บทที่ 1
ระบบพู่กันเทพเ้า
ณจวนตระกูลใหญ่แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าไร้ความรู้สึกเขาจับจ้องสายตาไปยังกระดาษเบื้องหน้า และหยุดนิ่ง
ทั่วร่างไร้การเคลื่อนไหว
"มันเกินจะรับไหว...ข้าจะไม่แตะต้องมันอีกต่อไปข้าจะไม่อดทนขีดเขียนสิ่งใด….อีกต่อไปแล้ว!"เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งบ่นงึมงำอยู่เพียงผู้เดียว
ณจวนตระกูลเซียว ชายหนุ่มคนหนึ่ง โยนพู่กันในมือของตน ลงไปยังพื้นเบื้องล่าง
“เปรี๊ยะ!” เสียงที่ชัดเจน และคมชัดดังขึ้น เมื่อมองไปยังพื้นเบื้องล่างพบว่าพู่กันหยกอันงดงาม กำลังแตก ละเอียดเป็ชิ้น ๆ ในทันที
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง...ที่ได้รับระบบพู่กันเทพเ้า...โปรดเปิดใช้งานทันที"ทันใดนั้น จู่ๆ เกิดเสียง
ดังขึ้นภายในจิตใจของเซียวหลง
"บัดซบ...นี่มันคืออันใดกัน?" เซียวหลงใกับเสียงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและหันมองไปรอบตัว เพื่อค้นหาเสียงปริศนาที่ไร้ร่องรอยแต่เมื่อพินิจอย่างละเอียดถี่ถ้วนกลับไม่พบร่องรอยของเ้าของเสียงลึกลับ เขาโพล่งออกมากับตนเองว่า
“ระบบพู่กันเทพ...เเท้จริงนั่นคืออะไร?” แต่ในเวลาต่อมา เมื่อเขาโพล่งคำถามออกไปกลับไร้ซึ่งคำตอบ จนรู้สึกว่า ตนเองนั้นโง่งมสิ้นดี
"สารเลว...กล้ามาล้อเล่นกับข้าถ่ายทอดเสียงทางจิติญญา เป็การรังแกโดยแท้ ทั้งๆ ที่ข้าไร้ความสามารถอันใดตั้งใจจะเยาะเย้ยข้าสินะ" เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ภายหัวใจของเซียวหลงก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นรุนแรงขึ้นในทันที
ย้อนกลับไปยังอดีตเซียวหลงเป็เด็กชายที่อาศัยอยู่บนโลกใบหนึ่งเนื่องจากความสามารถในการเขียนภาพที่เรียกว่าล้ำเลิศของเขาจึงถูกพ่อแม่บังคับให้เขียนภาพทุกวัน ซึ่งสิ่งนี้ทำให้พ่อแม่นั้น มีความสุข แต่ตัวเขานั้นกลับทุกข์ตรมทั้ง ๆที่พร์ในการเขียนภาพของเขาน่าจะทำให้เขานั้นมีความสุขแต่มันกลับกลายเป็ตรงกันข้ามหากต้องถูกบังคับให้เขียนภาพทุกวัน ก็กลับกลายเป็ความเกลียดชังเข้ามาแทนที่หัวใจ
อย่างไรก็ตาม่ชีวิตของเขาดำเนินมาจนถึง วัยครบรอบ 15 ปี เขากลับถูกสายฟ้าผ่าร่างจนสิ้นใจ และิญญาของเขาจับพลัดจับผลูข้ามดินแดนมายังต่างมิติและได้เกิดใหม่ในร่างของเด็กหนุ่มที่มีอายุใกล้เคียงกับเขาในชาติก่อนของตนเอง
ภายในใจเขารู้สึกยินดีที่สามารถหลุดพ้นจากการเขียนภาพไปได้เสียที....แต่ใครจะรู้ว่า ภายในดินแดนต่างมิติ ที่ทุกคนอาศัยอยู่ในโลกของการบำเพ็ญเพียรเซียวหลงยังคงถูกบังคับให้เขียนภาพทุกวันหลังจากที่ิญญาของเขาได้เข้ามาสิงในร่างนี้! มันต้องมีเหตุผลอะไรบ้างสิ?
