"ข้าพูดแล้ว ข้าพูดแล้วได้โปรด"หลี่อันกรีดร้องอ้อนวอนให้ฟ่านเว่ยหยุด
"เจ้าจะรีบๆพูดหรือจะให้ข้าเปิดอีก มันคงน่าสนุกดี เจ้าจะได้มีเพื่อนเยอะแยะ"ฟ่านเว่ยยิ้ม เขานี้ช่างเป็นคนดีเสียประไร หลี่อันที่ได้ยินนางรีบเปิดปากออกอย่างไว
"นอกจากแผ่นกระดาษแปลกๆแล้ว ข้ายังเจอผลึกใสๆสิ่งๆนั้นวิเศษมากมันประทานพรสิ่งนางต้องการ"สิ้นเสียงนั้นนางก็กรีดร้องออกมาเพราะมีบางสิ่งไต่เข้าไปในใต้กระโปรงของนาง นางพยายามปัดเป่า นางนึกถึงผลึกอีกครั้งถ้ามีสิ่งนั้นนางจะจัดการกับพวกมัน
"ผลึกหรือ ?"ฟ่านเว่ยงงนิดหน่อย ผลึกอะไรนี้นางกลัวว่าเขาจะขโมยของนางหรือ ฟ่านเว่ยหันไปมองอี้หลงที่ขณะนี้ขมวดคิ้วแน่น
"สามี เจ้าเป็นอะไรเจ้ารู้หรือผลึกนั้นคืออะไร"ฟ่านเว่ยเห็นสีหน้าของอี้หลงที่จริงจังก็อยากหยอกล้อคนงาม กระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนยื่นมือไปตบก้นของอี้หลง จนอี้หลงสะดุ้งหลุดออกจากความคิดเหลือบมามองฟ่านเว่ยหน้าดำคล้ำ ฟ่านเว่ยแลบลิ้นใส่ อี้หลงตัวสั่นอยากสั่งสอนเด็กซนที่มาตีก้นเขา คราวหลังเขาจะเอาคืนเป็นเท่าตัวเลย
"นี่ๆ สามีเจ้าบอกข้าสิ นี่ๆ"ฟ่านเว่ยรู้สึกชอบใจกับสีหน้านั้นของอี้หลง อยากบดขยี้ทรมานคนงามใต้ร่างเขาจริงๆ
"ภรรยา เจ้าถามอะไรข้า"อี้หลงที่กำลังคิดอยู่ไม่ได้ฟังฟ่านเว่ยเลย ฟ่านเว่ยเลิกคิ้วขึ้นก่อนประชิดตัวใกล้ยื่นหน้าไปใกล้อี้หลง ใบหน้านั้นค่อยๆยื่นมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ อี้หลงคิดในใจจูบอีกแน่แต่ก็ต้องแห่วไป
"ข้าถามว่า ผลึกนั้นคืออะไร"ฟ่านเว่ยเลื่อนไปกระซิบที่หูอย่างแผ่วเบาก่อนเป่ามันจนอี้หลงสั่นขนลุก เขากลืนน้ำลายดังอึก เด็กซนผู้นี้ชอบยั่วยวนเขาเสียจริงถ้าเขาเอาจริงละก็ลุกไม่ขึ้นอย่าว่ากัน
"ข้าเองก็ไม่รู้"อี้หลงเองก็ไม่รู้ ผลึกที่ประทานพรหรือ อี้หลงพยายามนึกเพราะสิ่งนั้นที่ตระกูลทิ้งไว้ให้ก็มีผลึกเช่นกัน ได้ยินว่าตระกูลเซี่ยมีอารยธรรมที่สูงสุดมาก่อน บรรพบุรุษของเขามีศาสตร์มากมายที่ล้ำหน้าไปมากจากโลกโบราณนี้ ทั้งศาสตร์อาหาร แพทย์ อีกมาก เขาเองก็ไม่รู้มากนักแต่อาจารย์ของเขาเป็นผู้บอกกล่าว
"เจ้ามีไรปิดบังข้าอีกหรือ สามี "ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงผละตัวออกจากหูอี้หลง อี้หลงถอนหายใจ
"เจ้าไม่ยอมบอกหรือ"ฟ่านเว่ยยื่นมือไปบีบตรงเป้ามังกรของอี้หลง อี้หลงกัดริมฝีปากแน่น หลี่อันที่สติแตกไปเห็นฉากนี้เข้าด้วยความที่เกลียดพวกรักร่วมเพศนางก็กรีดร้องออกมาอย่างเกลียดชัง
