เมื่อออกมาถึงข้างนอก สาวน้อยทั้งสองก็หยุดยืนอยู่ด้วยกันตรงหัวบันไดที่ทอดลงสู่สนามหญ้าขนาดเล็กของบ้านครอสบี้ ขณะนั้นพระจันทร์ลอยดวงคว้างอยู่กลางท้องฟ้า สาดแสงสว่างนวลไปทั่วประสมประสานอยู่กับแสงสีเหลืองทองอันอ่อนโยนของโคมไฟกว่าทุกดวงที่สาดสว่างจากตัวบ้านลงไปจนถึงต้นไม้ที่ขึ้นอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันเป็แสงที่มากพอสำหรับเธอทั้งสอง ที่จะเห็นรูปร่างของชายหนุ่มทั้งสามที่ยืนอยู่ใกล้รูปปั้น และยังเห็นแสงสีแดงเรืองจากปลายซิการ์ของโคลอีกด้วย
“อันที่จริงฉันก็น่าจะรู้นะ” เบคก้าพูดด้วยเสียงแ่เบา แต่ก็ดังพอที่จะประชันกับเสียงเพลงจากวงดนตรีที่ลอยล่องออกมาจากประตูห้องบอลรูม
แทนที่จะทำอะไรบางอย่างที่เคยปฏิบัติมาจนคุ้นชิน...ซึ่งหมายถึงติดตามทาวิสไปในทุกหนแห่ง ไม่ว่าเขาจะไปไหนก็ตาม แต่วันนี้ลิซซี่กลับรู้สึกอึดอัดใจอย่างประหลาด การแสดงบทบาทของหญิงสาวนั้น มันเป็บทบาทใหม่สำหรับเธอซึ่งสร้างความหวั่นไหวให้เกิดกับลิซซี่ แม้วันนี้ทรวงอกของเธอจะพุ่งผงาดขึ้นแล้ว หรือความรู้สึกหลงใหลที่เธอเฝ้าบ่มไว้ในใจมาเป็เวลานานปีก็ตามที
เธอรู้สึกว่าตนเองได้เหยียบย่างเข้าไปในดินแดนที่ไม่เคยรู้จัก มันสร้างทั้งความกระวนกระวาย ความหงุดหงิด และในที่สุดก็กลายเป็ความตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก เธอหันมามองเบคก้า ซึ่งท่าทางสงบเยือกเย็นเหมือนลูกแกะที่กำลังถูกจูงเข้าสู่พิธีบูชายัญ แต่แม้การยอมรับด้วยความใจเย็นของเพื่อนก็ยังไม่อาจทำให้เธอคลายความร้อนรนลงได้ เมื่อหันกลับไปมองบันได ลิซซี่ได้เหลือบมองไปทางทาวิสแวบหนึ่ง แล้วก็มีความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลงไปอยู่ในเรือลำเล็กที่มีพายเพียงอันเดียวและพายอยู่เป็วงกลม
เขาเป็ชายหนุ่มที่เจริญวัยเต็มที่แล้ว ขณะที่เธอเป็เพียงเด็กสาววัยสิบห้าย่างขึ้นสิบหก ผู้มีหน้าอกแบนราบ หลงรักในเทพบุตรผู้อายุมากกว่าเธอถึงสิบปีด้วยความไคล้คลั่ง ถึงแม้ทรวงอกจะตูมเต่งขึ้น แต่ลิซซี่ก็รู้อยู่ว่าเธอไม่มีสิ่งใดที่จะเทียบกับผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาแบบทาวิสได้เลย
และเขาก็ช่างหล่อเสียเหลือเกิน...เป็อะไรบางอย่างที่ผู้หญิงทุกคนในแนนทัคเก็ตเต็มใจยอมรับอย่างยิ่ง ค่ำวันนี้เขาอยู่ในอิฟนิ่งโคทกับกางเกงที่แนบตัวมากพอที่จะสร้างความสนใจให้เกิดขึ้นอย่างมาก เมื่อเลื่อนสายตาจากทาวิส ลิซซี่ก็ได้พบว่าโคลกำลังจับตามองมาทางเธอ ด้วยท่าทางของบุคคลที่สามารถััลางแห่งความหายนะได้ ว่ามันกำลังจะมาถึงตัวแล้วและให้บังเกิดความสงสัยว่าทำอย่างไรจึงจะป้องกันไว้มิให้มันเกิดขึ้นได้ มันสร้างความขุ่นเคืองให้เกิดขึ้นกับเธอยิ่งนัก เพราะเธอยังไม่ทันได้ทำอะไร แม้แต่จะสืบเท้าเข้าไปหาพวกเขาเพียงก้าวเดียว แต่โคลกำลังทำนายเหตุการณ์ที่จะเกิดตามมาด้วยสีหน้าเครียดเคร่งบึ้งตึงเช่นนั้น มันไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งที่เธอทำลงไป จะต้องก่อให้เกิดความหายนะเสียทั้งหมดสักหน่อย...
