สลับร่าง พลั้งชน

"ครูยักษ์ค่ะ... มาได้จังหวะพอดีเลยนะคะพี่ครูยักษ์" อาร์ตเลียริมฝีปากเบาๆ พลางแสยะยิ้มที่ดูสวยสังหาร

"ครูยักษ์คะ พอดี แพรว... แพรวเวียนหัวจังเลยค่ะ" อาร์ตดัดเสียงหวานหยด พลางแสร้งทำท่าจะเป็นลมล้มพับลงไป

"สงสัยที่วิ่งชนเมื่อกี้ พอออกแรงวิ่งไปช่วยเด็กก็เลยออกอาการค่ะ" อาร์ตทำเสียงอ้อนออด

ครูยักษ์รีบคว้าเอวบางของครูแพรว (อาร์ต) ไว้ทันควัน สัมผัสจากมือนุ่มนิ่มที่ปะทะกับแผงอกกว้างทำเอาครูพละหนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อ "คุ... คุณแพรว ปกติคุณไม่เคย..."

"ไม่เคยอะไรเหรอคะ? ไม่เคยยอมให้เข้าใกล้แบบนี้ใช่ไหมคะ?" อาร์ตเงยหน้าช้อนสายตามองครูยักษ์ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวบางเขี่ยปอยผมขึ้นทัดหู "วันนี้อยู่ๆ แพรวก็รู้สึก... 'แปลกๆ' น่ะค่ะ เหมือนต้องการใครสักคนมาช่วยดูแล"

"ไปนั่งพักบนเตียงก่อนครับ เดี๋ยวผม... ผมช่วยดูให้" ครูยักษ์พูดเสียงตะกุกตะกัก เขาประคองร่างระหงของครูแพรว (อาร์ต) เข้าไปหลังม่านพยาบาลที่กั้นไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว

อาร์ตหย่อนก้นของร่างอันแสนน่ารักลงนั่งบนเตียงพยาบาลสีขาวสะอาดตา พลางจงใจขยับขาไขว้ห้างจนชายกระโปรงพยาบาลเลิกขึ้นสูง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟ

"ครูยักษ์คะ... แพรวรู้สึกปวดหนึบๆ ตรงช่วงหัวไหล่ไปจนถึงข้างหลังด้วยค่ะ สงสัยตอนล้มจะกระแทกแรงไปหน่อย" อาร์ตพูดพลางหันหลังให้ครูยักษ์ แล้วจงใจรูดซิปด้านหลังชุดพยาบาลลงเล็กน้อย ให้พอได้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียด "ช่วย... 'นวด' ให้แพรวหน่อยได้ไหมคะ? มือครูยักษ์ดูใหญ่ แข็งแรงและน่าจะอุ่นด้วยน่ะค่ะ"

ครูยักษ์ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือใหญ่และหนาที่เริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ค่อยๆ วางลงบนไหล่อันบางของครูแพรว (อาร์ต) สัมผัสของผิวพรรณที่นุ่มราวกับปุยเมฆทำให้ความยับยั้งชั่งใจของครูพละหนุ่มแทบจะพังทลาย

"ดะ... ได้ครับคุณแพรว ผมจะนวดให้ 'เบาๆ' นะครับ"

"ไม่ต้องเบาก็ได้ค่ะ... แพรวชอบแบบ 'หนักแน่น' ถึงใจมากกว่า" อาร์ตในร่างครูแพรวกระซิบเสียงพร่า พลางเอนหลังพิงแผงอกกว้างของครูยักษ์อย่างจงใจ สัมผัสของกล้ามเนื้อแน่นๆ ที่นวดอย่างเบามือ ทำเอาอาร์ตเคลิ้มจนเกือบจะลืมตัว

ในขณะที่สถานการณ์หลังม่านกำลังไต่ระดับความร้อนแรง ร่างของอาร์ต (ที่ข้างในคือครูแพรวตัวจริง) ลุกขึ้นมานั่ง หลังจากเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ก็เริ่มสังเกตรอบๆ ตัว และพอได้ยินเสียงรวมถึงเห็นเงาที่ทะลุผ่านม่านมา ก็นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง จนเธอเริ่มทนดูไม่ไหวอีกต่อไป เธอจึงพยายามจะเปล่งเสียงห้ามปราม แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเด็กหนุ่มกลับเป็นน้ำเสียงห้าวทุ้มที่ฟังดูสับสนรนราน

"เฮ้ย! ครูยักษ์! หยุดนะ! นั่นมัน... นั่นไม่ใช่..." ครูแพรวในร่างอาร์ตตะโกนก้อง พลางพยายามจะลุกขึ้นไปกระชากเปิดม่านออก

ครูยักษ์ชะงักมือทันที เขาโผล่หน้าออกมาจากหลังม่านด้วยสีหน้าหงุดหงิดจัด "ไอ้อาร์ต! เรายังไม่ไปเข้าเรียนอีกเหรอวะ? มาตะโกนโวยวายอะไรในห้องพยาบาลแบบนี้!"