อี้หลงที่ทั้งสุขใจทั้งลำบากใจก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่ปริปากออก เขาไม่อยากเปิดเผยตัวตนของเขาให้ฟ่านเว่ยรู้ ฟ่านเว่ยที่รู้สึกเบื่อหน่ายก็หยุดบีบก่อนจะพ่นลมหายใจจากจมูกอย่างแรง
"ดี ดี ในเมื่อเจ้าไม่บอก ข้าก็จะหาสามีใหม่"ฟ่านเว่ยหรี่ตา อี้หลงที่ได้ยินก็มีสีหน้าบูดบึ้ง ริมฝีปากที่กัดอยู่ก็ปล่อยออกก่อนกัดฟันดังกรอด ฟ่านเว่ยยกยิ้มในใจ
"สามียังไม่ตาย แต่เจ้ากลับอยากหาสามีใหม่หรือ"ถึงเวลาแล้วที่ต้องให้เด็กซนรู้ว่าเขาเป็นสามี ฟ่านเว่ยทำได้เพียงแต่ยิ้ม
อี้หลงรีบจับตัวฟ่านเว่ยก่อนจะผลักไปที่เตียงฉีกกระชากชุดที่ปกปิดฟ่านเว่ยออก ให้เผยเห็นผิวที่เนียนขาว บนยอดหน้าอกก็มีเม็ดเชอร์รี่สีสวยน่าดึงดูด รีบเลื่อนใบหน้านั้นลงกัดดูดเม็ดนั้นอย่างรวดเร็ว ฟ่านเว่ยอยากหัวเราะอี้หลงเป็นหมาหรือไร
ฟ่านเว่ยยกเข่าขึ้นลูบกับมังกรน้อยของอี้หลงเสียดทานไปมาจนมังกรน้อยนั้นตื่นขึ้นโผงหัวขึ้นมา ฟ่านเว่ยที่รับรู้ถึงตัวมังกรที่แข็งขึ้นรีบกระชากชุดของอี้หลงออก ตอนนี้ทั้งสองต่างเปลือยกาย หลี่อันที่ยังคงปัดแมลงไปมานางยังคงอึ้งตึง นี้พวกมันกลับแสดงฉากนี้ให้นางดูเลยหรือ นี้มันทรมานแบบใดกัน นางกรีดร้องออกมาที่ต้องอยู่ในสภาพนี้
เสียงกรีดร้องของหลี่อันไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดลงแต่กลับเพิ่มอารมณ์ขึ้น อี้หลงเลื่อนหน้าไปแนบริมฝีปากนั้นดันลิ้นเข้าไปข้างในก่อนดูดมัน ฟ่านเว่ยที่อยู่ใต้ร่างของอี้หลงเอื้อมมือไปด้านหลังของอี้หลงลูบไล้มันลงไปเรื่อยๆก่อนที่จะจับแก้มก้น สองมังกรยังคงเสียดทานกันจนมันร้อน อี้หลงเลื่อนมือมาจับมือของเด็กซนก่อนนำมากัด ฟ่านเว่ยได้แต่คิด เป็นหมาจริงๆด้วย อี้หลงจับมังกรน้อยของฟ่านเว่ยมาลูบขึ้นลง จนฟ่านเว่ยสั่นสะท้านอยากปลดปล่อยแต่กลับโดนมือคู่นั้นของอี้หลงหยุด
ฟ่านเว่ยทรมานเขายกขาขึ้นเตะด้านหลังของอี้หลง โดยไม่รู้ตัวว่ามีบางอย่างกำลังทิ่มแทงประตูด่านสีสวยของเขาอยู่ มังกรน้อยของอี้หลงพยายามสู้ฮึบดันเข้าไป ฟ่านเว่ยมึนงงสักแปป คนงามกำลังจะแทงเขา ฟ่านเว่ยพยายามจับตัวอี้หลงให้พลิกตัวลงแต่ทำไมเหมือนอี้หลงจะมีแรงเยอะกว่าเขา
หนังตาของฟ่านเว่ยกระตุกถี่ๆ ไอสารเลวนี่ ฟ่านเว่ยรู้สึกเจ็บเล็กน้อยมังกรของอี้หลงบุกเข้ามาได้แล้วที่ปลายหัว หัวใจของฟ่านเว่ยแทบวูบ เวรเอย
