ซุนนานเมื่อตัวมันกลับมาถึง ตัวมันก็วุ่นวายกับการเตรียมอาหารในทันทีโชคดีวันนี้เก็บผลไม้มาได้จำนวนไม่น้อย แม้จะไม่มากมาย เพราะตัวมันเกรงว่าหากเก็บมาเยอะเกินไปการจะหากินวันหน้าจะลำบาก มันพยายามจดจำจุดที่ต้นผลไม้แต่ละชนิดขึ้นเอาไว้ พร้อมกับที่ในใจมันเริ่มคิด บ้านนี้เมืองนี้ลำบากเสียจริงกระดาษปากกามิมีให้ใช้งานเลย การจะจดอะไรก็ทำแต่ใส่เปลือกไม้หรือใช้หนังสัตว์ขีดเขียนมันไม่สะดวกเลยจริงๆ ซุนนานคิด หากจำเป็จริงๆ มันจะทำกระดาษใช้เอง
เพราะวิธีทำกระดาษนั้นแท้จริงก็ไม่ได้ยากอะไรหากแต่มีขั้นตอนมากอยู่เสียหน่อย หากแต่ตอนนี้ตัวมันก็ไม่สะดวกที่จะทำจริงๆ เกรงว่างานแบบนี้ในภายหลังจ้างคนงานทำจะเหมาะที่สุด ตอนนี้ตัวมันซุนนานเริ่มคิดถึงการใช้ชีวิตและทำการค้าแล้วเนื่องด้วยองค์ความรู้ในตัวมันจากอีกมิติมีมากมาย และโลกใบนี้ก็ขาดแคลนหลายสิ่งอย่างจนน่าใจหาย เพียงแค่มันนำองค์ความรู้มาใช้อย่างสองอย่าง มันก็คิดว่าตัวมันก็คงเข้าขั้นเศรษฐีได้ง่ายๆ
หากแต่เป้าหมายในชีวิตนี้ของมันก็หาใช่การเป็เศรษฐี หากแต่เป็การช่วยเหลือท่านแม่ทั้งหลายของตัวมันก่อน และทำให้พวกนางได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นอกจากนั้นก็คือการลงโทษไอ้พวกบัดซบจัญไรที่พรากสิ่งสำคัญของชีวิตนี้มันไป
ซุนนานแต่เดิมนิสัยมันมิใช่คนเ้าคิดเ้าแค้นแม้แต่น้อย อุปนิสัยมันออกไปในทางไม่ไยดีสิ่งต่างๆ เสียด้วยซ้ำ นอกจากนั้นยังชอบความสงบเงียบเป็ที่สุด หากแต่ในชีวิตนี้ของมันนั้นมีบางสิ่งบางอย่างที่ต่อให้มันต้องตายมันไม่ทำไม่ได้ การตายของแม่ใหญ่แม่สามและบิดาของมันซุนก่างต้องมีผู้ชดใช้ในบาปเหล่านี้ ไม่นับเหล่าบริวารและสตรีในตระกูลมันไม่น้อยที่ต้องตกตายเพื่อให้มันมีชีวิตรอดหนี้โลหิตนี้ซุนนานตัวมันมิอาจรอให้พระเ้าลงโทษพวกมัน มีแต่ตัวมันซุนนานที่จะเอามีดเสียบแทงที่กลางดวงใจของพวกคนบาป พร้อมสะบั้นศีรษะพวกคนบาปเ่าั้ให้โลหิตพวยพุ่งเป็ทาง ซุนนานจึงจะสาแก่ใจและจบหนี้โลหิตนี้ได้
ส่วนหนี้โลหิตของตระกูลเฉินตัวมันก็ได้แต่คิดว่าสมควรไปทวงแค้นหรือไม่ในภายหลัง ในเื่นี้มันเก็บไว้คิดในใจในภายหลัง เพราะหลังจากที่ได้อ่านข้อความสั่งเสียของบิดาแท้ๆ ของตัวมัน มันรู้สึกว่าบิดามันปรารถนาเพียงให้มันได้ใช้ชีวิตดีๆ มีความสุข หากแต่ถ้าตัวมันเข้าสู่วังวนความแค้นเพิ่มเติมอีกชีวิตนี้คงวุ่นวายมิรู้จบ มันจึงไม่คิดทวงแค้นโลหิตของตระกูลเฉิน มันอยากรู้จักตระกูลราชวงศ์จูให้มากกว่านี้เสียก่อนว่าคนตระกูลนี้มีนิสัยธาตุแท้เช่นไร หากมันใจบาปหยาบช้าเกินทน ซุนนานก็ไม่กังวลจะล่าสังหารพวกมันทั้งตระกูล หากแต่ถ้าชั่วบ้างดีบ้าง เช่นนี้มันก็ต้องคิดอ่าน ซุนนานตัวมันไม่ใคร่ชอบล่าสังหารผู้คนไร้ความผิดเท่าไรนัก
.
