"หยกว่า... จะย้ายออกไปอยู่หอพักแถวมหา'ลัย ได้ไหมคะแม่"
"หา... ทำไมอยู่ดีๆ ก็คิดจะไปอยู่คนเดียวล่ะ... หยกมีอะไรรึเปล่า"
หยกพยายามยิ้มกลบเกลื่อนบอกกับหงส์ถึงการตัดสินใจย้ายออก แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกเ็ปก็ตาม
เมื่อหลายวันก่อนเธอได้ไปหาเจษที่บ้านเพราะเขานัดเธอไปเคลียร์ปัญหาในใจอย่างตรงไปตรงมา ว่าเขาไม่อยากรู้สึกผิดเวลาที่ต้องแสดงความรักกับหงส์ต่อหน้าเธออีกต่อไปแล้ว
"ที่ผ่านมามันผิดที่ลุงเอง... ลุงไม่ควรจะเกินเลยกับหยกจนถลำลึกถึงขั้นนี้... ลุงก็รักหนูหยกนะ... แต่เื่ของเรามันคงต้องจบเสียที... ให้ลุงได้ดูแลหยกในฐานะครอบครัว... ในฐานะลูก... แบบนี้จะดีกับพวกเราที่สุด"
เธอผ่านการนอนร้องไห้มาหลายคืน ขบคิดเื่ที่เจษพูด เหตุผลที่เขาอธิบายให้ฟังมันถูกต้องทั้งหมด เธอไม่ได้้าเป็เ้าของเขาเพียงคนเดียวก็จริง แต่ตอนนี้มันแย่ยิ่งกว่านั้นเพราะเธอก็ยังทำใจไม่ได้ที่จะยังเห็นเขาใกล้ๆ แต่แตะต้องไม่ได้เหมือนเคย
ฝึกอยู่คนเดียวให้ชิน เวลาผ่านไปเดี๋ยวก็คงลืมเขาได้
หยกคิดตัดสินใจขอหลบออกไปอยู่คนเดียวสักพัก มันก็คงจะดีกับแม่เธอด้วยที่จะได้มี่เวลาดีๆ กับคนรักใหม่อย่างเต็มที่... แต่แค่คิดน้ำตาก็เริ่มจะล้นออกมาอีกแล้ว
"ไว้เดี๋ยวหยกอธิบายให้ฟังอีกทีนะคะ ขอหยกไปเก็บของก่อน"
เธอกลั้นน้ำตาจะไม่ไหวจึงรีบบอกปัดแล้วเดินหลบเข้าห้องนอนไปก่อน ปิดประตูเสร็จก็นั่งลงร้องไห้กับพื้น หงส์ตามเข้ามาเห็นก็ใรีบเข้ามาปลอบ
"หยก! เป็อะไรลูก... มีอะไรคุยกับแม่เถอะนะ แม่อยู่ตรงนี้ อยู่กับลูกเสมอ"
"แม่...... หยกขอโทษ ฮือๆๆ"
หยกสุดจะกลั้นโผเข้ากอดแม่แล้วร้องไห้ฟูมฟาย หงส์ก็ได้แต่กอดลูบหัวรอจนเธอสงบลงจึงได้คุยกันอีกครั้ง
"มันเริ่มั้แ่... หยกรู้ว่าแม่แอบคบกับผู้ชายอยู่ เลยอยากจะรู้ว่าเป็ใคร หยกก็เลย..."
เธอคลานไปเปิดทีวีช่องที่ต่อภาพมาจากห้องนอนของหงส์ แล้วกลับมาค่อยๆ เล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้แม่ฟังทุกอย่าง เื่แม่แอบเล่นชู้กับเมฆ... เื่เจษบังเอิญเข้ามาเจอ... รวมถึงเื่ที่เธอยั่วเขาจนได้เสียกัน
"แต่กับลุงเจษมันเป็ความรักนะแม่... หยกแอบรักเขามาก่อนแล้ว... หยกถึงทำแบบนั้น"
หงส์นั่งนิ่งหน้าชาตลอดเวลาที่ฟังลูกสารภาพเื่ราวต่างๆ ทั้งใ ทั้งโกรธ ต่างๆ นาๆ ปะปนกันไป แต่ท้ายที่สุดหงส์ก็คิดได้ว่าคนที่เริ่มให้มันเกิดเื่เหล่านี้ก็คือตัวเธอเองที่เป็คนพาชายชู้เข้าบ้านั้แ่แรก
"หยกขอโทษ... ไม่รู้จะขอโทษสักกี่ครั้งแม่จะยอม ลุงเจษเค้าไม่ผิดอะไรนะแม่ เค้าเป็คนขอเลิกกับหยกเพราะอยากจะดูแลแม่ให้เต็มที่... หยกเลยคิดว่าจะย้ายออก... แม่เหนื่อยด้วยตัวคนเดียวมานานมาก สมควรจะมีความสุขได้แล้ว..."
หงส์ได้ยินก็ปลงแล้วถอนใจ เข้าไปกอดลูบหัวเธอ สุดท้ายไม่ว่าจะโตเป็สาวขนาดไหน พออยู่ในอ้อมกอดแม่ก็เหมือนเป็เด็กวันยังค่ำ
"ความสุขของแม่... ก็คือลูก... แน่นอนคู่ชีวิตก็สำคัญ แต่แม่คงอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าเห็นลูกเป็แบบนี้... แม่ไม่โกรธหยกหรอกนะ"
"จริงเหรอ... แล้วลุงเจษล่ะ แม่อย่าเลิกกับเค้านะ เค้ารักแม่มากๆ หยกรู้" หงส์แอบเคืองขึ้นมาเมื่อยัยลูกสาวมัวห่วงแต่ผู้ชาย
"เื่เจษ เดี๋ยวแม่ขอคิดก่อนนะ แล้วจะคุยกับเค้าเอง... เค้าเป็คนบอกให้หยกย้ายออกรึเปล่า?"
"เปล่าๆ เค้าบอกแค่ว่าให้เราเลิกทำกัน... แบบว่า แค่เื่นั้นอะ... จากนี้ไปเค้าจะขอดูแลหยกในฐานะครอบครัว"
หงส์ยิ้มออกมาในที่สุด หากหยกบอกว่าเจษเป็คนขอให้ย้ายออก เธอคงจะเลิกกับเขาทันทีเพราถ้าผู้ชายจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้คงอยู่ด้วยกันไม่ได้ แต่นี่ก็นับว่าเขายังดูเป็ห่วงสายใยครอบครัวของเธออยู่ไม่น้อย
"แล้วหยกล่ะ เลิกกับเจษได้จริงเหรอ"
"ได้ออกไปอยู่คนเดียว... สักพักก็คงลืมได้ค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะ"
"รักเค้ามากเลยเหรอ?..."
"........."
หยกนิ่งเงียบไม่ยอมตอบคำถามนั้นแต่นั่นก็เพียงพอที่ทำให้หงส์รู้ว่าความรู้สึกข้างในอกของลูกสาวที่มีต่อผู้ชายคนนี้มันมากขนาดไหน สีหน้าท่าทางของลูกทำให้หงส์นึกถึงวันที่เธอต้องเสียสามีไป เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เื่ง่ายแน่นอนที่วัยสาวจะผ่านเื่แบบนี้ได้โดยไม่มีแผล แต่จะทำอย่างไรให้ลูกของเธอต้องเจ็บน้อยที่สุด... คงต้องเลือกตัดสินใจทำอะไรสักอย่างที่มันดีกับทุกคน
767