อี้หลงปากยังคงจูบยอดอกสีสวยอย่างเมามันส์ มือข้างหนึ่งจับมังกรน้อยของฟ่านเว่ย อีกข้างเริ่มจับสะเอวของฟ่านเว่ยแน่น ฟ่านเว่ยในใจได้แต่ร้องว่า ซวยแล้ว ประตูของเขากำลังโดนมังกรบุกรีบผลักตัวอี้หลงออกไปแต่อี้หลงเองก็จับเอวแน่นก่อนจะเริ่มดันตัวเข้ามา ฟ่านเว่ยเจ็บๆคันๆแต่ก็เหมือนมีฟ้ามาช่วยเขา
"ฮูหยินขอรับ กรี๊ด!!"หลงเปาที่เข้ามาเห็นภาพที่ค่อนข้างอลวน เขาที่พึ่งฟื้นก็รีบมาหานายของตนจนรู้ว่านายตนมาที่นี้จึงตามมา ไม่นึกเลยไม่นึกเลย ภาพด้านล่างมีหญิงสาวที่กรีดร้องโดนแมลงไต่ตอม ส่วนด้านบนก็เจอฉากเมื่อตอนในสวนอีกครั้ง หลงเปาทำได้แต่ยกนิ้วในใจก่อนสลบไปอีกครั้ง
ฟ่านเว่ยที่เห็นหลงเปามาช่วยตนก็รีบถีบอี้หลงออกตรงประตูหลังที่ถูกหัวมังกรบุกก็สั่นเล็กน้อยเหมือนมันโหวงๆ อี้หลงที่อุตส่าห์เข้าไปได้นิดหน่อยก็หงุดหงิดอีกนิดแท้ๆ ถึงมันจะเข้าไปแล้วปลายหัวแต่เขาอยากตีประตูด่านนั้นให้เป็นของตน ได้แต่กัดฟันแน่น ดวงตาแดงก้ำเต็มไปด้วยความอดกลั้นที่อยากปลดปล่อย
ครั้งนี้ฟ่านเว่ยหัวเราะไม่ออก อีกนิดเขาเกือบเสียประตูไปแล้ว ถึงมันโดนพังไปที่หัวประตูก็ตามเหลือบตามองอี้หลงก่อนยกมือเลื่อนไปดีดหัวมังกรซนนั้นจนมันแดงเถือก ใบหน้าอี้หลงบิดเบี้ยวเขาอยากจับเด็กซนมาตีก้น
ฟ่านเว่ยรีบลุกลงจากเตียง ชุดของเขาโดนอี้หลงฉีกขาดไปหมดก่อนจะเรียกบ่าวนำชุดมาให้แล้วอุ้มตัวหลงเปาไป ตรงที่โดนบุกของเขายังรู้สึกเจ็บนิดๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมเกย์ถึงเป็นรับกันส่วนใหญ่ทั้งๆที่มันเจ็บออก ถึงแม้จะมีคนบอกให้เขาลองดูก็เถอะ
"เฮ้อ เล่นกับเจ้าหมานั้นทีไรข้าต้องเสียเปรียบทุกรอบ"ฟ่านเว่ยได้แต่กัดฟันอย่างเกลียดชัง ทำไมเขาต้องอยู่ล่างด้วยฝันหรือ เจ้านั้นคิดจะบุกเขาจริงหรือ ไม่ยอมเขาไม่ให้เป็นอย่างนั้นแน่
อี้หลงที่ตอนนี้เขากระหายอย่างรุนแรง ทุกรอบที่สามีภรรยาจะได้ใกล้ชิดสู่ความสุขก็ต้องมีคนคอยขัดขวางตลอด ได้แต่กัดฟันอย่างเครียดแค้น
ฟ่านเว่นเดินกลับเข้าห้องของตน บริเวณรูหลังของเขาเจ็บ เขาถอดชุดออกมีแต่รอยแดงเต็มไปทั่วตัว
"หยางอิน พ่อข้าเป็นอย่างไรบ้าง"ฟ่านเว่ยเดินเข้าไปหาหยางอินที่กำลังดื่มสุรากับมู่ซานอยู่ เขาค่อยๆหันมามองอี้หลง มู่ซานที่ได้เห็นบางอย่างบนตัวของฟ่านเว่ยก็ทักออกมา
"เอ๊ะ ๆ นี้ท่าน อย่าบอกนะว่าท่านไปมีอะไรกับนางมานะ"มู่ซานชี้นิ้วไปที่บนคอของฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยรีบเอามือปิดก่อนหัวเราะร่า
