ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ กุนซือแข็งแรงขึ้นมากแล้ว เลยรีบเรียกลี่หวินมาปรึกษาเื่ลอบขุดศพท่านแม่ทัพเพื่อตรวจชันสูตร
“เื่ที่ข้าให้ท่านไปสืบเป็เช่นไรบ้าง” กุนซือสอบถาม
“ข้ารู้แล้วว่าสุสานท่านพ่อฝังอยู่ที่ไหน” ลี่หวินกล่าว
“งั้น พวกเรารีบไปกันเถอะ ข้าพร้อมแล้ว” กุนซือใจร้อนอยากรู้ความจริง
“ได้ค่ะ งั้นไปกัน” ลี่หวินกล่าว
ลี่หวินรีบนำทางท่านกุนซือไปที่สุสาน แต่ทว่า พวกเขาไปกันไม่ทัน เพราะเกิดไฟไหม้สุสาน ทุกศพถูกเผาทำลายจนเกลี้ยง ตอนนี้ไฟลุกโชนโหมกระหน่ำ
“ท่านพ่อของข้า” ลี่หวินไม่มีสติจะวิ่งเข้าไปดับไฟ แต่กุนซือจับตัวรั้งไว้ได้ทัน
“หลานอย่าเข้าไป ยังไงมันก็ไม่ทันแล้ว” กุนซือรีบเตือน
“ฮือ ฮือ ใครกัน ช่างกล้าทำเื่แบบนี้ แม้แต่ศพก็เผาไม่มีเหลือ” ลี่หวินร้องไห้
พวกเรากลับไปตั้งหลักกันก่อนนะ ค่อยว่ากัน” กุนซือคุมสติ
แผนตรวจชันสูตรศพของท่านแม่ทัพล่มไม่เป็ท่า กุนซือและลี่หวินนั่งผิดหวังและเสียดายที่สืบหาตัวคนร้ายตัวจริงไม่ได้
สักพักลู่หยางก็มาปรากฏตัว
“เ้ามาทำอะไรที่นี่ ลู่หยาง” ลี่หวินรีบทัก
“ท่านกุนซือ นี่ท่านยังไม่ตายหรือนี่” ลู่หยางเห็นท่านกุนซือก็ดีใจจนลืมทักเพื่อนกลับ
“ลี่หวินช่วยข้าได้ทัน ข้าเองก็ถูกพิษเหมือนกับแม่ทัพ” กุนซือกล่าว
“นั่นหมายความว่าเื่นั้นคงเป็เื่จริง” ลู่หยางกล่าว
“หมายความว่ายังไง ไหนเ้าเล่ามาให้ชัดซิ” กุนซือถาม
“แสดงว่าลี่หวินไม่ได้วินิจฉัยพิษผิดพลาด ท่านแม่ทัพคงถูกลอบฆ่าก่อนนางไปถึงจริงๆ และที่จวนต้องมีหนอนบ่อนไส้ ซึ่งในตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่ามันเป็ใคร” ลู่หยางเล่า
“แล้วมันเป็ใคร” กุนซือรีบถาม
“เฉียนฟง ไอ้เ้าครึ่งอสูรนั่น มันร่วมมือกับปิศาจงูและปิศาจค้างคาว มันคงวางแผนมานานแล้ว” ลู่หยางกล่าว
“ไม่จริง เป็ไปไม่ได้” ลี่หวินไม่เชื่อ
“ทำไมล่ะลี่หวิน ก็เ้าเองไม่ใช่หรอ ที่ปักใจเชื่อเช่นนั้นเหมือนกัน” ลู่หยางงง
“ข้า ข้า” ลี่หวินพูดอะไรไม่ออก เพราะยามที่นางนึกถึงตอนที่เฉียนฟงจูบไปที่ท้องอย่างอบอุ่นแบบนั้น ทำให้ลี่หวินเชื่อไม่ลง แม้มันจะเป็มิติอนาคตก็ตาม
“ทำไมเ้าถึงคิดว่าคนร้ายเป็เฉียนฟงล่ะ” กุนซือถามต่อ
“เมื่อเช้าเฉียนฟงลอบเข้าไปในห้องของท่านแม่ทัพ ขโมยลูกแก้วจักรภพแล้วกลืนเข้าไป และขโมยแผนที่เพื่อค้นหาบ่อน้ำพุร้อน หลังจากที่เฉียนฟงกลืนลูกแก้วแล้ว มันก็กลายร่างเป็หมาป่าเต็มตัว พร้อมกับทำร้ายเหล่าทหารและจอมยุทธ์ตายเป็จำนวนมาก พวกเราสูญเสียกำลังพลไปมากมาย” ลู่หยางเล่า
“ไม่น่าเชื่อว่าเฉียนฟงจะโง่กลืนลูกแก้วที่ยังไม่ชำระด้วยน้ำพุร้อนเข้าไป ทั้งๆ ที่เขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่ามันจะทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้” กุนซือกล่าว
“มันคงกะทันหันมาก เลยยอมๆ กลืนไปแบบนั้น แล้วค่อยเดินทางไปบ่อน้ำพุเพื่อชำระทีหลังกระมัง” ลู่หยางคาดการณ์
“แล้วท่านมาหาข้าทำไมล่ะ” ลี่หวินถาม
“ข้าอยากได้แผนที่ไปบ่อน้ำพุร้อนเหมือนกัน ข้าจะตามไปฆ่ามันที่นั่น มันเข่นฆ่าพี่น้องของข้ามากมาย ข้าต้องล้างแค้น” ลู่หยางกล่าว
