บทที่ 16 ตื่นแล้วเข้าสู่ความฝัน
อันหยู่มองดูผู้หญิงตรงหน้า ในใจตอนนี้ของเธอมีเพียงสามีของตัวเองเท่านั้น เพื่อช่วยคู่ชีวิต ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ยอม อันหยู่ถึงแม้จะเคยอ่านเหตุการณ์แบบนี้มานับไม่ถ้วนในหนังสือ จนบางครั้งถึงขั้นรู้สึกเอียน แต่เมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริงตรงหน้าเขาเองก็ยังรู้สึกไม่เข้าใจ
ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผล ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ มันเหมือนเนื้อหาในนิยายที่ดูไม่มีเหตุผลและเข้าใจยาก
อันหยู่ “ก็ได้ ฉันจะให้เธอไปยัง่เวลาที่ถูกต้อง แต่ต้องคิดให้ดีนะ ว่าจะเลือกเปลี่ยนอะไร อย่าให้ทุกอย่างกลับไปซ้ำรอยเดิม”
ผู้หญิงคนนั้นมองเด็กหนุ่มวัยสิบแปดตรงหน้าอย่างดีใจ “ขอบคุณค่ะ ฉันควรต้องจ่ายอะไรให้คุณบ้าง?”
อันหยู่จิบกาแฟเย็น “ค่าตอบแทนเหรอ เธอไม่ต้องจ่ายอะไร เธอเป็นักเดินทางข้ามเวลา นี่เป็สิทธิพิเศษของเธอโดยเฉพาะ อีกอย่างฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่านักเดินทางข้ามเวลาอย่างเธอจะเปลี่ยนอะไรได้ไหม” เขาหยิบทรายนาฬิกาทรายสีดำออกมา มองโลกที่สะท้อนอยู่ในทรายนั้น “ตั้งใจไว้ให้ดีนะ ทุกครั้งที่ย้อนกลับไป คือเส้นโลกอีกเส้นหนึ่ง”
ผู้หญิงคนนั้นหยิบนาฬิกาทรายขึ้นมากำไว้แน่น “อืม ฉันรู้และเข้าใจ ทุกอย่างต้องลองถึงจะรู้ ยังไงก็ต้องขอบคุณนะ”
เธอพลิกนาฬิกาทราย ทรายสีดำลอยออกมาล้อมรอบตัวหญิงสาว พาเธอหายไป
อันหยู่มองหญิงสาวที่ถูกทรายดำพาไป แล้ววางถ้วยกาแฟลง “……” ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองได้ทำเื่ที่ยิ่งใหญ่นะ อนาคตหรือแม้แต่ตอนนี้จะเปลี่ยนไปจริงๆ หรือเปล่านะ?
อันหยู่คิดฟุ้งซ่านอยู่พักหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยอมรับความจริง
“ช่างเถอะ อย่าไปคิดมากดีกว่า ถ้าจะเปลี่ยนยังไง ร้านนี้ของฉันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน ดูไปเรื่อยๆ ก็พอ” ว่าแล้วก็เปิดหนังสือขึ้นมา มองดูตัวหนังสือที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษเปล่า
ไป๋อิงปรากฏตัวขึ้นบนโซฟา สองมือวางอยู่บนพนักพิง มองดูนาฬิกาตั้งพื้นที่ทำงานอยู่ ในร้านขายของเก่าอันเงียบงัน มีเพียงเสียงติ๊กต๊อกของนาฬิกาตั้งพื้นเท่านั้น
“ทำไมถึงต้องทำแบบนี้? นายก็น่าจะรู้นะว่าผลมันจะเป็ยังไง”
อันหยู่เหลือบมองไป๋อิงที่จู่ๆ ก็โผล่มา ถึงแม้ไป๋อิงจะชอบโผล่มาแบบนี้บ่อยๆ แต่ก็ยังแปลกใจอยู่ดี “นายจะเลิกโผล่มาแบบนี้ไม่ได้เหรอ”
“อืม? งั้นเหรอ?”