.
.
เมื่อกินอาหารเสร็จก็ล้างจานชามประดิษฐ์ที่ตัวมันดัดแปลงขึ้นมา หากแต่ตอนที่ล้างจานชามอยู่นั้นมันก็พึงนึกขึ้นได้ว่ามันลืมสิ่งสำคัญบางอย่างไป
'แย่แล้วข้าเกือบลืมเื่เคล็ดวิชามหารัญจวน' เมื่อตัวมันซุนนานคิดมาถึงตรงนี้ตัวมันก็พบว่าชีวิตนี้ของมันคงจะวุ่นวายไม่น้อย มันแอบเหลือบมองแม่เจ็ดแม่แปดซุนจิ้งหร่านและซุนเฟิ่งย่าที่เล่นกับเ้าอ้วนน้อยซุนผูอยู่ไกลๆ ในใจมันได้แต่คิด ตัวมันสมควรจะเลือกทำตามแผนที่ตัวมันเคยคิดไว้ดีหรือไม่ หรือปล่อยวันเวลาให้ผ่านไปแล้วค่อยฝึกฝนในภายหลัง
ซุนนานตัวมันกล่าวโทษเคล็ดวิชาบัดซบนี่ เหตุใดมีวิธีร้อยแปดอย่างมันถึงต้องใช้วิธีแบบนี้ในการฝึกนะ ถ้าหากเป็การล่าสังหารสัตว์อสูรแล้วดูดปราณดูดโลหิตและนับวันยิ่งเก่งขึ้นแบบเก็บเลเวลแบบเกม MMORPG เหมือนในนิยายขายดีหลายๆ เล่ม มันคงเดินออกจากดงอสูรนี้แล้วไปหาทางล่าสัตว์อสูรแล้วในทันที แต่อนิจจาชีวิตจริงช่างแตกต่าง ฟ้าดินมิได้สร้างทางเดินให้ผู้คน มีแต่ผู้คนที่ต้องสร้างทางเดินของตัวเอง มันจะโทษใครได้ หากแต่อย่างน้อยๆ ณ ตอนนี้มันก็มีทางรอดตาย
หากแต่เมื่อเวลาผ่านไปในใจของซุนนานสงบลง มันก็พบว่า หากมีวิธีฝึกแบบอื่นแล้วจริงๆ ให้มันไปดูดโลหิตคน สังหารอสูรคร่าชีวิตมากมายตัวมันตอนนี้ทำได้หรือ ไม่ช้ามันก็ยอมรับกลายๆ ว่ามันก็ทำไม่ได้เช่นกัน วิธีฝึกฝนของเคล็ดวิชามหารัญจวน หากให้พูดดีๆ แล้วมันกลับเป็เส้นทางฝึกฝนที่ง่ายกว่าเคล็ดวิชาอื่นๆ ยิ่ง
แถมตลอดเส้นทางการฝึกฝนก็คาดหมายได้ว่าเหล่าบุรุษทั่วหล้าล้วนปรารถนา
ซุนนานตัวมันกลั้นใจ หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองอีกร้อยแปด อ้างคุณธรรม อ้างเพื่อครอบครัวเพื่อตระกูล แม้ในใจของมัน 8 ส่วนจะคิดเช่นนี้ หากแต่อีก 2 ส่วนมันต้องยอมรับในใจมันมีความคิดชั่วช้าจริงๆ ใครใช้ให้เคล็ดวิชานี้มีวิธีฝึกฝนที่ต้องเขาคลึงสตรีจนเกินบรรยายเช่นนี้เล่า
ไม่ช้าตัวของซุนนาน ก็มีใบหน้ายิ้มแบบหื่นๆ แปลกๆ พร้อมกับตัดสินใจในใจเสียงดัง ทำทีท่าราวกับเป็บัณฑิตถือคุณธรรม 'ข้าทำเพื่อครอบครัว เพื่อตระกูลซุน เพื่อเหล่าท่านแม่จริงๆ เหอๆ'
.