"ฮาฮา มู่ซานถ้าให้ไปทำกับนางให้ข้าสู้ทำกับเจ้าไม่ดีกว่าหรือ "ฟ่านเว่ยหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนมองมู่ซานอย่างมีเลศนัย มู่ซานเห็นแบบนั้นรีบเอามือปิดหลังก้นของตน ถึงเขาชอบแต่งตัวเป็นสตรีแต่ใช่ว่าจะชอบถูกกระทำเยี่ยงนั้น
"ท่านอ๋องตอนนี้ยังหลับอยู่แต่ท่าทางอาการเหมือนคนอยู่ในฝันร้าย พึมพำบางอย่างไปมา"หยางอินรีบทำหน้าจริงจัง ฟ่านเว่ยเลิกขึ้น ก่อนยกยิ้มหรี่ตาลง
"ฮาฮา ไปเยี่ยมท่านพ่อดีกว่าเดี่ยวข้าจะหาวิธีทำให้ฟื้นเอง"ฟ่านเว่ยเริ่มอารมณ์ดี เขามีความคิดบางอย่างได้แล้ว
ฟ่านเว่ยรีบวิ่งไปที่เรือนของฟ่านซวินอาศัยอยู่ เปิดประตูไปในห้องยังคงมืดมิด ฟ่านเว่ยจุดแสงเทียนขึ้นก่อนเดินเข้าไปหาฟ่านซวินที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าที่หล่อเหลานั้นส่ายหัวไปมา เหงื่อไหลเต็มไปตัว
ฟ่านเว่ยยังคงจับจ้องร่างนั้นก่อนที่จะใช้เข็มทิ่มจุดให้ตื่น ดวงตาฟ่านซวินเบิกกว้างมึนงงในความมืดก่อนหันไปเห็นสีหน้าที่ฉีกยิ้มของฟ่านเว่ย
"ท่านพ่อ ท่านจำข้าได้หรือไม่"ฟ่านเว่ยเอยถามเสียงเย็นแต่ยังคงฉีกยิ้ม ฟ่านซวินก็ยังจำไม่ได้เขาจำเพียงกำลังแต่งงานกับหลี่อัน เมื่อนึกถึงหลี่อันเขาก็ตกตระหนกรีบลุก แต่โดนฟ่านเว่ยเอามือมาดันอกเขาให้นอนลง
"จุจุ ท่านพ่ออย่าบอกนะว่าท่านยังจำข้าไม่ได้"ฟ่านเว่ยเริ่มกดมือนั้นลงบนอกอย่างแรง ดวงตาเริ่มเปรอะเลือด ดวงตาฟ่านซวินยังคงแข็งกร้าว
"ดี ดี งั้นเดี่ยวข้าจะเป็นคนทำให้ท่านจำได้เอง"ฟ่านเว่ยไม่พูดมากอีกรีบจับหัวของฟ่านซวินโคกกับหัวของเขาอย่างแรง ดวงตาที่งสองต่างสบกัน
"ท่านจำได้อีกไหม"ฟ่านเว่ยยังคงเอยถามเสียงเย็น ก่อนกระแทกมันอีกครั้งจนหน้าผากของฟ่านซวินแตก เขามึนงง ฟ่านเว่ยได้คิดว่าพ่อของเขาที่ความจำเสื่อมมันเพราะอะไร เสื่อมธรรมชาติหรือเสื่อมตามคำขอของหลี่อัน
"ในเมื่อท่านจำข้าไม่ได้ที่เป็นบุตร ข้าเองก็ไม่เกรงใจที่ต้องจำท่านเป็นพ่อ"ฟ่ายเว่ยผละหัวออก ก่อนจะเอาผ้าบางอย่างออกจากอกเสื้อ ดึงมันออกมามันเป็นเข็มขนาดเล็ก ฟ่านเว่ยจ้องมองมันก่อนยกยิ้มขึ้นรีบฝังเข็มนั้นลงบนจุดที่หัวของฟ่านซวินอย่างเร็ว
ในชาติก่อนของฟ่านเว่ย เกิดมามีความสุขนักมีพ่อแม่ที่ดีทั้งคู่รักใคร่กัน เขามีน้องชายอีกหนึ่งคน พ่อแม่เป็นคนเก่งและขยันพวกเขาทำงานจนมีเงินก้อนหนึ่งเปิดบริษัทเล็กๆจนขยับขยาย ชีวิตของเขามีความสุขมากๆมันกำลังไปได้สวยแท้ๆ แต่เมื่ออายุได้ แปดขวบ ความฝันนั้นก็แตกสลายไป เมื่อครอบครัวประสบอุบัติเหตุทางนถยนต์มันพรากพ่อแม่และน้องชายของเขาไปอย่างไม่หวนคืนเหลือเพียงเขาที่ยังรอดอยู่ เหล่าญาติที่ต้องการโกงเขาก็มาแสร้งจะดูแลเขา จนฮุบทุกอย่างของเขาไป แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันอีก ไม่มีวัน ไม่มีวันให้ใครมาทำลายเด็ดขาด