“ก็ใช่ไง โผล่มาทุกทีแหละ”
ไป๋อิงเห็นอันหยู่ตอบแบบนี้แต่ก็ไม่ใอะไร “ก็โอเคนะ นายก็น่าจะชินได้แล้ว อีกอย่างฉันก็ี้เีเปิดประตู เดินเข้ามาตรงๆ ยังง่ายกว่า” แล้วก็เหมือนนึกอะไรได้ แล้วหยุดพูดไปสักพัก “อ้อ…ใช่แล้ว เื่ที่นายเปลี่ยนหัวข้อคุยน่ะ โคตรล้มเหลวเลย กลับเข้าเื่เถอะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นักเดินทางข้ามเวลา แค่ข้ามเวลาได้ก็เสี่ยงจะโดนลงโทษแล้ว นายยังจะช่วยอีกทำไม?”
อันหยู่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แค่อยากรู้ นายเคยบอกฉันว่า ไม่ว่าใครก็ตามที่อยากเปลี่ยนอนาคตด้วยการย้อนเวลากลับไปสุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าใคร ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมหรือแย่กว่าเดิมซะอีก”
“เพราะงั้นนายก็เลยอยากรู้ ถ้าคนที่อยากเปลี่ยนเป็นักเดินทางข้ามเวลาจะต่างออกไปไหม?”
คราวนี้อันหยู่เงียบสนิท
ไป๋อิงถอนหายใจอย่างหมดคำพูด ลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่าง มองอากาศหนาวเย็นนอกหน้าต่าง แล้วยื่นมือออกไป หิมะขาวตกลงบนมือและละลายหายไป
“อันหยู่ ครั้งนี้เป็บทเรียนของนาย ถ้าทำไม่สำเร็จ ส่งงานไม่ทัน ต่อไปหรือต่อๆ ไป ผลที่ตามมาอาจคาดเดาไม่ได้”
อันหยู่มองไปที่ไป๋อิงซึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง “บทเรียนใหม่เหรอ? ั้แ่บทเรียนที่แล้วก็ผ่านไปตั้งครึ่งปี ฉันนึกว่าฉันเรียนจบแล้วนะ”
ไป๋อิงหัวเราะเบาๆ “จบ? ไม่มีใครจบได้จริงๆ หรอก ที่ว่าจบน่ะมันแค่สิ้นสุด่หนึ่งเท่านั้น นายยังมีอีกหลายอย่างต้องเรียน ที่สำคัญตอนนี้คือนายต้องควบคุมอารมณ์ให้ดี ฉันดูออกว่านายช่วยผู้หญิงคนนั้นเพราะความเห็นใจ ใช่ไหมล่ะ?” แล้วก็สะบัดน้ำหิมะในมือ
อันหยู่ที่โดนจับได้ก็นิ่งไป ก่อนจะรวบรวมสติปิดหนังสือ “อาจจะนะ…ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องทำแบบนั้น ทั้งที่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็ยังไง ไป๋อิงนายเคยบอกฉันว่าถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ให้ไปเปิดหนังสือดู ในนั้นมีคำตอบที่ฉัน้า แต่พอเกิดปัญหาขึ้นจริง กลับยังไม่เข้าใจอยู่ดี”
ไป๋อิงคิดอยู่พักหนึ่ง “อืม ฉันเข้าใจ เพราะอย่างนี้ไงถึงเอาดีลนี้มาเป็บทเรียนให้นาย พอทุกอย่างจบ นายคงได้คำตอบที่อยากได้แล้วล่ะ”
อันหยู่ “อาจจะนะ”
ไป๋อิงมองโลกเบื้องหน้า โลกที่ถูกหิมะขาวปกคลุมไว้ ด้านล่างของโลกใบนี้ยังคงเป็สีเทา
เหลียงซวี่เดินอยู่ในความมืดมิดไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน รู้แค่ว่าต้องเดินไปข้างหน้าเท่านั้น ถึงจะเห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไป
พอเขาเดินต่อท้องฟ้าสีดำก็ค่อยๆ โปรยหิมะสีแดงลงมา หิมะนั้นตกลงบนตัวของเหลียงซวี่ ทำให้ตัวที่เคยมีสีสันปกติของเขาให้กลายเป็สีแดง
หิมะสีแดงพวกนี้ กลับกลายเป็สตรอว์เบอร์รี่สีชมพู สตรอว์เบอร์รี่ร่วงลงบนพื้นแล้วกลายเป็น้ำโซดารสหวาน เมฆที่เต็มไปด้วยโซดาพ่นฟองอากาศไม่หยุด กลิ่นหวานๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ
สตรอว์เบอร์รี่กลายเป็ลูกกวาดหวานๆ หลากหลายแบบ รูปร่างน่ารัก เป็รสชาติที่เด็กผู้หญิงชอบมากที่สุด
เด็กผู้หญิงนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำตาล เครื่องเทศ และสิ่งสวยงามทั้งหลาย
เสียงกัดลูกกวาดดังกรอบใสกังวานขึ้นมา
ขณะเดียวกันเหลียงซวี่ก็สะดุ้งตื่น ลุกขึ้นมองดูห้องที่คุ้นเคย เฟอร์นิเจอร์เก่า ของใช้เก่าแต่ไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย ถึงจะดูรก แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน
เหลียงซวี่เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก นาฬิกาปลุกเย็นเฉียบส่งเสียงติ๊กต๊อก แต่ถ้าตั้งใจฟังดีๆ ก็เหมือนจะเป็เสียงติ๊กต๊อกที่แปลกประหลาด
เหลียงซวี่หันไปมองอัลบั้มรูปบนตู้ นั่นคือภรรยาที่เขารักที่สุด แต่ตอนนี้ภรรยาได้จากไปแล้ว หลังคลอดลูกสาวก็เสียชีวิตด้วยภาวะแทรกซ้อน ตอนนี้ทำได้แค่มองดูรูปถ่ายของภรรยาตอนมีชีวิตอยู่
เหลียงซวี่มองรูปภรรยา ถึงค่อยทำให้จิตใจสงบลง เพราะฝันเมื่อกี้มันสมจริงเกินไป สมจริงจนชวนให้หวาดกลัว
เหลียงซวี่นอนบนเตียง แต่ไม่นานก็หลับไปอย่างโดดเดี่ยว
พอนาฬิกาปลุกค่อยๆ เดินไปตามเวลา จนกระทั่งเข็มนาฬิกาแตะเวลาราวหกโมงเช้า เหลียงซวี่ก็ตื่นขึ้นมา แต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย เปิดประตูออกไปเริ่มทำอาหาร เมื่อเวลาผ่านไป ลูกสาวที่อยู่ในห้องก็ตื่นขึ้นมา เปิดประตูออกมาก็เห็นพ่อกำลังทำกับข้าว แล้วตัวเองก็เข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน
เมื่อลูกสาวเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็มานั่งที่โต๊ะ อาหารเช้าก็เสร็จพอดี
เหลียงซวี่พูดว่า “ซิงอิง อาหารเสร็จแล้วนะ ต้องกินให้หมด ห้ามเขี่ยผักทิ้ง”
ลูกสาวเหลียงซิงอิง ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบอาหารที่พ่อทำ เพราะมีแต่ผัก “อื้อ รู้แล้ว…แล้วพ่อไม่กินเหรอ?” พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าพ่อกำลังใส่รองเท้าอยู่
เหลียงซวี่ดูนาฬิกาข้อมือ “พ่อกินแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็เจ็ดโมงกว่าแล้ว พ่อต้องไปทำงานแล้วนะ” พูดจบก็ปิดประตูออกไป
เหลียงซิงอิงมองพ่อที่เดินออกจากบ้าน ก็ได้แต่กินผักที่ตัวเองไม่ชอบจนหมด
“เกลียด…มะระที่สุดเลย”
เหลียงซวี่รีบไปถึงบริษัท ่นี้ทั้งบริษัทบรรยากาศตึงเครียดมาก ั้แ่โปรเจกต์ล่าสุดล้มเหลวก็มีข่าวลือว่าผู้บริหารจะเริ่มปลดคนออก เหลียงซวี่เองก็เป็แค่พนักงานธรรมดา แม้จะทำงานที่นี่มาหลายปี แต่ก็กลัวว่าจะโดนไล่ออก
เพื่อนร่วมงานเห็นเหลียงซวี่รีบเข้ามา “เพิ่งจะมาถึงเหรอ? งานพวกนี้ต้องให้นายจัดการทั้งหมดเลยนะ เมื่อกี้เ้านายก็เพิ่งด่ามาชุดใหญ่ โชคดีนะที่ยังไม่รู้ว่านายเพิ่งมา”
เหลียงซวี่รีบจัดการงานบนโต๊ะ เปิดคอมทันที “ช่วยไม่ได้ รถไฟตอนเช้าแน่นจะตาย แถมตอนเช้ายังต้องดูแลลูกสาวอีก”
เพื่อนร่วมงานพูดต่อ “ก็ใช่น่ะสิ ั้แ่พี่สะใภ้เสียไป นายก็ยุ่งตลอด แทบไม่ได้พัก นายไม่คิดจะหาใหม่บ้างเหรอ?”
