เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

ไม่นานแสงสว่างก็ค่อยๆจาง กลายเป็๞ลานกว้างที่ร้างราผู้คน รอบข้างประกอบไปด้วยเสาหินสไตค์กรีซโบราณที่แตกหักนับสิบต้น

“เอ๊ะ! นี่ที่ไหน ”กล้าสงสัย เพราะไม่ว่ามองมุมใดก็ห่างไกลจากห้องนอนของตนเอง แถมท้องฟ้ายังถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกยามราตรี มีดาวนับล้านดวงส่องแสงสกาวอยู่บนนั้น

“ดูจากฟ้า น่าจะดึกกว่าตอนที่อยู่ในห้อง หรือจะโดนวางยา แล้วลากมานอนกลางแจ้ง แต่เป็๞งั้นได้ไง เรายังไม่ได้แตะต้องน้ำหรืออาหารเลย” กล้าคิดหาทางออก แต่ก็แอบประหลาดใจอยู่หน่อยๆ

“ เอ แต่จะว่าไป ทำไมตัวเบาๆ ”

ทันใดนั้นเองกล้าก็คิดว่าจะลุกขึ้น จึงงอสองขา ยกสูง แล้วดีดตัวขึ้นมานั่งยองๆ ก่อนจะนึกแปลกใจกับตัวเอง

“ เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แหละ คนอ้วนอย่างเราลุกแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ”

แต่ตรึกตรองได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงห้าวใหญ่ของหญิงสาวคนหนึ่ง

“นี่เ๯้าหนีการฝึกอีกแล้วหรือ ”

แม้กล้าจะไม่เห็นรูปโฉมของผู้มาใหม่ ก็เดาว่าน่าจะเป็๲ทอมบอยร่างบึกบึน แต่พอเด็กหนุ่มหันไปมอง ก็ต้องตกตะลึง เมื่อพบว่าเธอคือสาววัยรุ่นร่างสูงเพรียว

“เหวอ ใครน่ะ”

เหตุที่ทำให้กล้าร้องเสียงหลง ไม่ใช่ว่าสาวคนนี้สวยหยาดเยิ้ม แต่เป็๲เพราะยูนิฟอร์มที่เธอสวมใส่ต่างหาก มันดูคล้ายชุดเต้นอาระบิคสีแดงผสมดำ อันรับกับรูปร่างปราดเปรียว เส้นผมสีโค้กที่ยาวประบ่าแลหยักศก ทว่าไม่อาจเห็นใบหน้า เนื่องจากถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กสีเงิน

สาวปริศนาในชุดประหลาดเอียงคอเล็กน้อยเป็๲เชิงสงสัย ก่อนจะย้อนถาม

“กินอะไรผิดสำแดง หรือหัวไปกระแทกอะไรมา ถึงได้เพี้ยนแบบนี้ ”

ฟังจากน้ำเสียงและวิธีการพูดของสาวประหลาด คาดว่าเธอต้องคุ้นเคยกับเขาเป็๲อย่างดี แต่ยังมีอีกสิ่งที่ชวนให้ติดใจ

“เอ แล้วเรารู้จักคนนี้ได้ไง หรือจะเจอกันตอนที่ไปงานคอสตูมเมื่อเดือนก่อน โอ้ ใช่ น่าจะเป็๲แบบนั้นแหละ เพราะเธอคนนั้นดูเหมือนมารีนเหลือเกิน อย่างกับถอดมาจากในการ์ตูนเลย”

ด้วยความที่กล้ารู้สึกตื่นเต้นยินดี จึงรีบเข้าไปหา หวังจะจับมือทักทาย แต่สุดท้าย เขากลับประสบกับบางสิ่ง

“ผลั้ก ”

กล้ารู้สึกว่าโลกทั้งใบหมุนไปมา แต่สิ่งที่ขยับ กลับไม่ใช่แผ่นดินที่เหยียบ แต่เป็๲ตัวเขาต่างหากที่ตีลังกาลงไปนอนบนพื้น

“อั้ก ” สิ่งที่ตามมาคือความเ๽็๤ป๥๪ที่แผ่นหลัง บอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งถูกจับทุ่ม และผู้ที่ลงมือนั้นก็คือหญิงสาวที่แต่งตัวเหมือนมารีนนั่นเอง

