ลิซ่าซึ่งกำลังรวบรวมสมาธิในการควบคุมนักรบผีดิบอย่างเต็มที่ ต้องตกตะลึงและยืนนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออก เมื่อหานซั่วเปลี่ยนทิศทางตรงมาหาเธออย่างกะทันหัน เธอสลัดความใ และรีบสั่งให้นักรบผีดิบวิ่งตามหานซั่ว ขณะที่เธอหายใจออกอย่างแ่เบาและเบี่ยงตัวหลบไปทางด้านข้าง
ลิซ่าไม่เข้าใจท่าทางของหานซั่วตอนที่เขาก้มศีรษะก่อนจะโน้มหลังเป็แนวโค้ง ออร่าที่คมกริบราวกับดาบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาขณะพุ่งตัวเข้าจู่โจม ไม่เหมือนสิ่งใดที่หานซั่วเคยแสดงออกให้เห็นมาก่อน จึงทำให้ลิซ่าถึงกับอกสั่นขวัญหนี
แม้นักรบผีดิบจะอยู่ห่างไปเพียงก้าวเดียว แต่ความเร็วของมันกลับไม่สามารถไล่ถึงตัวหานซั่ว และไม่สามารถมาช่วยลิซ่าได้ด้วยการวิ่งระยะทางสั้น ๆ ลิซ่าจึงยากจะคงความสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านได้เหมือนก่อน เธอวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางด้วยสีหน้าหวาดกลัว
เกิดเป็ภาพที่ประหลาดภายในห้องฝึกซ้อมห้องนั้น เมื่อนักรบผีดิบถือกระบองไม้วิ่งไล่ตามหานซั่ว หานซั่วเองก็ก้มศีรษะต่ำพุ่งเข้าใส่ลิซ่าโดยไม่พูดไม่จา ในขณะที่ลิซ่าวิ่งหนีไปรอบห้อง ลืมที่จะร่วมมือกับนักรบผีดิบเพื่อจัดการหานซั่วด้วยกันไปเสียสนิท
“ไบรอัน เ้าบ้าไปแล้วรึไง? กล้าดีอย่างไรมาวิ่งไล่ข้าแบบนี้!?” ลิซ่าะโไปด้วยขณะวิ่ง ความกลัวแฝงชัดในน้ำเสียง
สำหรับหานซั่วที่กำลังวิ่งไล่อยู่ เวลานั้น จิตใจของเขามืดมัวและไม่ชัดเจน มีเพียงเสียง ‘ผู้ใช้เวทปีศาจจะทำตามที่ใจปรารถนา…’ ที่ก้องดังวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดอย่างไม่รู้จบ
หานซั่วรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับลิซ่าให้ได้ มิเช่นนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่วิทยาลัยจะลงโทษเขา แต่ครอบครัวของลิซ่าจะต้องเรียกร้องการชดใช้ด้วยเื ไม่ว่าจะเป็ใครก็ตาม แต่คนเพียงคนเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เขาต้องทรมานอย่างแสนสาหัส เพราะเขาเป็เพียงทาสรับใช้
อย่างไรก็ตาม เหตุผลก็คือเหตุผล ตรรกะก็คือตรรกะ แม้รู้ว่าเขาไม่ควรทำ จึงเหมือนกับว่าหานซั่วกินยาผิดขนาน ไล่ตามลิซ่าอย่างไม่ยอมเลิกราเพราะเสียงในหัว ‘ผู้ใช้เวทปีศาจจะทำตามใจปรารถนา…’ วนเวียนจนส่งผลเป็รูปธรรม
ทันใดนั้นเอง
“อ๊า!”
ลิซ่าร้องออกมาเบา ๆ ตอนที่วิ่งและสะดุดล้มลงอย่างแรง หานซั่วใกล้ถึงตัวลิซ่าแล้ว และฉวยโอกาสนี้ย่นระยะทางโดยการก้าวใหญ่ ๆ เพียงก้าวเดียว
“อ๊า! ไบรอัน ทำอะไรน่ะ? ถ้าเ้ากล้าทำอะไรข้าละก็ ข้าฆ่าเ้าแน่!” ลิซ่าเห็นหานซั่วยืนอยู่ข้างกายก่อนที่เธอจะทันได้ยันตัวเองให้ลุกขึ้น เธอโพล่งคำขู่ออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นหานซั่วยกเท้าซ้ายขึ้นทำท่าจะเตะเธอ
คราวนี้เอง หานซั่วทำสีหน้าแปลกประหลาด เขาขมวดคิ้วอย่างดุร้าย ราวกับกำลังลังเล ความมีเหตุผลของเขาอยากห้ามตัวเองไม่ให้เตะลิซ่า แต่เมื่อประโยค ‘ข้าจะฆ่าเ้า’ ดังขึ้นในใจ สีหน้าโหดร้ายก็ปรากฏขึ้น เท้าที่ยกลอยอยู่ก็พุ่งลงไปเตะบั้นท้ายกลมกระชับของลิซ่าทันที
ตุ้บ!
