"ถึงแล้วกำลังจะเข้าไปแล้วจ๊ะแม่ รอแป๊บบบบ"
ฉันตอบยัยแตงโมทันทีที่กดรับโทรศัพท์โดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร แล้วรีบกดวางทันที ขืนช้าได้โดยยัยแตงโมบ่นจนหูชาแน่ เพราะวันนี้มีงานด่วนทำให้ฉันมาถึงช้าไปเป็ชั่วโมง เมื่อเช็คเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองจนเรียบร้อย ก่อนจะก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ ไม่ว่ายังไงคืนนี้ฉันจะต้องรุกนายน้องคินนั้นให้ได้
ผับ Z
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในผับ ฉันก็รับรู้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาแต่นั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าแต่อย่างใด เพราะตอนนี้จิตใจฉันกำลังจดจ่ออยู่กับการมองหาเพื่อนรักทั้งสอง และเพียงกวาดสายตาไปรอบ ๆ 2-3 ครั้ง ฉันก็เจอยัยแตงโมและเอวาที่โบกไม้โบกมือเชิญชวนอยู่ เมื่อฉันเดินไปใกล้ ๆ จึงได้เห็นว่านอกจากสองคนนั้นแล้วยังมีน้องอาร์ม น้องชายของเอวาและผู้ชายหน้าตาดีอีก 3-4 คน ซึ่งก็คงเป็สายรหัสของน้องอาร์มตามที่ยัยเอวาได้บอกไว้ั้แ่แรกว่าวันนี้มีนัดเลี้ยงสายรหัสของน้องอาร์ม
"กว่าจะโผล่มาได้นะแม่นางเอก ตลาดจะวายผู้ชายจะหมดแล้วรู้บ้างป่ะ"
ฉันยักคิ้วให้ยัยเอวานิดหน่อยอย่างไม่สนใจเสียงบ่นนั้นก็จะนั่งลงข้าง ๆ มัน และส่งยิ้มทักทายให้กับผู้ชายในโต๊ะ
"เอวามันบอกว่าเจ้หวานอยากรู้จักน้องรหัสของอาร์มเหรอ"
น้องอาร์มถามขึ้นพร้อมกับส่งค็อกเทลสีสวยให้ฉันอย่างเอาใจ และอย่าสงสัยที่น้องมันเรียกฉันว่าเจ้และเรียกพี่ตัวเองว่าเอวา จริง ๆ แล้ว ฉันก็ไม่เข้าใจตรรกะของพี่น้องบ้านนี้เหมือนกัน เพราะน้องอาร์มเรียกฉันกับแตงโมว่าเจ้มาั้แ่รู้จักกันและเช่นกันว่าฉันไม่เคยได้ยินน้องมันเรียกพี่ตัวเองว่าพี่เลย ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองคนนี้ห่างกันตั้ง 2 ปี
"ก็นิดหน่อยอ่ะ ว่าแต่น้องมันยังไม่มาเหรอ"
"มาแล้ว แต่เพิ่งลุกออกไปห้องน้ำเมื่อกี้ มาอาร์มแนะนำสายรหัสให้เจ้รู้จักดีกว่า นี่พี่ต้น พี่รหัสปี 4 คนนี้น่าจะรู้จักกันแล้วแหละเนอะ" ฉันกับต้นพยักหน้ารับก่อนจะยิ้มให้กันเบา ๆ เพราะเราสองคนเป็ดาวและเดือนมหาลัยในตอนที่อยู่ปี 1 ทำให้ได้ทำกิจกรรมร่วมกันอยู่บ่อยครั้ง แต่เป็เพราะตอนนั้นพี่พีทไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ผู้ชายคนไหน เลยทำให้ฉันไม่ได้สนิทกับต้นเท่าไหร่ นึกขึ้นแล้วก็เสียดาย ผู้ชายหล่อ ๆ ตั้งกี่คนที่ฉันปฏิเสธไปเพื่อไปรักกับไอ้...เหอะ ช่างเถอะ อย่าไปรื้อฟื้นเลย แล้วน้องอาร์มก็แนะนำพี่ ๆ น้อง ๆ คนอื่น ๆ ในโต๊ะจนครบ จะขาดก็แต่ไอ้คนที่น้องมันบอกว่าไปห้องน้ำนี่แหละ จนป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก ค่าตัวเยอะนักรึไงฮ่ะ นางเอกมานั่งรอขนาดนี้แล้วยังไม่โผล่หน้ามาอีก
"ทำหน้าหงิกแบบนี้คือไรย่ะ หงุดหงิดที่น้องคินยังไม่มาหรือหงุดหงิดที่อีพี่พีทมาคอมเม้นท์"
"คอมเม้นท์อะไร ฉันยังไม่ได้เช็คไอจีเลย"
เมื่อเห็นว่าฉันไม่รู้จริง ๆ ยัยแตงโมเลยส่งโทรศัพท์ของมันมาให้ฉันดู
"นี่ไง เห็นป่ะยังมาตามให้แกกลับบ้านอยู่เลย"
ฉันมองคอมเม้นท์ที่ยัยแตงโมเลื่อนให้ดูด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันยังอัดแน่นอยู่ในใจ แต่ต้องข่มมันเอาไว้
" เหอะ เลิกกันไปแล้วยังจะมาทำเป็หวงอีกทำไมวะ ไอ้อาร์มพรุ่งนี้พาลูกน้องป๊าไปรุมตื๊บไอ้พี่พีทให้หน่อย เดี๋ยวฉันเคลียร์กับป๊าเอง"
" ได้เหรอ นี่รอคำนี้มานานละนะ จะเอาให้เสียโฉม พิการ หรือโคม่าดี บังอาจมาทำให้เจ้หวานของอาร์มเสียใจ อาร์มจะจัดการให้เองนะเจ้"
"พอกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยพวกแกเนี้ย กระทืบมันแล้วได้อะไร พอ ๆ อย่าไปพูดถึงมันเลย หญ้าหวาน แกโอเคใช่ไหม" ปลายประโยคของ แตงโมถามฉันด้วนเสียงปลอบโยน ฉันยิ้มให้มันน้อย ๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้สองพี่น้องเอวาอาร์มที่โดนแม่ชีดุด้วยความขอบคุณ
" ฉันไม่เป็ไรแล้ว นี่เรามาสนุกกันนะ อย่าทำให้งานกร่อยซิ"
" จ้า ๆ แม่คนเก่ง ขอให้ไม่คิดอะไรแล้วจริง ๆ เถอะ ถ้าเผลอร้องไห้อีกฉันจะตีหัวแกจริงๆด้วย"
เสียงประชดของเอวาทำให้ฉันหลุดขำกับคำขู่ของมัน "เออ ถ้าร้องอีกให้ตีเลยจ๊ะ แต่ขอไปห้องน้ำก่อนนะ พวกแกไม่ต้องตามมา ขอไปตามหาเป้าหมายนิดนึง"
ประโยคสุดท้ายฉันกระซิบพอให้ได้ยินกันแค่ 3 คน แตงโมกับเอวาจึงได้ปล่อยฉันออกมาคนเดียว แต่จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ออกมาตามหาใครเหมือนที่บอกพวกมันหรอก แค่อยากออกมาสงบจิตสงบใจตัวเองก็เท่านั้น แน่ละ ที่ฉันบอกว่าไม่เป็เป็ไร นั้นคือการโกหก ฉันจะไม่เป็ไรได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายคนนั้นคือแฟนคนแรกและเราก็คบกันมาด้วยดีมาตั้ง 4 ปี
4 ปี เชียวนะ จะให้ตัดใจได้ใน 4 วัน นี่มันก็ไม่ใช่ป่ะ แล้วเลิกกันแล้วทำไมยังต้องมาตามหวงกันอีก บางทีฉันก็ไม่เข้าใจความคิดของผู้ชายคนนั้นเลย
"อืมม อ๊าาา คะ... คิน ตรงนั้นมัน อ๊าาา"
เสียงร้องชวนสยิวที่ดังจึ้นทำให้ฉันเผลอสะดุ้ง นี่ฉันเดินมาถึงโซนสูบบุหรี่นี่ั้แ่เมื่อไหร่ แล้ว... แล้ว... เสียงนั้น พวกเค้าคงไม่ได้... อร๊ายยยย
เพลิ้งงงง!!!!
"โอ๊ยยยย"
"ว๊ายยยย แกเป็ใครเนี่ย"
"ขอโทษค่ะ ๆๆ ไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะคะ"
ฉันรีบขอหลับหูหลับตาขอโทษกับการขัดจังหวะกิจกาม เอ๊ย กิจกรรมเข้าจังหวะของทั้งคู่ ในใจได้แต่ก่นด่าคนที่เอากระถางต้นไม้มาวางขวางทาง ทำให้ฉันเผลอสะดุดเข้าอย่างจัง
"ไปซะ"
เสียงเข้ม ๆ ของผู้ชายที่บ่งบอกอารมณ์โกรธกรุ่นอย่างหนักทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว แง๊... ทำไมต้องทำเสียงโหดใส่ นี่เป็นางเอก นางแบบ และยูทูปเบอร์ชื่อดังเลยน๊าาาา แล้วฉันจะมาอวดสรรพคุณตัวเอวอยู่ทำไมละโว๊ยยยย หญ้าหวานดึงสติหน่อยซิแก
"จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"
ฉันบอกเสียงสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปทางเดิม แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้อย่างรวดเร็ว
"ไม่ใช่เธอ" เสียงนั้นกัดฟันตอบเหมือนกำลังข่มความรู้สึกบางอย่าง ทำให้ฉันที่มัวแต่จะหลับหูหลับตาจำต้องลืมตาและเงยหน้ามองผู้ชายที่กุมมือฉันไว้แน่น และคนที่อยู่อยู่ตรงหน้า ยิ่งทำให้ฉันใยิ่งกว่า ทำไม "เขา" ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ละ
"คิน ทำไมไปจับมือนังนั้น ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ"
เสียงโวยวายของผู้หญิงที่คงเป็คนที่ทำกิจกรรมกับร่างสูงข้าง ๆ ฉันเมื่อกี้ทำให้ฉันได้สติ และพยายามจะสลัดมือที่เกาะกุมฉันออก แต่อีกฝ่ายกลับกุมแน่นกว่าเดิม พร้อมส่งสายตาข่มขู่ทำให้ฉันจำต้อวอยู่ในความสงบ
"ออกไปซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"
" คิน ทำไมพูดอย่างนี้กับนีน่าละ เมื่อกี้เรายังจะ..."
"หุบปาก ถ้าเธอไม่รีบไปตอนนี้ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"
"คิน.... กรี๊ดดดดดดด เป็เพราะแกเลยยัยตัวซวย"
อ้าว เถียง ๆ กันแล้วทำไมหวยมาลงใส่หัวฉันละยัยเด็กนี่
หลังจากกรี๊ดจนพอใจยัยเด็กที่แทนตัวเองว่านีน่านั้นก็กระทืบเท้าจากไป พร้อมสายตาอาฆาตที่จ้องมาที่ฉัน ฮัลโหลลลล อารมณ์ค้างแล้วมาพลาดใส่กันอย่างนี้ก็ได้เหรอ
"จะมองตามเค้าไปอีกนานไหม"
410