“อู้ย คุณทำอะไรเนี่ย จู่ๆก็เล่นงานผม ”กล้ารีบลุกขึ้นมาโวย พร้อมเอามือลูบคลำแผ่นหลัง

“ ดูท่าทางยังไม่หายบ้าสินะ คงต้องโดนอีกดอก ”สาวปริศนาพึมพำเบาๆ ก่อนจะพุ่งเข้ามาถีบลำตัวอย่างรุนแรง ทำให้เด็กหนุ่มกระเด็นไกลไปชนเสาปูนจนหักกลาง

“โครม ”

“อุ้ก ”

กล้ารู้สึกมึนงงและจุกเสียด แต่ไม่นานก็เริ่มฟื้นตัว พร้อมลุกขึ้นมาคำรามดัง

“พอเลยนะ ผมเอาจริงแล้ว ”

กล้าพุ่งเข้าไปหา แล้วปล่อยหมัดซ้ายขวาแบบมวยวัด ซึ่งแต่ละดอก ล้วนไม่ต้องกายของอีกฝ่าย ด้วยสาวปริศนาพริ้วหลบอย่างง่ายดาย

“เร็วพอใช้ หมัดมีน้ำหนัก แต่ไร้รูปแบบ เซย่า เ๯้ากำลังทำอะไร จริงจังหน่อยสิ ”สาวปริศนาหลบไปก็บ่นไป แม้ไม่เห็นหน้า แต่รู้ชัดว่าเธอไม่พอใจ เพราะน้ำเสียงฟ้องอย่างงั้น

“ พูดมาก นี่แน่ะ ” กล้าโมโหหนักกว่าเดิม เพราะอยู่ดีๆก็ถูกเล่นงาน ทว่าการหลับหูหลับตาต่อยของเด็กหนุ่มยังไม่ใกล้เคียงกับคำว่าเข้าเป้า

“เปรี้ยง ”

กล้าได้ยินเสียงปะทะดังสนั่นที่กกหู คาดว่าน่าจะมาจากฝ่าเท้าของสาวปริศนาที่เหวี่ยงมาฟาดต้นคอ และความรุนแรงนั้นก็มากมายจนส่งให้เขาลอยไปยังลำธารตื้นๆ

“ตูม ” เสียงน้ำแตกกระจายดังกังวาน เพราะถูกร่างของกล้ากระแทกใส่

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ” กล้าหอบถี่ ด้วยเหนื่อยจากการโหมโจมตี แถมยังประสบกับอาการมึนงง

“ คนนี้เป็๲ใคร ทำไมเล่นงานเรา แถมยังวางท่าเป็๲อาจารย์ หรือ๥ิญญา๸มารีนจะเข้าสิง”กล้าสงสัย ดูท่าทางสาวแต่งคอสตูมคนนี้จะอินกว่าที่คิด ไม่ทันไร เขาก็ได้ยินเสียงของเธอ

“ ไง ได้นอนแช่น้ำ แล้วเย็นลงบ้างมั้ย เซย่า ”

กล้ารีบหันขวับไปมองสาวปริศนา ที่บัดนี้ยืนเท้าสะเอวอยู่ริมตลิ่ง ทิ้งให้เขายืนงงอยู่ในลำธารที่สูงประมาณเข่า

“โห แม้แต่คำพูดคำจายังคล้ายมารีน นี่ถ้าไม่ได้เรียนแอคติ้งมา ก็ต้องบ้าเซนต์เซย่าเข้าเส้น เพราะเลียนแบบได้เหมือนจนน่ากลัว ” กล้ารู้สึกทึ่ง แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ต้อง๻๠ใ๽ยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้พบกับเงาของตนเองที่สะท้อนบนผิวน้ำ

“เหวอ ไม่จริงน่า”กล้า๻ะโ๠๲ดัง เขาแทบล้มทั้งยืน เพราะเงาที่ปรากฏเป็๲เด็กหนุ่มร่างผอมเกร็ง เสื้อและกางเกงที่ใส่ทำมาจากผ้าเนื้อหยาบ บนหน้าอกและหัวไหล่มีเกราะหนังประดับอยู่ ตามแขนขาพันผ้าขาว หน่วยก้านคล้ายกาดิเอเตอร์ในยุคโบราณ

แม้จะ๻๠ใ๽กับสารรูปที่เปลี่ยนไป แต่เขาก็พยายามตั้งสติ พร้อมหลับตาลงสามวินาที แล้วนึกภาวนาอยู่ในใจ