เสียงดังขึ้นเมื่อเท้าโจมตีโดนเป้าหมายอย่างแรง เท้าของหานซั่วเหมือนเตะลงไปบนลูกบอลยาง เพราะความรู้สึกเด้งดึ๋งนุ่มนิ่มที่ััได้
“อ๊า...”
ลิซ่ากรีดร้องลั่น พลางสาปแช่งอย่างโมโห
ขณะเดียวกัน แก่นมนตราที่ห่อหุ้มออร่าต่อสู้ของคล็อดที่อกของหานซั่ว อยู่ดี ๆ ก็หมุนตัวคล้ายกระแสน้ำวน เขาััได้อย่างชัดเจนว่าออร่าต่อสู้ของคล็อดกำลังจางหายไปทีละน้อย ๆ ในวังวนนั้น
ออร่าต่อสู้สีเขียวอ่อนของคล็อดที่ยังหลงเหลือเป็มวลใหญ่หายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา และแก่นมนตราในร่างกายของหานซั่วกลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกว่าออร่าสีเขียวอ่อนถูกแก่นมนตรากำจัดไปจนหมดแล้ว
ในตอนนั้น แก่นมนตราที่รวมตัวกันบริเวณอกของหานซั่วเริ่มกระจายตัวโคจรไปทั่วร่างอย่างไร้ทิศทางอีกครั้ง เขาััได้ถึงพลังที่เคยจางหายไป บัดนี้ ได้ฟื้นฟูกลับมา แม้แต่สภาพจิตใจเองก็รู้สึกดีเยี่ยม ราวกับว่าเขาเพิ่งดื่มน้ำอมฤตเข้าไป
ในที่สุด หานซั่วก็เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของในประโยค ‘ผู้ใช้เวทปีศาจจะทำตามใจปรารถนา’ แล้ว เขาพบว่าแก่นมนตราจะยิ่งหมุนวนเร็วขึ้นหากเขาทำตามความปรารถนาแท้จริงในใจ และยังสามารถดูดซับและแปรเปลี่ยนออร่าต่อสู้ให้กลายเป็พลังงานสำหรับแก่นมนตราได้อีก
‘ผู้ใช้เวทปีศาจจะทำตามที่ใจปรารถนา และใช้ประโยชน์จากสิ่งอื่นมาเสริมให้ตัวเอง การบ่มเพาะเป็รูปแบบนี้เองสินะ!’
หานซั่วทำสีหน้าประหลาดขณะกำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง
“โอ๊ย... เจ็บชะมัด! ไบรอัน ข้าจะฆ่าเ้า เ้าทำข้าเจ็บ!”
ลิซ่านวดคลึงบั้นท้ายของเธอที่ยังโดนหานซั่วเหยียบไว้อยู่ พร้อมกับขู่เสียงดัง ตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตา ดูเหมือนว่าเมื่อครู่ หานซั่วคงเตะเธอแรงพอสมควร
แล้วความคิดของเขาก็หยุดชะงัก ร้องด้วยความใเมื่อสังเกตเห็นลิซ่า เขารู้จักอารมณ์รุนแรงของลิซ่าดี และการแก้แค้นเอาคืนของเธอก็เป็ที่กล่าวขวัญไปทั่ว เธอไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่หลังจากที่ทำกับเธอแบบนี้
ลิซ่าร้องไห้จริง ๆ ดูเหมือนว่าบั้นท้ายของเธอไม่ได้เจ็บแค่เล็กน้อย หากวิทยาลัยรู้เื่นี้เข้าละก็ ต้องเป็จุดจบของหานซั่วแน่ๆ
ทันใดนั้นเอง กระบองก็พุ่งมาตรงหน้า และกำลังจะฟาดลงบนศีรษะของเขาตามคำสั่งของลิซ่า
หัวใจของหานซั่วหล่นวูบ เมื่อหันไปเห็นกระบองที่กำลังฟาดลงมา แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ากระบองเคลื่อนไหวช้าเหลือเกิน เขาก้าวเท้า และหลบการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย
“เอ๊ะ?”
