กลรัก หนุ่มปริศนา

ทั้งสองเดินมาถึงบริเวณร้านอาหาร รดาเลือกโต๊ะที่เด่นที่สุดกลางร้านเพื่อให้ทุกสายตาได้มองเห็นเธอกับสิทธาอย่างชัดเจน

สิทธายกเก้าอี้ให้อย่างสุภาพ รดาเอ่ยขอบคุณและส่งยิ้มเล็กน้อยแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ของเธอ พร้อมกับเรียกพนักงานเสิร์ฟมาเพื่อสั่งอาหาร 

“ทานอะไรดีคะสิทธาขา” รดาถามสิทธาเสียงอ่อนหวานและยิ้มไม่หุบ

“อะไรก็ได้ที่คุณชอบ ผมทานได้หมดครับ” สิทธาพูด มองรดาด้วยสายตาหวานซึ้ง นี่เป็๲ครั้งแรกที่รดาพูดดีกับเขา อาการของรดามันปลอมจนเขาแทบจะหัวเราะออกมา

แต่อาการนั้นกลับไม่เป็๲พิรุธอะไรเลยสำหรับเด็กสาวพนักงานเสริฟ ที่มองคู่รักตรงหน้าอย่างอิจฉาในความหวานที่ทั้งสองคนมีต่อกัน

“งั้นขอสเต็กเนื้อสันสองที่ค่ะ” รดาพูดพร้อมกับยิ้มให้พนักงานเสิร์ฟ

“รับทราบค่ะ” เด็กเสิร์ฟรับออเดอร์แล้วเดินจากไปด้วยอาการเขินอาย

“คุณแสดงละครได้แย่มากรู้ตัวมั้ย” สิทธาเริ่มบทสนทนา

“หุบปาก..แล้วนั่งเฉยๆเถอะ” รดาพูดเสียงเขียว

“เอ้า…นางมารร้ายกลับเข้าร่างซะแล้วยังไม่ทันไรเลย” สิทธายั่วประสาทพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

“นายอย่ากวนประสาทฉันนะ เดี๋ยวแม่ก็ยกเลิกสัญญาซะหรอก” รดาตวาดลอดไรฟัน

“ขอโทษครับนายหญิง” สิทธาพูดอย่างเอาอกเอาใจ

สายตาหลายคู่ต่างจ้องมองทั้งสองด้วยความอิจฉา ด้วยความหล่อเหลาดูดีของสิทธาและความสวยสง่ามั่นใจของรดา ใครๆต่างมองว่าเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ถึงแม้รดาจะมีอายุมากกว่าสิทธาถึงสิบปีก็ตาม แต่ก็ไม่เป็๲อุปสรรคเลย เพราะรดายังแลดูอ่อนกว่าวัยเป็๲สิบปี

เด็กเสิร์ฟนำอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองจัดการอาหารในจานของตนเอง รดาแอบชำเลืองดูกริยาท่าทีของสิทธาอยู่เสมอ ด้วยเกรงว่าไรเตอร์ธรรมดาอย่างเขาจะทำอะไรให้เป็๲พิรุธ

แต่ทว่าสิทธากลับใช้มีดและส้อมได้คล่องแคล่ว ยิ่งกว่ารดาเสียอีก อีกทั้งมารยาทผู้ดีในโต๊ะอาหารสิทธาก็มีเพรียบพร้อม รดาเสียอีกที่ดูเงอะๆงะๆจับส้อมกับมีดสลับข้างกัน จนสิทธาต้องจับสลับให้ถูกที่

ทั้งสองนั่งทานอาหารไปได้สักพัก ก็รู้สึกถึงใครบางคนที่กำลังเดินมาที่โต๊ะของทั้งสอง

รดาหันหน้าไปดูถึงรู้ว่า กพล นั่นเอง ที่เดินเข้ามา เขาหยุดที่โต๊ะของรดาและเอ่ยทักทาย

“เข้าออฟฟิศอีกแล้วเหรอดา” กพลทัก

“ใช่..ต้องเคลียร์งานน่ะ” รดาตอบอย่างห่างเหิน เธอยังไม่ลืมความอับอายเมื่อวาน

“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะครับ” กพลหันมาทักทายสิทธา

“สวัดีครับ คงต้องเจอผมบ่อยหน่อยนะครับ เพราะผมคงต้องมาเจอคุณรดาทุกวันน่ะครับ” สิทธาพูดเรียบๆ และหันมายิ้มให้รดา ๆยิ้มตอบ

“โอเค..ตามสบายครับ ที่นี่ยินดีต้อนรับคุณเสมอ หวังว่าสักวันคงได้ร่วมดื่มด้วยกันนะครับ” กพลพูด

“ยินดีครับ” สิทธาพูดตอบอย่างมีมารยาท

“ผมยังปรึกษาเ๱ื่๵๹งานกับคุณได้ปกติเหมือนเดิมหรือเปล่าดา” กพลหันมาพูดคุยกับรดา

“ถ้าฉันไม่ยุ่งมากก็ยินดีเสมอค่ะ” รดาพูด

“หึหึ…ห่างเหินจังนะ” กพลพูดมองหน้ารดานิ่ง

เอาเป็๲ว่าผมขอตัวดีกว่า งานเยอะน่ะครับ ค่อยเจอกันนะครับ” กพลพูดกับสิ

ทธา

“คับผม” สิทธาพูดมองหน้ากพลด้วยสายตาเรียบเฉย