“ไม่ต้องเกรงใจครับ มีอะไรพอช่วยกันได้ผมยินดี คืนนี้มัทจะอยู่เฝ้าคุณยายมั้ยครับ ถ้าถึงวันจันทร์แล้วหมอยังไม่ให้ออก ผมจะจ้างพยาบาลพิเศษตอนกลางวันไว้ให้นะครับ มัทจะได้ทำงานอย่างสบายใจ เดี๋ยวผมขออนุญาตเป็เ้าของไข้เองนะครับ เพราะดื้อพาคุณยายมาโรงพยาบาลนี้ แทนที่จะพาไปโรงพยาบาลประจำ”
จักรภัทรค่อนข้างกลัว ว่าจะถูกสองยายหลานหาว่าอวดร่ำอวดรวย เลยส่งน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าที่เคยเป็ออกไป
“ขอบคุณคุณเกียร์มากค่ะ แต่ไม่เป็ไรค่ะ มัทขออนุญาตไม่รบกวนนะคะ แค่พายายมาส่งได้เร็วๆ ก็ถือว่าช่วยเราสองคนแล้วค่ะ”
กระนั้นก็ยังสังเกตเห็นสีหน้า และท่าทางอันไม่ค่อยสบายใจของมัทรีได้ไม่ยาก
“อย่าปฏิเสธความตั้งใจผมเลยนะครับมัท ถือว่าให้ผมได้ช่วยเพื่อน ผมกับคุณยายเป็เพื่อนกันแล้วนะครับ เพราะฉะนั้นมีอะไร เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิครับ ถ้าไม่ยอมผมจะงอนจริงๆ ด้วย”
เขาเลยใช้กลยุทธ์ของนักธุรกิจมือทอง ที่ถนัดการโน้มน้าวลูกค้าได้ผลมาตลอด เพื่อเอามาใช้กับพนักงานสาวทันที และนั่นทำเอาสองยายหลาน ต้องหันไปมองกัน แล้วหันมายิ้มเจื่อนๆ ให้เขา
“ปล่อยคุณเกียร์ไปเถอะมัท ถ้าขืนดื้อเดี๋ยวยายจะไม่มีเพื่อนหนุ่มๆ หล่อๆ ไปนั่งคุยด้วยพอดี”
“มัทขอบคุณมากค่ะ”
มัทรีไม่คิดจะอวดรวยอีกต่อไป เมื่อยายออกปากมาแบบนี้ ก็แปลว่ายายยินยอมรับความช่วยเหลือจากเพื่อนหนุ่มหล่อแล้ว ตัวเองเป็แค่หลานเลยไม่กล้าว่าอะไร นอกจากยกมือไหว้เขาเท่านั้น
“ขอบคุณคุณยายกับมัทมากกว่าครับ ที่รับผมเป็เพื่อน หรือถ้ามัทกลัวจะติดค้างผม ก็เอาไว้ถัวๆ กัน ตอนผมไปฝากท้องกินของว่าง กับกินมื้อเย็นก็แล้วกันครับ รับรองผมจะไปบ่อยๆ จนยอดติดลบเลยครับ”
ยายบุญมีหัวเราะชอบใจ ในความเป็คนมีวาทศิลป์ของเพื่อนหนุ่มหล่อไม่น้อย มัทรีเองก็หันไปยิ้มบางๆ ให้เขา แล้วใช้มือนวดแขนยายไปด้วยความรักและห่วงใย
“แล้วนี่มัทเตรียมเสื้อผ้ามาค้างด้วยหรือเปล่า ข้างนอกฝนทำท่าจะตกแล้วนะ ถ้าไม่ได้เอามา ก็รีบๆ กลับไปเอา หรือไม่ก็ลงไปซื้อแถวนี้มาใช้ก่อน” ส่วนยายก็เพิ่งคิดขึ้นได้
“มัทกลับไปเอาดีกว่าจ้ะ จะได้เอายากับเสื้อผ้ายายมาด้วย แล้วก็จะเอาชุดมาไว้ใส่ไปทำงานวันจันทร์ด้วยเลย”
“มัทจะลากิจก็ได้นะครับ รับรองผมไม่ว่าหรอกครับ”