ฟ่านซวินรู้สึกเจ็บปวด แต่ฟ่านเว่ยไม่หยุดเขาค่อยๆเริ่มฝังเข็มนั้นต่อไปเรื่อยๆ ฟ่านซวินเจ็บปวดก่อนที่จะมีภาพมากมายไหลเข้ามาในหัวของเขา เขาส่ายหัวไปมาอย่างเจ็บปวดเหมือนโดนคนกระชากหัวนั้น เข็มที่ฟ่านเว่ยใช้มันอาบไปด้วยยาที่สร้างขึ้นจากพลังไม้ของเขา ผลของมันค่อนข้างร้ายแรง ทำให้สมองเกิดอาการมึนงงและภาพหลอน
ฟ่านเว่ยเองก็ไม่อยากใช้วิธีนี้แต่เขาไม่มีทางเลือก ทันใดนั้นก็มีเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง ฟ่านเว่ยเหลือบไปมองเห็นไอสารเลวที่พยายามบุกประตูเขา ฟ่านเว่ยเหม็นเบื่อไม่สนใจแต่อี้หลงก็วิ่งเข้ามากอดฟ่านเว่ยเลื่อนหน้าไปจูบบนไหล่ ดวงตาจับจ้องฟ่านซวินที่นอนอยู่บนอย่างทรมาน
"พ่อตาดูท่าน่าจะโดนผลึกที่หลี่อันเจอ จึงเป็นเช่นนี้"อี้หลงเพียงมองอย่างเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกอะไรกระชับอ้อมกอดนั้นแน่น ฟ่านเว่ยที่ได้ยินผลึกก็นึกถึงสมบัติ นึกถึงสมบัติเขาก็คิดถึงกล่องที่เขาพบ รีบหันไปหาอี้หลง
"สามี เจ้าพอมีกุญแจหรือไม่"ฟ่านเว่ยรีบถาม อี้หลงก็นึกกุญแจ กุญแจอะไร เอียงหัวลง
"กุญแจที่ไว้เปิดสมบัติตระกูลเซี่ยอย่างไรเล่า"ฟ่านเว่ยรีบพูด อี้หลงก็อ้อ เขาค่อยๆเอามือของฟ่านเว่ยเข้ามาในอกเสื้อของเขา ฟ่านเว่ยรู้สึกหนังตากระตุก อี้หลงยิ้ม จับมือนั้นล้วงเข้าไปจนฟ่านเว่ยจะสัมผัสได้บางอย่างรีบคว้ามันออกมา ดวงตาเปล่งประกายก่อนรีบออกไปที่ที่เขาเก็บสมบัติทิ้งอี้หลงที่ยืนค้าง แล้วรางวัลของเขาล่ะ?
ฟ่านเว่ยวิ่งไปถึงที่เก็บสมบัติรีบเปิดห้องนั้นพุ่งตรงไปที่กล่อง ก่อนที่จะเสียบกุญแจและเปิดกลไกนั้นออก อี้หลงที่เดินตามอย่างเศร้าสร้อยเหมือนหมาที่โดนเจ้านายทอดทิ้งจ้องมองฟ่านเว่ย ทันทีกล่องถูกเปิดแทบทำให้ฟ่านเว่ยและอี้หลงตกใจ
ข้างในนั้นมีแผ่นกระดาษที่ฉีกขาดลวดลายแปลกๆ แต่นั้นไม่ได้ทำให้เขาตกใจเท่ากับอีกสิ่ง สิ่งนั้นเขาจำมันได้แทบไม่มีวันลืม ผลึก ผลึกนิวเคลียสที่อยู่ในสมองของพวกสัตว์ประหลาด ทำไมสิ่งนี้ถึงมาอยู่ที่นี้ได้-----------ละครหลังฉากอี้หลง:"เข้าไปแล้ว ในที่สุดฟ่านเว่ยก็เป็นของเขา"หัวเราะออกมาอย่างดีใจ บิดเนื้อบิดตัวฟ่านเว่ย:"ก็แค่หัว ไม่นับโว๊ย"ทำหน้าขยาดใส่
1K