“แผนที่มีแค่อันเดียว คืออันที่เฉียนฟงขโมยไปนั่นแหละ” ลี่หวินกล่าวเพราะตนเป็ผู้มอบแผนที่นั่นให้ท่านแม่ทัพเองกับมือ
“แล้วจะทำยังไงดี” ลู่หยางหมดหวัง
“ข้ามองออกว่าเ้ามีหนทาง เ้าบอกลู่หยางไปเถอะ” กุนซือกล่าวกับลี่หวิน
“ก็ได้ ฉู่หลานรู้เส้นทางไปบ่อน้ำพุร้อนนั่น คงต้องขอให้นางช่วย” ลี่หวินยอมเผย
“จริงหรอ ช่วยข้าหน่อยนะ ลี่หวิน” ลู่หยางดีใจทั้งสามารถตามตัวเฉียนฟงและยังได้เจอฉู่หลานอีก
ลี่หวินจึงเดินเข้าไปในป่า แล้วเป่าใบไม้เรียกเพื่อนสาว
“เ้าเรียกข้าทำไมน่ะลี่หวิน” ฉู่หลานสงสัย
“ข้ามีเื่จะขอให้เ้าช่วย” ลี่หวินกล่าว
“ให้ช่วยอะไรก็ว่ามาเถอะ ข้ายินดี” ฉู่หลานเต็มใจ
“พาข้าไปบ่อน้ำพุร้อนตงผิง” ลู่หยางกล่าวแทรก
“แล้วทำไมข้าต้องช่วยท่านด้วยล่ะ” ฉู่หลานแสดงสีหน้าไม่พอใจ
“ช่วยเขาหน่อยเถอะฉู่หลาน มันเป็เื่สำคัญมาก” ลี่หวินกล่าว
“ก็ได้ ข้าเห็นแก่เพื่อนรักข้า ข้านำทางให้ก็ได้” ฉู่หลานเห็นแก่เพื่อน
“ขอบคุณมาก ฉู่หลาน” ลี่หวินกล่าว
“แต่เ้าห้ามลามกคิดทำอะไรข้าล่ะ” ฉู่หลานรีบเตือน
“เื่นั้น เ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจ” ลู่หยางกล่าว
“เื่นั้นข้าลืมหมดแล้วก็จริง แต่ข้าเตือนเผื่ออนาคต” ฉู่หลานกล่าว
“ก็ได้ พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ” ลู่หยางรีบพูดตัดบท
“แล้วเ้าไม่ไปด้วยกันหรอ” ฉู่หลานไม่อยากไปกับลู่หยางตามลำพัง
“คงไม่ล่ะ ข้าอยากอยู่สืบหาตัวคนร้ายที่ฆ่าพ่อข้า” ลี่หวินยังไม่ปักใจเชื่อ
“แสดงว่าเ้าไม่เชื่อข้าล่ะสิ” ลู่หยางกล่าว
“ไม่ใช่ไม่เชื่อ แต่ต้องสืบหลายด้าน เพื่อที่จะได้ไม่ปรักปรำคนดีไง” ลี่หวินกล่าว
“ตามใจนะ งั้นข้ากับฉู่หลานขอตัว” ลู่หยางเผลอตัวจูงมือฉู่หลาน
“นี่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ เ้าสัญญาแล้วไงว่าจะไม่แต๊ะอั๋งข้าแบบนี้” ฉู่หลานรีบท้วง
“ข้าลืมตัว ขอโทษ” ลู่หยางรีบปล่อยมือเมื่อตั้งสติได้
ฉู่หลานเลยรีบเดินนำหน้าไปทันที ทั้งสองมุ่งหน้าไปบ่อน้ำพุร้อน
******************************************
ณ บ้านพักลี่หวิน
“ท่านเชื่อเื่ที่ลู่หยางพูดอย่างนั้นหรือ” ลี่หวินสงสัย
“แล้วทำไมเ้าถึงไม่เชื่อล่ะ ก็ไหนว่าเ้าไม่ชอบขี้หน้าเฉียนฟงไง” กุนซือสงสัย
“เอ่อ ถึงเขาเป็คนปากเสีย แต่ดูเขาแล้ว เขาเคารพและยกย่องท่านแม่ทัพอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะหักหลังท่านแม่ทัพได้” ลี่หวินกล่าว
“ก็คงต้องสืบอย่างที่เ้าว่า” กุนซือกล่าว
“ท่านว่าใครเป็คนเผาสุสานคะ” ลี่หวินเปลี่ยนเื่
“ข้าเดาไม่ออกจริงๆ ดูเหมือนคนผู้นั้นรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเราแทบทุกอย่าง และเดาความคิดของพวกเราออกหมด บางทีอาจต้องรอให้ลู่หยางจับตัวเฉียนฟงมาให้ได้ก่อน คงรู้กัน”
“แม้ลู่หยางจะมีวรยุทธ์สูง แต่จะสู้อสูรเต็มตัวอย่างเฉียนฟงได้งั้นหรือ” ลี่หวินเริ่มห่วงเพื่อน
“ไม่ได้หรอก” กุนซือกล่าวด้วยความมั่นใจ
“อ้าว แล้วท่านปล่อยเขาไปได้ยังไง” ลี่หวินสงสัย
“ข้าห้ามลู่หยางไม่ได้ต่างหาก” กุนซือกล่าว
“จริงอย่างท่านว่า” ลี่หวินเห็นด้วย
******************************************
329