"สารเลว!ชะตากรรมบัดซบอันใดกัน ข้าทำบาปกรรมหนักหนาร้ายแรงเพียงใดสิ้นชีวิตไปแล้วข้ามมายังดินแดนนี้ ยังต้องถูกบังคับให้เขียนภาพไม่จบสิ้น"
ทันทีที่เขานึกถึงสถานการณ์ที่น่าเศร้าหลังการกำเนิดใหม่ของตนเอง เซียวหลงก็อดไม่ได้ที่ก่นด่าสาปแช่งด้วยความโกรธแค้น
หากเขาสามารถทำได้..เขา้าที่จะบีบคอสิ่งที่เรียกว่า "พรหมลิขิต" ขึ้นมาให้สิ้นใจคามือของเขาจริง ๆ
เซียวหลงเป็ทายาทสายตรงของตระกูลเซียวหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ในเมืองลั่วหยุน และเป็บุตรชายคนเดียวของปรมาจารย์แห่งยุค
ร่างนี้ของเขาขึ้นชื่อว่าเป็อัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียร ที่หาตัวจับได้ยาก ภายในเมืองลั่วหยุนทั่วทั้งเมืองมองไปจะหาผู้ใดที่มีอนาคตสดใสเทียบเขาได้นั้นหามิไม่
แม้แต่เ้าเมืองลั่วหยุนเองก็ยังโปรดปรานเขาและได้หมั้นหมายบุตรสาวคนเดียวของเขากับเซียวหลง
อย่างไรก็ตามหนึ่งปีที่ผ่านมาเกิดการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วทำให้่ชีวิตที่เป็ดั่ง์กลับดิ่งไปสู่เหวนรก!
จู่ๆชายลึกลับก็บุกเข้าไปในตระกูลเซียวและหมายจะสังหารทั้งตระกูล ในเหตุการณ์นี้เซียวหลงต้องประสบกับความสูญเสีย บิดาของเซียวหลงถูกฆ่า
อย่างไรก็ตามเซียวหลงก็ถูกชายลึกลับคนนี้ทำให้เขากลายเป็คนไร้ประโยชน์...ไม่สามารถฝึกฝนพลังใด ๆได้อีกต่อไปแต่ยังเมตตาไว้ชีวิตเขาไว้
แม้ว่าต่อมาเซียวหลงจะรับสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกูลด้วยความสัมพันธ์ทางสายเืจากบิดาของเขาแต่อำนาจในการควบคุมที่แท้จริงของตระกูลเซียวทั้งหมดตกอยู่ในมือของผู้าุโเซียวฟ่าง
ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลงในโลกนี้ ยังเป็อัจฉริยะด้านการเขียนภาพอีกด้วยภาพเขียนของเขามีคุณภาพสูงเทียบได้กับของปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงและราคาของภาพเขียนของเขาก็มีราคาสูงมาก
ดังนั้นเพื่อผลประโยชน์าุโเซียวฟ่างบีบบังคับเซียวหลง กักขังเซียวหลงไว้ในบ้านบังคับให้เขาเขียนภาพในทุกวัน และนำไปประมูลขายโดยอ้างว่าเป็ช่างฝีมือในตระกูลเซียว
น่าเสียดายที่ถึงกระนั้น...เซียวฟ่างก็ยังไม่้าให้เซียวหลงมีชีวิตอยู่ได้นานเกินไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เซียวหลงถูกวางยาพิษจนเสียชีวิต!
เพราะเหตุนี้เซียวหลงจึงได้รับโอกาสเพื่อให้กำเนิดใหม่ในร่างนี้ด้วยวิธีนี้หลังจากการเกิดใหม่ของเซียวหลงแล้วเขายังจะกล้ากินอาหารที่เซียวฟ่างจัดหาให้เขาได้อย่างไร?
ตอนนี้มีทางเลือกเพียงสามทางสำหรับเซียวหลง: จะถูกวางยา....อดตาย... หรือจะถูกคนของเซียวฟ่างสังหาร
ระหว่างอาศัยอยูในตระกูลเซียว!
