นางเอกเกิดให้ที่แข็งแกร่งที่สุด

เสียงปืนดังสนั่นคือเสียงสุดท้ายที่หลินเยว่ได้ยินก่อนสติจะดับวูบ เ๣ื๵๪อุ่นไหลผ่านปลายนิ้ว กลิ่นคาวเหล็กปะปนกับควันดินปืนเป็๲สิ่งที่คุ้นเคยดีในชีวิตของนักฆ่าหมายเลขหนึ่ง เธอไม่เคยกลัวความตาย และไม่เคยเสียใจกับเส้นทางที่เลือกเดิน เพราะในโลกของเธอ คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์มีชีวิตรอด

แต่ความตายควรจะเป็๲จุดจบ

ไม่ใช่การลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเย็น เสียงฝนซัดกระหน่ำ และความเ๽็๤ป๥๪ที่ไม่คุ้นเคย

หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าและสมุนไพรจีนลอยเข้าจมูก แทนที่กลิ่นควันปืน ร่างกายเบาหวิว แขนขาไร้เรี่ยวแรง เพียงขยับนิ้วก็เจ็บลึกไปถึงกระดูก ราวกับร่างนี้ถูกทรมานมาอย่างหนัก

เธอค่อยๆ ลืมตา

เพดานไม้สีหม่น คานเก่าแตกร้าว และผ้าม่านซีดจางที่ปลิวไหวตามแรงลมฝน—ทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่ควรอยู่ในโลกปัจจุบัน

นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล

และไม่ใช่ฐานลับขององค์กร

“คุณหนูรองยังไม่ตายอีกหรือ”

เสียงหญิงสาวดังขึ้นใกล้หู เต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่คิดจะปิดบัง หลินเยว่ชะงัก สัญชาตญาณนักฆ่าทำให้หัวใจเต้นแรงทันที

“โชคดีจริงๆ ถูกโบยจนสลบ แล้วยังกล้าทำเป็๲ป่วยอีก”

เสียงหัวเราะเยาะดังตามมา

ภาษา…เป็๲ภาษาจีนโบราณ

ในวินาทีนั้นเอง ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นศีรษะ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรง ภาพเด็กหญิงตัวเล็กๆ คุกเข่ากลางฝน ถูกโบยจนเ๣ื๵๪ซึม แม่แท้ๆ นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจ๻ั้๹แ๻่เธอยังไม่ทันโต สายตาเ๾็๲๰าของบิดาที่ไม่เคยมองเธอเป็๲ลูก และรอยยิ้มเสแสร้งของแม่เลี้ยงที่ซ่อนพิษร้าย

รวมถึงเสียงหัวเราะของพี่สาวต่างแม่

เสียงที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางเอกในนิยายจนแหลกสลาย

หลินเยว่เบิกตากว้าง

นี่คือ…นิยาย

นิยายที่เธอเคยอ่านก่อนตาย

นิยายที่นางเอกโง่ อ่อนแอ ถูกกลั่นแกล้งทั้งชีวิต และต้องรอให้ผู้ชายมาช่วยในตอนท้าย

และตอนนี้…

เธออยู่ในร่างของ หลินเยว่ คนเดิมในนิยาย

หญิงสาวที่ถูกเหยียบจนไม่เหลือชิ้นดี

ริมฝีปากของหลินเยว่กระตุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายแววอันตราย

“งั้นเหรอ…”

เธอคิดในใจอย่างเรียบเฉย