จักรภัทรเย้าน้อยๆ แม้จะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ทำแบบนั้นง่ายๆ ด้วยเคยได้ยินจากชูชาติมาแล้ว ว่าประวัติการลากิจของคนตรงหน้ามีน้อยกว่าพนักงานในแผนกคนไหน
“ไม่เป็ไรค่ะ ่นี้งานเยอะ แถมที่แผนกก็ลาสองคนแล้ว ถ้ามัทหายไปอีก พี่ชาติต้องหัวปั่นแน่ๆ ค่ะ งั้นมัทรีบกลับไปเก็บของก่อนนะจ๊ะยาย” คนเดาถูกไม่ว่าอะไร แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น และนั่นทำเอาคนไม่ยอมลางานเห็นว่าเขาหล่อลากดินมากแค่ไหน หัวใจก็จะละลายลงให้ได้
“ผมพาไปดีกว่าครับ ฝนลงเม็ดแล้ว มัทจะได้ไม่เสียเวลายืนรอสองแถวครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ถ้าคุณเกียร์ไม่รีบไปไหน มัทฝากอยู่เป็เพื่อนยายจนกว่ามัทจะกลับมาได้หรือเปล่าคะ” เพราะรู้ดีว่าห้องพิเศษ จะต้องมีคนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา มัทรีเลยถือวิสาสะกับผู้บริหารหนุ่ม
“งั้นผมจะให้มวนมาอยู่เป็เพื่อนคุณยายรอครับ แล้วมัทนั่งรถไปกลับผม ดีมั้ยครับคุณยาย”
ที่เสนอแบบนี้ หนึ่งคืออยากอยู่ใกล้คนที่หัวใจเฝ้าคะนึงหาเป็การส่วนตัวบ้าง สองคือ รู้ดีว่ายายอาจจะไม่สะดวกใจ ถ้าเขาให้ประมวนพาหลานกลับบ้าน
“ถ้าไม่รบกวนคุณเกียร์มากก็ขอบคุณค่ะ รีบไปรีบมานะมัท”
“จ้ะ”
มัทรีรู้ดีว่ายายบอกแบบนี้ ก็คือการรับน้ำใจจากเขาแล้ว เลยไม่คิดจะปฏิเสธใดๆ อีก นอกจากรีบคว้าเป้ใบเดิม ที่วางไว้ข้างเตียงขึ้นสะพายบนบ่า แล้วเดินตามผู้บริหารหนุ่ม ที่กำลังกดมือถือไปเรียกประมวนที่รออยู่ในรถให้ขึ้นมาอยู่กับยายรอ
ประมวนรู้ใจเ้านาย ด้วยการขับรถมารอให้ถึงหน้าประตู จะได้ไม่เสียเวลาเดินไปลานจอด พอได้รับคำสั่ง ก็รีบขึ้นห้องไปหายายบุญมีทันที ส่วนมัทรีก็รีบเข้าไปนั่งในรถ ที่ผู้บริหารหนุ่มเปิดประตูให้ ฝนก็โปรยปรายลงมาแล้ว นั่นแปลว่าการจราจรก็จะติดหนึบตามมา
“ฝนตกหนักมากเลย รถก็ติดด้วย มัทไม่น่ารบกวนคุณเกียร์เลยค่ะ”
มัทรีเอ่ยเสียงแ่เบา หลังจากรถติดหนึบอยู่ที่เดิมมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะเกรงใจเขาจริงๆ กลัวว่าจะมีธุระปะปังไปไหนต่อ แต่ไม่อยากบอกก็ปานนั้น ในเมื่อคนอย่างเขา มีงานสังคมให้ออกชนิดไม่น่าจะเว้นวันก็เป็ได้
“มัทไม่ต้องเกรงใจหรอกนะครับ ผมเต็มใจจะมาช่วยคุณยาย ลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าผมกับคุณยายเป็เพื่อนกันเราสองคนคุยกันถูกคอจะตายไปครับ”