หานซั่วร้องออกมาอย่างประหลาดใจ ตามด้วยการเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดายอีกครั้งที่กระบองฟาดลงมาเป็ครั้งที่สอง เขาตระหนักได้ว่าไม่ใช่เพราะนักรบผีดิบที่เคลื่อนไหวช้าลง แต่เป็ความเร็วในปฏิกิริยาโต้ตอบของเขาต่างหากที่พัฒนาขึ้น
“ฮี่ฮี่ ก็ยังเล่นงานข้าไม่ได้อยู่ดี!”
เขาส่งเสียงหัวเราะพิลึกพิลั่นเมื่อคลายความกังวลแล้ว พร้อมกับหลบการโจมตีของนักรบผีดิบได้อย่างต่อเนื่อง ทุกขณะที่เคลื่อนไหว เขาััได้ว่าร่างกายของเขาว่องไวขึ้นเรื่อย ๆ มีแม้กระทั่งเวลามาพูดจาเยาะเย้ยลิซ่า
ลิซ่าตั้งใจจะใช้นักรบผีดิบช่วยแก้แค้นให้เธอ แต่ใครจะรู้ว่าเ้าบ้าไบรอันอยู่ดี ๆ จะไวเป็ลิงได้ขนาดนี้ เขาหลบการโจมตีของนักรบผีดิบด้วยการะโหลบไปทางนั้นทีทางนี้ที พร้อมกับเย้าแหย่อย่างหน้าไม่อายเพราะเธอทำอะไรเขาไม่ได้
“เ้าบ้าไบรอัน ไม่ยอมให้หนีง่าย ๆ แบบนี้หรอกน่า!” ลิซ่าดูจะเสียสมาธิเล็กน้อยเพราะความเจ็บที่บั้นท้าย เมื่อเห็นว่านักรบผีดิบแตะต้องหานซั่วไม่ได้จริง ๆ เธอจึงขู่เสียงแหลม และส่งนักรบผีดิบกลับไปยังมิติมืด
เธอพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่บั้นท้ายของเธอเจ็บเกินไปจากการเตะของหานซั่ว จนร้องออกมา “โอ๊ย!” ขาของเธอทรงตัวไม่อยู่และทรุดลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง
หานซั่วก็เลิกรู้สึกกดดันเพราะนักรบผีดิบหายไปแล้ว จึงยิ้มอย่างไร้สติ เดินไปอยู่ข้าง ๆ ลิซ่า ยื่นมือผอม ๆ ให้และพูดว่า“ให้ข้าพาเ้าไปห้องพยาบาลนะ”
“ไม่ใช่เื่ของเ้า เ้าคนปัญญาอ่อน!”
น้ำตาไหลลงมาเป็สายขณะที่เธอตอบกลับหานซั่วอย่างโกรธเคือง ยังคงรู้สึกได้ถึงอาการเจ็บที่แผ่ซ่านออกมา
หานซั่วใเมื่อได้ยินคำตอบ สายตาชั่วร้ายและกวนประสาทพลันฉายแววขึ้นในดวงตา จึงใช้มือซ้ายยื่นออกไปด้วยท่าทีกำลังจะััก้นกลม ๆ นุ่มนิ่มของลิซ่า และพูดอย่างซื่อๆ
“งั้น... ข้านวดให้ก็ได้!”
แม้กระทั่งตอนที่ลิซ่าตอนโกรธ เธอก็ยังดูน่ารัก แม้หน้าอกจะไม่ค่อยกลมกลึงสักเท่าไร แต่ก้นของเธอกลับงามงอนผิดธรรมดา หัวใจของเขาพลุ่งพล่านขึ้นทันทีที่ัับั้นท้ายของเธอ มันนุ่มอย่างเหลือเชื่อ แต่กลับกระชับแน่น เต็มไม้เต็มมืออย่างน่ารื่นรมย์
“อ๊า ไปตายซะ ไบรอัน อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ!”