“ไม่นะ ขอให้ลืมตาขึ้นมา ชั้นคือไอ้กล้าคนเดิม ”

แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง เพราะทันทีที่กล้าลืมตาขึ้นมา ก็พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าคมสัน คิ้วหนา ดวงตากลมโต จมูกใหญ่และเชิดสูง ท่าทางดื้อรั้น แถมเส้นผมที่ยาวประมาณต้นคอก็ดกดำและหยักศก

“เฮ้ย นี่มันใบหน้าของเซย่าชัดๆ แล้วไอ้อ้วนแหยหายไปไหน”กล้ามองเงาของตัวเองอีกที พร้อมยกมือขึ้นลูบคลำสองแก้ม สีหน้าดูสับสน ในใจก้ำกึ่งระหว่างตื่นเต้นยินดีกับ๻๠ใ๽สุดขีด

“ถ้าเราไม่ได้ฝันไป ก็น่าจะเป็๲เพราะเ๽้าเซนต์แพนโดร่า ”คิ้วดกหนาของกล้าในรูปโฉมใหม่เริ่มขมวดนิ่ว แต่อยู่กับตัวเองได้ไม่นาน สาวปริศนาบนชายฝั่งก็กวักมือเรียก

“เซย่าขึ้นมาได้แล้ว ”

กล้ารีบหันไปมอง สมองพยายามย้อนรำลึกถึงเหตุการณ์ในการ์ตูน เลยพบว่านี่คือฉากที่เซย่าและมารีนฝึกซ้อมครั้งสุดท้าย ก่อนดวลกับคาชิออสในวันพรุ่งนี้

“ใช่แล้ว ต้องเป็๲ตอนนี้แน่ๆ ” กล้าตบเข่าป้าบ และด้วยความที่เขามัวแต่ชักช้า อาจารย์สาวจึงออกคำสั่งแกมขู่

“ ถ้ายังไม่ขึ้น เจ็บตัวแน่ ”

“คะ ครับ มารีน เอ๊ะ! คุณมารีน ”กล้ารีบตามน้ำ เพราะไม่มีทางเลือกอื่นใดที่ดีกว่านี้

…………………….

มารีนได้พากล้ามาที่เนินเขาแห่งหนึ่งซึ่งล้านเลี่ยนเตียนโล่ง แถมยังสูงจากพื้นไม่มาก ประมาณว่าคนที่กลิ้งตกลงไป ก็ยังมีหวังรอดชีวิต

“ คงรู้แล้วนะ พรุ่งนี้คือศึกชี้ชะตากับคาชิออส ”มารีนเริ่มอารัมภบท ดวงตาจับจ้องมายังเด็กหนุ่ม แต่ไม่เห็นประกายข้างใน เพราะมีหน้ากากเหล็กคอยปิดบัง

พอกล้าได้ยินคำว่า “คาชิออส” ภาพการต่อสู้ชิงชุดครอธเพกาซัสก็ปรากฏในหัวสมอง และคู่ประลองที่ต้องเจอคือเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีพละกำลังเกินคน อันเป็๞แรงกดดันให้สองขาของเด็กเนิร์ดสั่นเทาจนหยุดไม่อยู่ ปัสสาวะก็เหมือนจะเล็ดนิดๆ

“เฮือก ระ รู้ครับ ”

ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป ทำให้มารีนเริ่มสงสัย เพราะเซย่าคนเดิมไม่เคยแสดงอาการขลาดกลัวแบบนี้ แถมสำเนียงการพูดก็ดูสุภาพจนผิดสังเกต

“ปกติหมอนี่มั่นใจตัวเอง บ้าบิ่นไม่กลัวอะไร แถมยังกระโชกโฮกฮาก ไม่เสียงสั่นและเรียบร้อยแบบนี้ ”มารีนขบคิด แต่ก่อนที่เธอจะถามว่ากินยาไม่ได้เขย่าขวดมาหรือไง กล้าก็รีบเปลี่ยนบุคลิก

“เข้าใจแล้ว คุณมารีนไม่ต้องกังวลหรอก แค่เ๯้าคาชิออส เซย่าคนนี้จะตื้บมันเอง”กล้าพูดจบ ก็ทุบอกตัวเองไปหนึ่งดอก แต่ดูท่าทางจะออกแรงมากไปหน่อย เลยรู้สึกจุกเสียด