ลิซซี่เชิดหน้าด้วยท่าทางทระนงก่อนจะก้าวลงไปตามขั้นบันไดช้าๆ โดยจับกระโปรงด้านหน้าให้กว้างออกเพื่อที่จะไม่เหยียบลงตรงชายของมัน ซึ่งทำให้ผู้ชายทั้งสามที่ยืนอยู่เบื้องล่างสามารถมองเห็นข้อเท้าเธอได้เต็มตา
แต่ตอนที่ขยับเท้าก้าวลงนั่นเอง ที่ลิซซี่ััความรู้สึกอยู่ว่ามันมีอะไรบางอย่างหลุดร่วงลง หัวใจเต้นระทึกด้วยความใ ขณะที่โคลอุทานออกมาเบาๆ และผู้ชายอีกสองคนก็หันมามองเธอ
ลิซซี่เบิกตาโพลงด้วยความใอย่างเหลือจะกล่าวและความในั้นทำให้เธอชะงักฝีเท้าอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้เบคก้าที่ลงบันไดตามติดมาทางเื้ักระแทกร่างเธอเข้าอย่างจัง ก่อนที่ลิซซี่จะทันคิดถึงม้วนสำลีที่อัดเข้าไว้ในเสื้อ เบคก้าก็ชนจนลมหายใจสะดุด
และตอนนั้นที่เธอทำให้อะไรบางอย่างหลุดร่วงลงจากเนื้อตัวลิซซี่ด้วยเช่นกัน...
ผลที่เกิดตามมาก็คือม้วนสำลีทั้งสองอันร่วงหล่นลงอย่างเงียบกริบปราศจากสุ้มเสียง ไปกองอยู่ใกล้กันบนบันไดห่างจากที่ลิซซี่หยุดยืนด้วยความตระหนักถึงสองขั้น ในแวบหนึ่งของดวงความคิด ลิซซี่อยากจะให้พื้นแผ่นดินตรงนั้นแยกออก และกลืนร่างเธอลงไปเสียเหลือเกิน
ลิซซี่ได้แต่ตะลึงมองขณะที่เบคก้าลงมาหยุดอยู่เคียงข้าง ได้เห็นในสิ่งที่ลิซซี่กำลังเห็นอยู่ เธอร้องอุทานออกมาด้วยความใ และพยายามจะเอาชายกระโปรงคลุมมันไว้
... “ผมเกรงว่ามันช้าเกินกว่าที่จะทำอย่างนั้นแล้วละ” นาธาเนียลเอ่ยขึ้น
“อันที่จริงผมก็เคยได้ยินเื่ราวที่ผู้หญิงโถมตัวเข้าไปหาผู้ชายมาบ้างนะ แต่วิธีการแบบที่คุณทำกันอยู่นี่มันแปลกจริงๆ” โคลว่า
และทันใด เสียงหัวเราะด้วยความขบขันก็ดังขึ้นราวเสียงคำรนคำรามของท้องฟ้ากลางพายุฝน ลิซซี่ได้แต่ยืนตัวแข็งท่าทางทระนงเมื่อครู่เลือนหายไปโดยสิ้นเชิง ในยามนี้เธอกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะหลั่งน้ำตาออกมาเช่นคนปัญญาอ่อน ความอับอายขายหน้าจนเนื้อตัวสั่นระริกลงไปถึงปลายเท้า ขณะนี้เธอได้แต่ยืนอยู่ต่อหน้าของชายหนุ่มทั้งสามด้วยความมั่นใจในตนเองที่สูญสลายลง
“สิ่งที่ผมขอร้องมันมากเกินไปนักงั้นหรือ?” ทาวิสเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สงบระงับอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ เมื่อเขาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงเชิงบันไดเผชิญหน้ากับเธอทั้งสอง “ผมอยากรู้นักว่าสมองขี้เลื่อยของคุณสองคนกำลังวางแผนอะไรกันอยู่?”
