บทที่ 8 เื่แบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน
อันโหรวพยักหน้า “ฉันรู้ดี เื่แบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน”
“แม่คะ แม่กับป้าจือเสี่ยวกำลังคุยเื่อะไรกันอยู่ หน่วนหน่วนอยากฟังด้วย” อันหน่วนดึงชายเสื้อแม่ด้วยความน้อยใจ
“ป้าจือเสี่ยวกำลังชมว่าพี่ชายของลูกทำอาหารอร่อยมากเลย”
หลินจือเสี่ยวรีบตอบรับทันที “หยางหยางเก่งมากจริง ๆ เธอทำอาหารอร่อยกว่าป้าซะอีก ไว้คราวหน้าให้หยางหยางทำอาหารแทนป้าเลยดีไหม”
อันโหรวดึงแขนเธอ “ฉันจะใจร้ายยอมปล่อยให้ลูกชายลำบากได้ยังไง เธออย่าหวังว่าจะแอบี้เีได้นะ”
“แหม ความรักของแม่ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ ตกลง เพื่อเป็การฉลองที่แม่โหรวโหรวได้เข้าทำงานที่บริษัทจิ่ง วันนี้พวกเราไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ ป้าจะเลี้ยงเอง!”
ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
“หยางหยาง หน่วนหน่วน ป้าสั่งอาหารมาเยอะมาก ถึงแม้พวกเธอจะอยู่ที่อังกฤษนานขนาดนั้น แต่ยังไงอาหารจีนก็อร่อยที่สุด” หลินจือเสี่ยวเอ่ยพลางตักอาหารให้พวกเด็ก ๆ ไปด้วย
อันโหรวมองลูกสาวกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อหันไปมองลูกชายกลับต้องขมวดคิ้ว
“หยางหยาง ทำไมลูกไม่กินล่ะ หรืออาหารไม่ถูกปาก” เธอลูบไหล่ลูกชายเบา ๆ
“แม่ อาหารที่นี่อร่อยกว่าของที่ผมทำ ตอนนี้ผมกำลังวิเคราะห์มันอยู่ แม่อย่าเพิ่งรบกวนผมเลย”
หลินจือเสี่ยวมองอันหยางทำท่าครุ่นคิด จนหัวเราะออกมา “โหรวโหรว ลูกชายเธอนี่สุดยอดจริง ๆ ทั้งดูแผนที่ได้ วิเคราะห์เื่อาหารได้ ถ้าเขาโตอีกหน่อย วิชาทั้งสิบแปดศาสตร์เขาคงจะรู้หมดแน่ กลายเป็อัจฉริยะในอนาคต น่าอิจฉาจริง ๆ”
“คุณป้า ต่อให้อิจฉายังไงก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้คุณคลอดเด็กสักคนเถอะ” อันหยางเงยหน้า ขมวดคิ้วน้อย ๆ ท่าทางจริงจังเหมือนใครบางคน
จังหวะหัวใจของหลินจือเสี่ยวกระตุกวูบ ก่อนเต้นตึกตักขึ้นเรื่อย ๆ
ให้ตายสิ พอถูกคุณจิ่งเวอร์ชันตัวน้อยมองแบบนี้ เธอขอพูดตามตรงได้หรือเปล่าว่าตัวเองกลัวสายตาแบบนี้มาก
“ว่าแต่ เธอรู้เื่คุณจิ่งจำใบหน้าคนไม่ค่อยได้หรือเปล่า แถมยังมีอาการแค่กับผู้หญิงโดยเฉพาะด้วย”
หลินจือเสี่ยวอึ้งไปสักพัก ไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนสนิทถึงถามอย่างนี้ แต่ก็ตอบไปตามตรง “คุณจิ่งเก่งกาจในด้านอื่น ๆ มีแค่เื่จำหน้าผู้หญิงไม่ได้เท่านั้น พนักงานในบริษัทบางคนยังล้อกันเล่น ๆ ว่า ถ้าวันหนึ่งคุณจิ่งจำหน้าภรรยาตัวเองไม่ได้ เขาจะทำยังไง”
“คงไม่ได้มีปัญหาหนักขนาดนั้นหรอก...” อันโหรวใ ที่แท้เขาก็มีปัญหาแบบนี้ด้วย
“เธอยังไม่บอกฉันเลยว่าทำไมเธอต้องเปลี่ยนเสียงด้วย”
“แม่ไปเรียนกับนักร้องโอเปร่าชื่อดังมา เื่เปลี่ยนเสียงนี้ถือว่าง่ายมาก” อันหยางว่าขณะตักอาหารให้แม่
“ว้าว เธอเก่งจังเลย!”