จักรภัทรพนันได้เลยว่า ถ้าคนข้างๆ รู้ว่าเขาถึงขนาดรีบพาคู่เดตไปส่งบ้าน แม้จะมีโปรแกรมไปดูหนังด้วยกันต่อ หลังจากกินมื้อเที่ยงจบเสร็จ คงได้ลงไปเดินตากฝนกลับบ้านแทนการนั่งอยู่ในรถแน่ เพราะการพูดไปตามมารยาท กับหมายความอย่างที่พูดอย่างจริงใจนั้น มองออกได้ง่ายๆ
“แค่คุณเกียร์มาเป็เพื่อนยาย มาคอยคุยกับยายให้หายเหงา มัทก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ”
“เกรงใจทำไมครับ คุยกับคุณยายสนุกออก แล้วผมก็จะมาหาได้แค่บ่ายวันเสาร์เท่านั้นล่ะครับ วันอื่นผมก็ยุ่งจนหัวฟูเหมือนกัน มัทก็คงเดาได้ใช่มั้ยครับ เราทำงานตึกเดียวกันมาตั้งหลายปี ยังเพิ่งได้เจอหน้ากันวันนั้นเอง”
เขาหมายความอย่างที่พูดไปจริงๆ และไม่วายโกรธตัวเอง ที่ทำไมไม่เดินไปออฟฟิศฝ่ายทรัพยากรบุคคลให้เร็วกว่านี้ จะได้มีเวลาศึกษาสาวข้างกายให้นานกว่านี้หน่อย แต่ตอนนี้ก็ไม่ถือว่าสายนัก ในเมื่อเขายังไม่ได้ปักใจจะเลือกใครอย่างจริงจัง
มัทรีเองก็ไม่รู้จะบอกอะไรออกไป แม้ในใจนั้น จะเสียดายกับเวลาที่เฝ้าหลงรักเขามานานปีแทบแย่ แต่ก็ทำได้แค่เพียงกักเก็บเอาไว้ภายใน จะบอกใครไม่ได้แม้แต่ยายเอง เพราะถูกยายสอนมาั้แ่จำความได้แล้ว ในเื่ความเป็กุลสตรีให้มีอย่างครบถ้วน และไม่ควรเปิดเผยให้ใครรู้ว่าคิดยังไงกับเพศชาย
“มัทหิวมั้ยครับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เอ่ยอะไร คนขับเลยเอ่ยออกมาเอง ทั้งๆ ที่ปกติแล้ว จะเป็ฝ่ายฟังมากกว่าได้คุยเวลาออกเดท
‘นี่นายเรียกว่าเดทเหรอ ส่งพนักงานสาวสวยกลับไปเอาข้าวของที่บ้านนี่นะ’
เขาอดค่อนขอดตัวเองในใจไม่ได้ ด้วยไม่รู้จะเริ่มต้นจีบ หรือทำตัวยังไง ในเมื่อเธอเองก็คงจะเห็นเขาเป็เ้านายผู้สูงส่ง ที่ไม่กล้าแม้แต่จะมานั่งร่วมวงคุยด้วย ในหลายๆ ครั้งที่ผ่านมาตอนเขาไปบ้านอยู่แบบนี้ เขาเองก็ยังคงรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อย ที่จะสลัดเธอออกจากสภาพพนักงาน มาเป็สาวคู่เดทได้แบบไม่คิดอะไร
“ไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ คุณเกียร์หิวมั้ยคะ ถึงบ้านแล้วมัททำให้กินก่อน ค่อยกลับมาหายายก็ได้ค่ะ”
เพราะรู้สึกผิดที่เป็ภาระเขาขนาดนี้ เลยรีบเสนอ แม้อีกใจจะไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ หากจะต้องอยู่ในบ้านกับเขาตามลำพังในยามค่ำมืด กับฝนตกหนักอย่างนี้