น้ำตายังคงส่องประกายบนใบหน้า ใจนร้องเสียงดังทันทีที่รู้สึกว่าหานซั่วัับั้นท้ายของเธอ กระทั่งมีแรงใช้ทั้งแขนและขาดิ้นฟาดใส่หานซั่วรัวๆ
เท้าข้างหนึ่งของเธอเตะเข้าที่เข่าของหานซั่วพอดิบพอดีจนเขาเสียสมดุล และล้มลงบนตัวลิซ่า ในขณะที่มือซ้ายของเขายังกุมบั้นท้ายของเธออยู่
เมื่อกลิ่นหอมละมุนจากตัวลิซ่าลอยต้องจมูก หัวใจของเขาก็พลุ่งพล่านอีกครั้ง ร่างกายของลิซ่าอยู่ใต้ตัวเขาพอดี โดยที่มือยังจับบั้นท้ายของเธอ คราวนี้ััได้อย่างชัดเจนว่ามันนุ่มนิ่มมากเพียงใด
ลิซ่ารู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่า เธอตัวแข็งและพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองตอบหานซั่ว
แต่เพียงชั่วครู่เดียว ลิซ่าไม่ได้กรีดร้อง แต่ยกสองมือขึ้นด้วยสีหน้าเ็าและเริ่มร่ายเวท
“โอ ความมืดอันเป็นิรันดร์เอ๋ย จงแปรเปลี่ยนเป็ศรกระดูก และทำลายล้างตามประสงค์แห่งข้า...”
หานซั่วเสียขวัญและเริ่มลนลานเพราะรู้ว่านั่นเป็คาถาเริ่มต้นของเวทศรกระดูก เป็ไปไม่ได้เลยที่จะหลบหากถูกศรกระดูกยิงด้วยระยะประชิดตัวขนาดนี้ สักส่วนในร่างกายของเขาต้องโดนศรกระดูกเสียบทะลุเอาแน่ ๆ ไม่ตลกแล้วสิ ท่าทีของลิซ่าเยือกเย็นเสียขนาดนี้ เธอไม่ได้ล้อเล่นแน่ แต่เธอ้าจะฆ่าเขาจริงๆ
ความคิดวูบหนึ่งวาบขึ้นในหัว เขาตัดสินใจไม่รอให้ลิซ่าร่ายเวทจบ เขาตวัดแขนรอบตัวลิซ่า กดแขนของเธอลงและโอบกอดตัวเธอไว้แน่น เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ และประกบปากที่เผยอออกของเขาเข้ากับริมฝีปากแดงอวบอิ่มของเธอทันที
“ทำลาย... อ...อื้มมม...”
การร่ายเวทของลิซ่าหยุดชะงัก เวทมนตร์จึงไม่สมบูรณ์
ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างนุ่มนวล ความรู้สึกเปียกชุ่มแผ่ซ่านเข้าไปในใจของหานซั่ว สมองปลอดโปร่งโล่งสบายราวกับอยู่บนก้อนเมฆ ร่างทั้งร่างเหมือนกำลังล่องลอยไกลออกไป และไม่รู้ตัวสักนิดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
ก่อนจะได้เข้ามาอยู่ในร่างกายของไบรอัน หานซั่วไม่เคยจูบกับผู้หญิงมาก่อน การจูบผู้หญิงสำหรับเขาจึงเป็แค่เพียงทฤษฎี แต่ตอนนี้เกิดขึ้นจริงแล้ว ปฏิกิริยาในตอนนี้ของเขาจึงมีเพียงความสับสนระคนประหลาดใจ และคิดว่าความรู้สึกนี้ ...ช่างมหัศจรรย์กว่าที่เคยจินตนาการไว้เสียอีก
ใบหน้าของลิซ่าแดงระเรื่อขึ้นและร้อนผ่าว เธอหายใจไม่เป็จังหวะ ดวงตาพร่ามัวด้วยความสับสนไม่ต่างจากหานซั่ว จนไม่ทันได้ตระหนักว่าเธอเพิ่งถูกเขาทำอะไรบางอย่างลงไป
จู่ ๆ ลิซ่าก็หน้าแดงจัด และผลักหานซั่วออกอย่างแรง ชี้หน้าเขา
“เ้าโง่ไบรอัน ทำไมเ้าถึงชอบเอาของแปลก ๆ ใส่ไว้ในกางเกงนัก คราวก่อนก็ก้อนหิน คราวนี้ยังเอากระบองใส่ไว้อีก!”
“…..”
***************************
237K