“เขากล้าทำกับข้า...เช่นนี้ได้อย่างไร!วันนี้วางยาข้า พรุ่งนี้สั่งอดอาหาร และฆ่าข้าเมื่อมีโอกาสข้าอยากจะให้เ้ากินอุจจาระจนสิ้นใจตายไปซะ เซียวหลงขบฟันและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
"หึ่งๆ!"ในเวลานี้แมลงวันน่าตายตนนี้ ไม่รู้ว่าบินมาจากที่ใดมันตรงเข้าสร้างความรำคาญเกาะบินว่อนไปทั่วบนใบหน้าของเซียวหลงมันทำให้อารมณ์ที่แย่อยู่แล้วของเขา..ก็ะเิออกมา
“แปะ!” เซียวหลงไม่คิดมาก เขาตบแมลงวันบนใบหน้าของตนเองทันที
"ปิ๊ง....ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่างได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต และระบบพู่กันเทพเ้า เปิดใช้งานได้สำเร็จ!" เสียงก่อนหน้า ดังขึ้นอีกครั้งในใจของเซียวหลง
ในเวลาเดียวกัน"แถบคุณสมบัติ" อันแวววาว ระยิบระยับสะดุดตาปรากฏขึ้นในความคิดของเซียวหลง
เ้าของร่าง:เซียวหลง
การฝึกฝน:ไม่พบ (ในปัจจุบันได้ปลดล็อค ขั้นฝานอู่, ขั้นเหลียนตี้,ขั้นถงซวน,ขั้นกงหวู่, ขั้นหยูคง แต่ละขั้นแบ่งออกเป็สิบระดับ)
ค่าประสบการณ์:0/10
ค่าพลังปราณ:0/0 (หลังจากใช้พลังปราณไปแล้ว จะสามารถฟื้นตัว 10% ต่อชั่วโมง โดยอัตโนมัติจนกว่าจะถึงขีดจำกัดสูงสุด!)
น้ำหมึกดั้งเดิม:0 หยด
พลังศักดิ์สิทธิ์:ไม่มี
ทักษะการต่อสู้:ไม่มี
อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต:"พู่กันเทพเ้าแห่งิญญาทั้งปวง" (ยังไม่ได้ปลดล็อก)เ้าของร่างสามารถปลดล็อกได้ หลังจากไปฝึกฝนไปถึงอาณาจักรถงซวนเท่านั้นด้วยพลังเหนือธรรมชาติ ทุกสิ่งที่วาดขึ้นมา...สามารถเปลี่ยนให้กลายเป็ของจริงได้)
นอกจากนี้ยังมีข้อความสีแดงขีดเส้นเตือนอยู่ภายในใจของเซียวหลง
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่างได้รับภารกิจหลัก"การทดสอบมีดพฤษภ ": ฆ่าสิ่งมีชีวิตใด ๆ ภายในหนึ่งชั่วโมงรางวัลสำหรับความสำเร็จ: อย่างแรก 100 ค่าประสบการณ์ อย่างที่สอง พลังศักดิ์สิทธิ์ระดับเทพเ้า" เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ"
การลงโทษสำหรับความล้มเหลว:จะสูญเสียโอกาสที่จะได้รับเพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพไปตลอดกาล เมื่อได้ยินสิ่งนี้เซียวหลงใอย่างมาก
"บ้าเอ๊ย!บัดซบ! เหวอ .....นี่มันเกิดบ้าอะไรกันแน่...ผู้ใดคิดค้นการละเล่นเช่นนี้...มันจะเป็ไปได้อย่างไรกัน"
ฮึบ!ความเ็ปอย่างรุนแรง ถาโถมเข้ามาในจิตใจของเซียวหลงในเวลาต่อมาเซียวหลงรู้ถึงพลัง ผลกระทบ และวิธีการใช้"ระบบพู่กันเทพเ้า" ทั้งหมดในคราเดียว
"ข้าเข้าใจ!ข้าเข้าใจแล้ว! ด้วยระบบพู่กันเทพเ้านี้ ตราบใดที่ฆ่าสิ่งมีชีวิตมากพอจะสามารถเลื่อนระดับการฝึกฝนพลังได้โดยตรง ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อก้าวข้ามไปยังอาณาจักรถงซวน...ข้าจะสามารถปลดล็อกอาวุธวิเศษแห่งพู่กันิญญาทั้งปวง
"และเปลี่ยนทุกสิ่งที่วาด ให้เป็ของจริง.....ถ้าเป็เื่จริง...ข้าคงจะกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่?" ร่างกายของเซียวหลงสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น
"ฮ่าฮ่าฮ่า....นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไปข้าจะลุกขึ้นสู้ด้วยตนเอง! ด้วยระบบนี้ในวันข้างหน้า....ผู้ใดจะกล้ามายืนเบื้องหน้าข้าได้อีก"
“เซียวฟ่าง..เ้ารอก่อนเถอะ ข้าจะเอาตระกูลเซียวกลับคืนมา! ส่วนเ้า...ข้าจะปล่อยให้เ้ากินอุจจาระจนตายครู่ต่อมา เซียวหลงมองไปที่รอยพู่กันสีทองบนฝ่ามือขวาของเขาและหัวเราะอย่างเอาเป็เอาตาย
"ข้าอาจทำอย่างอื่นไม่ได้....แต่ข้าเป็ผู้เชี่ยวชาญในการเขียนภาพมาสองชีวิต ฮ่าๆ"
"เมื่อข้าทะลวงขอบเขตของถงซวน....ข้าจะวาดภาพสนมขององค์จักรพรรดิหรือเทพธิดาก็ย่อมได้!"