“ไม่เอาน่าทาวิส อย่าไปว่าเขารุนแรงอย่างนั้นสิ คุณไม่เห็นหรอกหรือว่าลิซซี่ต่างหากที่เป็คนอยากเล่นเกมนี้...ฉันจะแสดงกลให้คุณดูก็ได้ ถ้าคุณจะแสดงกลของคุณให้ฉันดูก่อน” นาธาเนียลทำเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วก็หัวเราะจนตัวงอ
“ตอนนี้เขาก็เป็ผู้แสดงก่อนอยู่แล้วละ” ทาวิสกล่าว “ในกระบวนความโง่ทั้งหมด...” ทาวิสเม้มปากแน่น และด้วยเสียงที่เปล่งออกมาเหมือนคำราม เขาก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้น ก้มลงฉุดเบคก้าให้ลุกขึ้น จับให้ยืนเลี่ยงไปเสียทางหนึ่ง แล้วจึงได้หันมาทางลิซซี่
ลิซซี่กำลังก้มลงมองขั้นบันไดที่ม้วนสำลีกองเงียบราวพีระมิดอยู่ในท่ามกลางแสงจันทร์ ด้วยเสียงสบถในลำคอ ทาวิสได้ก้มลงเก็บมันขึ้นมา แล้วก็ยื่นไปให้ตรงหน้า ขณะเดียวกันก็เอ่ยออกมาว่า
“คราวหน้าคราวหลังถ้าคิดจะเล่นเป็สาวละก็สนใจเื่ที่จะปฏิบัติตัวให้ดูเป็สาวจริงๆ จะดีกว่า ไอ้การเอาสำลียัดหน้าอกน่ะ มันไม่ทำให้คุณดูเป็สาวขึ้นมาได้หรอก...”
“ระวังหน่อย...” โคลเตือน
ทาวิสหันไปมองหน้าเพื่อน เขาสบถออกมาอีกครั้งเมื่อยัดม้วนสำลีใส่ลงในมือที่สั่นระริกของลิซซี่
“เอาของของคุณไป แล้วก็เอาเพื่อนคู่หูที่ไม่กล้าปริปากพูดอะไรเลยออกไปให้พ้นจากที่นี่เสียด้วย เพราะผมจะไม่รักษามรรยาทกับพวกคุณอีกต่อไปแล้ว”
ทั้งลิซซี่และเบคก้าต่างหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปพร้อมๆ กัน ชนกันเข้าอย่างแรง แล้วก็วิ่งต่อ ท่าทางของเธอทั้งสองในยามนี้เหมือนลูกแกะตื่นกลัว พยายามจะวิ่งออกจากประตูหนีไปเสียให้พ้นพร้อมๆ กัน...
เมื่อขึ้นมาถึงหัวบันได เบคก้าก็ผวาวิ่งเข้าประตูไปราวมีไฟไหม้ตามหลังมา แต่ลิซซี่ยังหยุดยืนอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะเอ่ยออกไปว่า
“ฉันเกลียดคุณ ทาวิส แมคคินน่อน...เกลียดอย่างที่สุดเลย”
“อา...นับแต่บัดนี้เป็ต้นไป ผมจะมีชีวิตที่เป็สุขขึ้นแล้ว” ทาวิสตอบกลับมาในท่ามกลางเสียงหัวเราะดังลั่นของเพื่อนรักทั้งสอง
ขณะที่เธอหันหลังเพื่อเดินเข้าประตูไปนั้น ลิซซี่รู้ว่า...เขากำลังมองตามมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความพยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้ ใบหน้าเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอายขายหน้าอย่างเหลือจะกล่าว เมื่อเข้าไปในห้องบอลรูม คำสุดท้ายที่ลิซซี่พูดกับเบคก้าก็คือ
“ฉันอยากจะตายเสียนัก”
สีหน้าของเบคก้าราวบอกความสงสัยว่ามันจะเป็จริงได้ตามนั้นหรือไม่...
“ฉันว่าพระเ้าคงไม่เมตตาอะไรมากเท่านั้นอีกแล้ว” เธอว่า
358