"ครูยักษ์ ฟังฉัน... เอ๊ย! ฟังผมก่อน! คนที่อยู่บนเตียงนั่นน่ะ..." ครูแพรวในร่างอาร์ตพยายามจะอธิบายทั้งน้ำตาคลอเบ้า แต่ด้วยความที่ยังไม่ชินกับร่างเด็กผู้ชาย ท่าทางของเธอจึงดูเหมือนเด็กที่กำลังสติแตกมากกว่าจะพูดความจริง

ครูยักษ์ขมวดคิ้วหนา กวาดสายตามองสำรวจร่างเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "เอ้า! แขนขาเราก็ปกติดีนี่หว่า ไม่ได้หักไม่ได้เจ็บตรงไหน แรงตะโกนด่าครูก็ยังดีอยู่เลย เราอย่ามาสำออยเนียนโดดเรียนหน่อยเลยไอ้หนู"

"ผมไม่ได้สำออย! แต่ครูแพรวเขา..."

"ครูแพรวเขาเจ็บอยู่! เราวิ่งไปชนเขาจนเขามึนหัว แถมยังปวดตัวขนาดนี้ยังจะมากวนประสาทอีก!" ครูยักษ์ตัดบทอย่างไม่ใยดี เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปกระชากแขนร่างอาร์ตให้ลุกขึ้น "ไป! เดี๋ยวครูเดินไปส่งเราที่ห้องเรียนเอง จะได้ชัวร์ว่าเราจะไม่แอบไปมุดหัวหลบที่ไหนในโรงเรียนอีก"

"ไม่ไป! ปล่อยผมนะครูยักษ์! อาร์ต! ครูแพรว! ช่วยด้วย!" ครูแพรวในร่างอาร์ตพยายามดิ้นรนและส่งสายตาอ้อนวอนไปยังร่างตัวเองที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่บนเตียง

อาร์ตในร่างครูแพรวโบกมือหยอยๆ พลางส่งจูบอำลาให้ร่างเดิมของตัวเอง "ไปเรียนเถอะค่ะ 'น้องอาร์ต' เดี๋ยวครูแพรวจะให้ครูยักษ์ช่วย 'ดูแล' ความเรียบร้อยในนี้ต่อให้เองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

"ไอ้อาร์ต! แกมันเสียสติไปแล้ว!" ครูแพรวกรีดร้องเสียงหลง (แต่เป็นเสียงผู้ชาย) ขณะที่ถูกครูยักษ์ลากตัวออกจากห้องพยาบาลไปอย่างทุลักทุเล

เสียงฝีเท้าของครูยักษ์และเสียงโวยวายของครูแพรวในร่างอาร์ตค่อยๆ ห่างออกไปตามทางเดิน ทิ้งให้อาร์ตในร่างนางฟ้าชุดขาวนั่งไขว้ห้างยิ้มกริ่มอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

"ครูยักษ์ไม่อยู่แล้ว ทำอะไรต่อดีเนี้ย" อาร์ตพึมพำพลางเอนตัวลงนอนราบกับเตียงนุ่มๆ ในห้องพยาบาล

เมื่อเสียงแห่งความวุ่นวายหายไป ตอนนี้ที่ห้องพยาบาลจึงตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ และกลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ลอยอบอวล

อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ที่บัดนี้ครองพื้นที่เตียงพยาบาลเพียงลำพัง เขาทิ้งความกังวลเรื่องการถูกจับได้ไปเสียสนิท เพราะมั่นใจว่าเขาสามารถ ควบคุมทุกอย่างได้แล้ว

"ในที่สุด... ทางก็สะดวก!" อาร์ตพึมพำออกมาเป็นเสียงหวานใสที่ฟังแล้วเคลิ้มหู เขาเลียริมฝีปากที่เพิ่งทาลิปมันมาหมาดๆ แววตาซุกซนและเปี่ยมไปด้วยเลศนัยฉายชัดในดวงตากลมโตของนางฟ้าชุดขาว

อาร์ตเดินนวยนาดตรงไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่มุมห้อง ท่วงท่าการเยื้องกรายในร่างหญิงสาวช่างดูพริ้วไหว สะโพกผายขยับโยกย้ายไปตามจังหวะก้าวเดินอย่างเป็นธรรมชาติ จนเมื่อเขาดูตัวเองแล้วยังหลงรักเลย เขาหยุดยืนนิ่งหน้ากระจก จ้องมองเงาสะท้อนของพยาบาลสาวสวยที่ดูสะอาดตาแต่เปี่ยมไปด้วยความน่ารัก และมีเสน่ห์เย้ายวน

อาร์ตเริ่มใช้มือเรียวบางลูบไล้ไปตามโครงหน้าสวยสไตล์เกาหลีของครูแพรว นิ้วมือของเขาสัมผัสได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวแก้มที่นุ่มราวกับปุยเมฆ เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ซอกคอขาวของครูแพรว

"ทำไมมันหอมขนาดนี้วะ..." เขาพึมพำพลางใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวปอยผมสีน้ำตาลนุ่มลื่นขึ้นทัดหู

เขาเริ่มขยับมือลงมารูดซิบที่อยู่ด้านหลังเสื้อพยาบาลสีขาวลงอย่างเชื่องช้า เมื่อซิบลงมาสุดเขาจึงบรรจงค่อยๆ ถอดชุดพยาบาลออก ตัวของครูแพรวถูกเผยให้เห็นร่างที่เหลือแต่บราลายลูกไม้สีหวาน โดยมีกระโปรงซับใน และถุงน่องเต็มตัวสีขาวแบบบางใสที่มองแทบไม่เห็น ปกปิดร่างกายส่วนล่างอยู่ เนินอกขาวผ่องที่ดูอวบอิ่มรัดรึงอยู่ภายใต้ชั้นในสีหวานนั้น อาร์ตถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นความสมบูรณ์แบบของร่างกายนี้ เขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างทาบทับลงไปเบาๆ สัมผัสได้ถึงความอุ่นและความยืดหยุ่นที่ต่างจากร่างเดิมของเขาโดยสิ้นเชิง

อาร์ตลองหมุนตัวช้าๆ หน้ากระจก เพื่อสำรวจแผ่นหลังที่เนียนกริบและช่วงเอวที่คอดกิ่วจนน่าเหลือเชื่อ เขาใช้มือลูบผ่านส่วนเว้าส่วนโค้งจากหน้าอกมาจนถึงสะโพกที่ผายกว้าง ก่อนจะลองดึงชายกระโปรงซับในขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นต้นขาสีขาวนวล ผิวที่ขาของครูแพรวนั้นเนียนลื่นไร้ที่ติจนเขาลองใช้มือลูบไล้ขึ้นลงอย่างเพลิดเพลิน

"หยุดไม่ได้เลยจริงๆ " อาร์ตรำพึงออกมาด้วยความรู้สึกเพลิดเพลิน

เขาลองโพสต์ท่าต่างๆ หน้ากระจก ทั้งท่าจิกกล้องเย้ายวนแบบนางแบบ ท่าส่งจูบแบบหวานๆ หรือแม้แต่การลองทำหน้าดุแบบครูพยาบาลผู้ใจดีแต่แอบเผ็ดร้อน ความรู้สึกที่ได้เห็นตัวเองสวยขนาดนี้ทำให้เขารู้สึกมีอำนาจอย่างประหลาด เขาเริ่มจินตนาการถึงค่ำคืนนี้ที่จะได้อยู่คนเดียว... จินตนาการถึงสัมผัสที่เขาสามารถปรนนิบัติร่างนี้ได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีใครรบกวน

อาร์ตทิ้งตัวลงบนเตียงพยาบาลนุ่มๆ พลางบิดขี้เกียจไปมา ร่างกายที่นุ่มนิ่มนี้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด เขาหลับตาพริ้มพลางใช้มือสัมผัสความเป๊ะปังของร่างกายนี้ต่ออย่างไม่รู้จักเบื่อ

"อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ จังเลยค่ะ!"

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ไม่ทันไร เรื่องราวมันชักไปกันใหญ่แล้ว อาร์ตเล่นกับร่างของครูแพรวซะจนลืมตัวเลย แถมติดใจร่างของครูแพรวอีก ไม่รู้ว่าอาการจะหนักว่าเคสของพี่นลินหรือเปล่า โปรดติดตาม