"เฮ้เฮ้...ข้าจะมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมในวันข้างหน้า"เมื่อนึกถึงสิ่งนี้น้ำลายของเซียวหลง ก็ไหลเยิ้มออกมาด้วยความปรารถนาภายในจิตใจของเขา
รู้หรือไม่ว่า.....เซียวหลงใช้ชีวิตมาโดยเสียเปล่าในชาติที่แล้วเขาเป็เพียงเด็กหนุ่มไม่ประสีประสาแต่ข้าสาบานว่าชาตินี้จะไม่ทำผิดต่อตนเองโดยเด็ดขาด!
“นายท่าน....อยู่ที่นั่นหรือไม่? ท่านเซียวฟ่างให้ข้านำอาหารมาให้ท่าน....ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวที่แ่เบา ก็ดังออกมาจากหน้าประตูเซียวหลงรู้สึกะเืใจอย่างมาก ด้วยอารามร้อนในใจ
เป็นาง.....เซียวเหลียนเอ๋อนอกจากนี้ ยังเป็คนเดียวในตระกูลเซียว ที่ยังคงนับถือเซียวหลงเป็ผู้นำตระกูลใน่เวลาหลังการกำเนิดใหม่ เซียวหลงไม่ได้รับพิษ หรืออดตายเนื่องจากนางแอบนำอาหารปลอดยาพิษมาให้เขาอยู่เสมอ
“นางเป็คนแรกในโลกนี้....ที่ห่วงใยข้าอย่างแท้จริง”เซียวหลงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ จากนั้นสายตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมเขาพูดอย่างหนักแน่นภายในใจว่า "ความเมตตานี้คุ้มค่ากับความพยายามทั้งหมดของข้าที่จะตอบแทนเ้า!
ข้าสาบานว่าจากนี้ไปตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้นางได้รับอันตรายใด ๆ!"
“ผลั่ก!” เซียวหลงเพิ่งพูดจบประโยคนี้ในใจ และเกิดเสียงคนถูกตบตีอยู่ที่หน้าประตูอย่างรุนแรง
“ฮึบ ... ” ต่อมาเซียวหลงได้ยินเหลียนเอ๋อ คร่ำครวญด้วยความเ็ปเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ ใบหน้าของนางถูกทำร้าย จากนั้นเกิดเสียงอาละวาดดังลั่นขึ้นด้านนอกประตู:
“มิน่าเล่า....เ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยยังคงไม่ตายมันคือสาวใช้แพศยาที่ออกอุบายอย่างลับๆ!เ้ากล้าทำลายความไว้ใจของผู้าุโใหญ่ได้อย่างไร หาเื่ตาย! ดีเป็เพราะข้าค้นพบความลับของเ้า
เ้าไม่สามารถหลีกหนีไปได้...ดูไปดูมาเ้าก็หน้าตาสะสวย ข้ามีทางเลือกให้สองทาง: อันดับแรกเป็ผู้หญิงของข้าแล้วข้าจะมอบชีวิตใหม่ให้เ้า หรือให้ข้ารายงานเื่นี้กับผู้าุโอย่างลับๆข้าจะทำให้เ้าอยู่ไม่สู้ตาย เ้าไม่รู้หรือว่าการลอบฆ่าเ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยนี้เป็งานที่ผู้าุโมอบหมายให้!"เมื่อได้ยินเช่นนี้ใบหน้าของเซียวหลงก็มืดครึ้มทันที
ข้าสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้เหลียนเอ๋อได้รับอันตรายอีกต่อไป!แต่จู่ๆ กลับเกิดเื่ขึ้นมาทันทีโธ่...์มิให้เวลาข้าได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาเสียเลย? เซียวหลงรู้สึกว่าคนที่ถูกตบที่ด้านนอกประตู ไม่ใช่เหลียนเอ๋อแต่กลับกลายเป็ตัวเขาเอง!