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมสั่งจากห้องอาหารตอนกลับไปหาคุณยายแล้วก็ได้ รถไปได้คล่องมากกว่าเมื่อกี้แล้ว”
คำว่ามากของเขา ก็คือการกระดึ๊บๆ นั่นเอง แต่ท้ายที่สุด ก็ถึงบ้านหลังน้อยในเวลาชั่วโมงนิดๆ และด้วยความที่ในรถเขามีร่มคันเดียว จึงมีความจำเป็จะต้องเดินใกล้ชิดกันมากเป็พิเศษ ตอนออกจากรถไปหาประตูบ้าน แล้วยืนรอให้เ้าของมือบางไขกุญแจอยู่ครู่หนึ่ง
“เสื้อคุณเกียร์เปียกหมดแล้วค่ะ เดี๋ยวมัทจะหาผ้าให้เช็ดนะคะ”
พอเข้าบ้านได้ มัทรีก็รีบเอ่ย แม้เสื้อตัวเองจะเปียกชุ่มตรงฝั่งที่ร่มกางไม่ถึงก็ตาม
“ขอบคุณครับ”
เ้านายหนุ่มรับผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตามาเช็ดใบหน้าก่อนอันดับแรก จากนั้นก็มองตามเ้าของร่างผอมบาง เสื้อสีเทาซีกซ้ายเปียกชื้นไม่แพ้กัน แต่เธอกลับไม่ได้ห่วงตัวเอง เพราะรีบไปเทอาหารให้เ้าลัค เ้าหลง เ้าลอยก่อน และในจำนวนมากกว่าที่เขาเคยเห็นด้วย
ฝนก็ตกหนักลงมาอย่างบ้าคลั่ง ฟ้าก็คึกคะนอง ฟาดสายลงมาแปลบปลาบเป็่ๆ แต่เขาก็ยังเห็นร่างเล็กๆ เดินเข้ามาในบ้าน แล้วรีบเก็บข้าวของจำเป็ทั้งของตัวเองและยาย ยัดใส่กระเป๋าไม่หยุด อยู่ๆ มือบางก็หยุดกึกลง แล้วตรงไปในครัว หันหน้าเข้าหาตู้เย็น พอหันออกมาอีกที ก็เห็นน้ำผลไม้ในแก้วถือตรงมาหาเขา
“มัทมัวแต่รีบเก็บของ จนลืมหาน้ำให้คุณเกียร์เลยค่ะ”
“ขอบคุณครับ มัทไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ครับ ยังไงเราก็จะต้องติดอยู่ถนนอีกนานกว่าจะถึง ผมว่ามัทน่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเลยดีกว่านะครับ ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ผมไม่มีธุระที่ไหนจริงๆ ดูสิครับ มัดเปียกไปครึ่งตัวแล้ว ถ้าขืนไปแบบนี้ จะไม่สบายไปอีกคนเปล่าๆ เชื่อผมนะครับ เดี๋ยวผมนั่งเช็กเมลรอตรงนี้ก็ได้”
“มัทเกรงใจคุณเกียร์ค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจและไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ ห่วงตัวเองก่อน มัทต้องเก็บแรงไว้ดูแลคุณยายจนกว่าจะหายนะครับ อาบน้ำเถอะ แล้วก็อย่าลืมสระผมนะครับ”
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง 
4K
![เจ้าหนี้เงินตรา….ปรารถนาดวงใจ SS1 [ อีบุ๊ควันที่ 15 | ตอนใหม่ 2 ทุ่ม ของทุกวัน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781014103_92175422.webp)