อันโหรวยิ้มน้อย ๆ “ถ้าเธอฝึกฝน เธอก็สามารถทำได้ ไว้ว่าง ๆ แล้วฉันจะสอนให้ แต่คืนนี้เธอต้องให้รายชื่อของนางแบบกับฉัน”
“แม่ ตอนกินข้าวอย่าคุยเื่งานสิ” อันหยางบอกอย่างใส่ใจและจริงจัง
อันโหรวหัวเราะ พลางยกมือสองข้างขึ้นแสดงท่าทางยอมแพ้ เธอไม่มีทางสู้เ้าลูกชายคนนี้ได้เลยจริง ๆ
“แม่ หนูรู้สึกไม่ดี” อันหน่วนพูดเสียงอู้อี้ อันโหรวเปลี่ยนสีหน้าทันที เธอรีบอุ้มลูกสาวเดินไปทางห้องน้ำ
หลินจือเสี่ยวมองอันหยางที่ยังคงจดจ้องเธอ ความประหม่าเกิดขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ เด็กคนนี้จะเลิกมองเธอแบบนี้ได้ไหมนะ
ั้แ่ที่เธอคิดว่าอันหยางเหมือนคุณจิ่ง เธอก็รู้สึกหวาดเกรงเขาอยู่ตลอด
ส่วนอันโหรวเดินอุ้มลูกสาวไปห้องน้ำ อันหน่วนดิ้นไปมาในอ้อมกอด
ทุกครั้งที่ลูกสาวทำแบบนี้ เธอก็รู้แล้วว่าลูกสาวเริ่มอั้นไม่ไหว
“หน่วนหน่วน ห้องน้ำอยู่ข้างหน้าแล้ว ลูกอดทนอีกหน่อยนะ อย่าฉี่ใส่แม่ ตอนนี้ลูกห้าขวบแล้วด้วย”
อันหน่วนน้ำตาคลอเบ้า กัดริมฝีปากแน่น “แม่ หนูจะอดทน”
จังหวะที่เธอกำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมนั้นเอง จู่ ๆ กลับมีร่างสูงใหญ่โผล่มา อันโหรวยั้งเท้าไม่ทันจึงชนเข้าอย่างจัง ทว่าชายคนนั้นมีสัญชาตญาณที่ดี เขากอดเด็กหญิงในอ้อมแขนเธอไว้ได้ แรงปะทะไม่น้อยนี้ทำให้อันหน่วนเจ็บจมูก เธออดกลั้นต่อไปไม่ไหว ฉี่ราดไหลเป็ทางจนเปื้อนชุดสูทราคาแพงของผู้ชายคนนั้น
อันโหรวอ้าปากค้าง รีบขอโทษเขาโดยที่ยังไม่ทันได้มองหน้าให้ชัด “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ เด็กยังเล็กจึงอั้นไม่ไหว”
“อันอวี้หาน” เสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยแรงดึงดูด
หลังได้ยินสุ้มเสียงของอีกฝ่าย เปลือกตาของอันโหรวพลันกระตุก รีบเงยหน้าขึ้นทันที
ที่แท้ก็เป็เขานี่เอง...เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อีกทั้งอันหน่วนยังฉี่ใส่เขาจนเปื้อนเต็มตัวอีก!
