับการเดินทางไปทั่วโลก เรียนรู้อารยธรรมและศาสตร์แขนงต่าง ๆ จนกระทั่งเมื่อหลายเดือนก่อน...
เขาได้เดินทางมาที่รัฐแห่งหนึ่งอีกครั้งและพบว่านี่ที่เจริญกว่าสิบปีที่แล้วไปมากโข ทั้งอุตสาหกรรมบันเทิงที่โด่งดัง ตึกรามบ้านช่อง การแต่งตัวของผู้คน และธรรมชาติ
เดินมาเรื่อย ๆ จนถึงมหาวิทยาลัยที่เขาเคยมาเรียนเมื่อนานมาแล้ว เคยมีเพื่อนมากมาย รั้วที่เคยคุ้น ตึกใหญ่เป็แนวยาว โดม ห้องสมุด และอาจารย์ที่เคารพ แต่ทันทีที่เรียนจบก็ต้องลบความทรงจำออกจากทุกคน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นักเรียนดีเด่นที่ใคร ๆ ก็รู้จัก
กระนั้นในใจลึก ๆ ก็อยากให้ทุกคนจำเื่ของเขาได้...มันน่าเศร้าเกินไปที่จะต้องตัดขาดกับความผูกพัน แต่เขาไม่ได้มีทางเลือกอะไรมากนัก
และแล้วโลกอันแสนเหงาของบุตรแห่งเ้าขุมนรกก็จบลง เมื่อได้มาเจอกับชายร่างเล็กหน้าตึกอักษรศาสตร์ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนุษย์ผู้นี้เลย
สุดท้ายเขาตัดสินใจใส่หมวกล่องหนแล้วตามชายตาโตทรงเสน่ห์คนนี้ไปถึงที่บ้านหลังใหญ่
ไม่รู้เพราะแรงดึงดูดของั์ตางามคู่นั้น รอยยิ้มที่น่ารัก หรือคำพูดที่เจื้อยแจ้วกับทุกคนเสมอ ทำให้เขาสนอกสนใจได้ขนาดนี้
และเพิ่งจะได้เห็นนิยามของคำว่าครอบครัว มันมีออร่าความสุขแผ่ออกมาจากโต๊ะอาหารที่มีพ่อ แม่ ลูก พูดคุยถึงเื่ของวันนี้ แลกเปลี่ยนสุขและทุกข์ให้แก่กัน ต่างกันกับนรกใต้ดินอันกว้างใหญ่ บริวารมากมาย แต่หัวใจของเขากลับมืดมิด ปีละสามเดือนแม่ของเขาจึงจะลงมาครั้งหนึ่ง เพื่อโอบกอดกันและจากไป
แม่ชอบบอกว่าเกลียดพ่อ...แต่ลึก ๆ แม่ก็รักพ่อ นิสัยของเทพส่วนใหญ่คือมักมากในกาม แต่พ่อคือส่วนน้อย เขาเห็นพ่อนอกใจเพียงไม่กี่ครั้ง และหนึ่งในนั้นโดนแม่กับยายสาปให้เป็ต้นสะระแหน่
คนไม่รักคงไม่หึงหรอก...จริงไหม
หรือแท้จริงแล้วเขาก็้าความรัก จึงได้มาไฝ่เฝ้าอยู่บนโลกที่ล้นกิเลสเช่นนี้
การเฝ้ามองดำเนินไปเรื่อย ๆ จนได้รู้ว่าไทเลอร์คือความสุขเดียวในชีวิตอันแสนยาวนานของเขา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะยิ้มหรือหัวเราะก็เหมือนมีแสงแห่งความสุขแผ่ออกมา
การได้รับรู้เื่ราวของคน ๆ หนึ่ง การจดจำความชอบ กระทั่งรสอาหารที่เขาโปรดปราน ไม่น่าเชื่อว่าเื่แค่นี้จะทำให้หัวใจอิ่มเอมกว่าเพชรเม็ดโตจากเหมืองส่วนตัว
ไทเลอร์ชอบพุดดิ้งคาราเมล ไม่ชอบอากาศหนาว ชอบหมามากกว่าแมว...
“เจฟ"
“เจฟฟฟฟ เหม่ออะไรเนี่ย” มือของไทเลอร์โบกผ่านหน้าของเจฟไปมาด้วยความสงสัย
222
![[นิยายแปลเกาหลี] ขอที ผมคนนี้อยากหนีจากบทพระรอง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687765288_24758356.webp)