พอได้ยินแบบนั้น เหลียงซวี่ก็หยุดคิดเล็กน้อย แล้วก็หันไปพิมพ์งานต่อ “ไม่มีเวลาหรอก อีกอย่างถ้าหาใหม่ซิงอิงก็คงไม่สบายใจ แล้วก็ไม่มีผู้หญิงที่ไหนจะสนใจคนแบบฉันหรอก อีกอย่างโดนสาวๆ ในแผนกหัวเราะประจำเื่นิสัยผู้ชาย จะไปหาแฟนได้ยังไง”
“ทำอย่างกับฉันไม่รู้จักนายเหรอ ก็แค่หาข้ออ้าง นายก็แค่ยังลืมเมียไม่ได้แหละ”
“พอเถอะ ทำงานกันเถอะ เ้านายมาแล้ว”
ทั้งบริษัทมีแต่เสียงเคาะแป้นคีย์บอร์ดดังตลอดเวลา สลับกับเสียงเ้านายที่โผล่มาเป็ระยะๆ ทุกคนต่างก็เครียด กลัวว่าจะถึงคิวโดนปลดในวินาทีต่อไป
ในที่สุดวันอันยาวนานก็ผ่านไป เหลียงซวี่เก็บของเตรียมกลับบ้าน แต่เ้านายก็เรียกเขาไว้
เหลียงซวี่ “เ้านาย มีอะไรหรือครับ?”
เ้านาย “เหลียงซวี่ ่นี้บริษัทมีข่าวลือเื่จะปลดพนักงาน นายก็น่าจะรู้ แต่ฉันคิดว่านายคงไม่โดนปลด เพราะนายขยัน ฉันเห็นมาตลอด แต่…”
เหลียงซวี่รู้สึกกังวลทันที โดยเฉพาะตอนได้ยินคำว่าแต่ “แต่…อะไรเหรอครับ?”
เ้านาย “เฮ้อ นายก็รู้ว่าลูกสาวฉันชอบสร้างปัญหา ตอนนี้บริษัทก็กำลังเครียดกัน ฉันเลยดูแลไม่ไหว อยากให้นายช่วยไปดูแลลูกสาวฉันหน่อย อีกอย่างเหมือนลูกสาวฉันจะชอบนายด้วยนะ”
“เอ่อ…”
เ้านายตรงหน้าที่หัวล้าน อายุเกือบห้าสิบ ลูกสาวของเขาก็ขึ้นชื่อเื่นิสัยแย่ ทั้งบริษัทก็รู้กันดี สมัยก่อนเธอเคยชอบเหลียงซวี่ แต่พอรู้ว่าเหลียงซวี่แต่งงานแล้วก็เลิกยุ่งไป ตอนนี้เหลียงซวี่กลายเป็พ่อม่าย เห็นชัดเลยว่าคราวนี้เื่เดิมกำลังจะกลับมาอีก
แต่ในใจเหลียงซวี่มีแค่ภรรยาคนเดียว ที่เ้านายพูดมาขนาดนี้คงพอเดาออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ “เอ่อ…เ้านายครับ ผมมีลูกสาวที่ต้องดูแล คุณก็รู้ว่าสถานการณ์บริษัทเป็ยังไง ผมแทบไม่ได้หลับเลย่นี้”
เ้านายได้ยินว่าต้องดูแลลูกสาว ก็เปลี่ยนสีหน้า “งั้นเหรอ งั้นรีบกลับไปเถอะ”
เหลียงซวี่เห็นท่าทีแบบนี้ ก็พอจะมองเห็นอนาคตของตัวเองแล้ว ว่าเขาเพิ่งไปทำให้เ้านายไม่พอใจเข้าให้แล้ว
1K