โชคดีที่วันนี้เธอยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางและใช้น้ำเสียงแหบแห้งพูดอยู่
และยังโชคดียิ่งกว่าคือ คนที่เขาเห็นคืออันหน่วนไม่ใช่อันหยาง
“ลูกสาวคุณเหรอ” จิ่งเป่ยเฉินเพิ่งเอ่ยปากถาม อันหน่วนดิ้นไปมาในอ้อมแขนของเขา ก่อนเด็กหญิงตัวน้อยจะพูดอย่างน้อยใจ “คุณลุง หนูขอโทษ แม่อุ้มหนูหน่อย”
ชายหนุ่มเพียงแค่ถามไปอย่างนั้นเอง แต่ไม่คิดว่าเด็กหญิงคนนี้จะเรียกเธอว่าแม่ ที่แท้เธอก็มีลูกแล้ว
ทั้ง ๆ ที่ดวงตาคู่นี้...จิ่งเป่ยเฉินเบนสายตาไม่มองตาเธออีก
“ขอโทษนะคะ คุณจิ่ง” อันโหรวแสดงสีหน้าเสียใจด้วยเสียงแหบแห้ง ยื่นมือทั้งสองออกไปหมายจะอุ้มอันหน่วนกลับมา
โชคดีที่เมื่อครู่เขาไม่ได้สนใจน้ำเสียงของเธอ
แต่ใครจะรู้ว่าตอนที่มือของเธอกำลังเอื้อมถึงตัวอันหน่วน จิ่งเป่ยเฉินจะเบี่ยงตัวหลบ
“คุณแต่งงานแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเย็น
เธอพยักหน้าทันที “แน่นอน ฉันแต่งงานแล้ว ลูกก็อายุห้าขวบ”
“สามีคุณเป็ชาวต่างชาติ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ใช้สายตาประเมินเธอไปมา
“ใช่” คำตอบนั้นเรียบง่ายและกระชับ เธออยากหลุดพ้นไปจากเขาโดยเร็วที่สุด ถ้าเขาเห็นอันหยางต้องไม่ดีแน่
“แม่ หนูไม่สบายตัว” เสียงของอันหน่วนขัดสถานการณ์อันน่าอึดอัด
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินอุ้มเด็กหญิงลูกครึ่งไว้ในอ้อมแขน สีหน้าของเขาพลันชะงักงันก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว เขาค้อมตัวนอบน้อม “คุณจิ่ง ทางนี้ครับ”
“ผมมีธุระด่วน ต้องขอตัวก่อน” น้ำเสียงเรียบนิ่งของจิ่งเป่ยเฉินทำให้ชายวัยกลางคนใอย่างมาก เขาพยายามอย่างยากเย็นกว่าจะเชิญชายหนุ่มมาได้ แต่อีกฝ่ายกลับจะออกไปกะทันหันเสียแล้ว
“คุณจิ่งครับ...” ชายวัยกลางคนเอ่ยราวกับกำลังอ้อนวอน
จิ่งเป่ยเฉินไม่แม้แต่จะมองเขา สาวเท้าเดินออกไปทันที
“คุณจิ่ง!” อันโหรวร้อนใจ เห็นเขายังอุ้มอันหน่วนไม่ยอมปล่อย จึงไม่สนใจเื่มารยาท ะโเรียกเสียงดัง
“แม่” อันหน่วนใเช่นกัน เธอดีดดิ้นเตะขาไปมาอยู่ในอ้อมกอดของจิ่งเป่ยเฉิน
“ฉันจะพาหนูไปเปลี่ยนชุด หนูไม่สบายตัวไม่ใช่เหรอ” คำพูดนี้ทำให้ท่าทีของอันหน่วนค่อย ๆ สงบลง
“หน่วนหน่วนอยากได้ชุดเ้าหญิง”
“ได้”
อันโหรวไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน แต่เมื่อเห็นลูกสาวนิ่งสงบอยู่ในอ้อมกอดเขา เธอก็ยิ่งร้อนใจ
สิ่งนี้คือความผูกพันทางสายเืใช่ไหม ต่อให้เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ลูกสาวแท้ ๆ แต่ก็ยังอดใจให้เข้าใกล้ไม่ได้
“คุณจิ่ง คืนลูกให้ฉันค่ะ” อันโหรวรีบวิ่งตามหลังจิ่งเป่ยเฉินมาตลอดทาง ขาเขายาวมากทั้งยังเดินเร็วอีก พอเธอตามถึงตัวพวกเขาก็อยู่หน้าลิฟต์แล้ว
“ตอนนี้เด็กไม่สบายตัว ผมจะพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” จิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็กดลิฟต์ทันที
เธอรีบตามเข้าไปด้านใน หลังจากเข้ามาแล้วจึงรู้ว่าลิฟต์นี้แปลกประหลาด เพราะภายในมีเพียงตัวเลขสิบแปดอยู่เพียงเลขเดียว
ลิฟต์ตัวนี้ตรงจากชั้นหนึ่งขึ้นไปถึงที่ชั้นสิบแปด นั่นหมายความว่ามันเป็ลิฟต์ส่วนตัวของใครบางคน
704