.
.
ซุนนานตัวมันในยามนี้ได้แบ่งยุทธการในการฝึกฝนเคล็ดวิชามหารัญจวนนี้ไว้หลายวิธีการ จากการหาเหตุผลเป็อย่างดีตลอดหลายชั่วยามที่ผ่านมา
หนึ่ง ตัวมันจะใช้วิธีการอ้างอาการเ็ปของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน อ้างการฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนนี้เป็การบีบนวดเค้นเพื่อการรักษาอาการของนางให้หายเร็วยิ่งขึ้น หากแต่วิธีการนี้มีจุดอ่อนเล็กน้อย มันอายที่จะกระทำต่อหน้าแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเป็อย่างยิ่ง ดังนั้นตัวมันต้องหาโอกาสและหลอกล่อแม่เจ็ดจึงจะกระทำการเช่นนี้ได้
สองใช้แม่แปดซุนเฟิ่งย่าเป็คู่ฝึกฝน จากการสังเกตของมันการสำรวจเส้นทางๆ ในบริเวณโดยรอบถ้ำเร้นลับนี้ อาจจะต้องใช้เวลาอีกมาก นอกจากนั้นหลังสำรวจแล้วหลายปีนี้คงต้องใช้เวลาบางส่วนในการออกเดินเก็บหาของป่า ในเวลายามที่อยู่ลำพังกับแม่แปดซุนเฟิ่งย่านี้ มันอาจจะอ้างบีบนวดคลายเหนื่อยให้แม่แปด หากไม่ทำอะไรเกินเลยแม่แปดซุนเฟิ่งย่าก็ไม่น่าผิดสังเกตได้
หากแต่ปัญหาของทั้งสองข้อที่มันคิดก็คือ ตัวมันซุนนานนั้นหลังจากตระหนักรู้ถึงเคล็ดฝึกฝนวิชามหารัญจวนนี้แล้ว มันก็พบว่าเคล็ดวิชานี้มันวาบหวามใจเหลือเกิน วาบหวามจนเกินไป ความรู้สึกในการนวดคลึงของเคล็ดวิชานี้ค่อนข้างล้ำลึก ยิ่งอย่างกลั่นปราณ ดูดแก่นหยินสตรีและซึมซับห้วงอารมณ์มาเป็พลังิญญามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งต้องกระตุ้นในจุดอ่อนของสตรีเพศมากขึ้นเท่านั้น
8 ประตูทวารหลัก [ทวารหลักหู] [ทวารหลักดวงเนตร] [ทวารหลักจมูก] [ทวารหลักปาก] [ทวารหลังหูรูด] [ทวารหน้าเครื่องแบ่งเพศ] [ทวารผัสสะผิวัั] [สะดือทวารแรกกำเนิด] 124 จุดชีพจรหลัก 1428 จุดชีพจรซ่อนเร้น เคล็ดวิชามหารัญจวนนี้ล้วนกระตุ้นประสาทััทั้งหมดทำให้ 8 ประตูทวาร 124 จุดชีพจรหลัก 1428 จุดชีพจรซ่อนเร้น ปะทุซึ่งไอปราณไอหมอกห้วงอารมณ์และแก่นหยินให้ตัวมันได้่ชิง
หากแต่จุดที่ดูดปราณพลังและแก่นหยินสตรีได้ดีที่สุดนั้นมี 2 ช่องทาง หรือก็คือ 2 ประตูทาวรหลัก หนึ่งปากของสตรี สองจุดซ่อนเร้นแดนเร้นลับของสตรีเพศ หากแต่สองจุดนี้ซุนนานตัวมันจะทำการดูดปราณพลังและแก่นหยินจากตัวแม่ๆ มันได้อย่างไร มันจึงจำต้องเลือกใช้ประตูทวารอื่นๆ แทน
นั้นก็คือการเคล้าคลึงเรือนกายผิวััของพวกนาง และเน้นประตูทวารบริเวณสะดือเป็หลัก แม้การดูดปราณจากจุดเหล่านี้จะได้รับไอปราณเชื่องช้าและได้รับแก่นหยินและไอหมอกห้วงอารมณ์จากสตรีเพศเพียงเล็กน้อย หากแต่การทำเช่นนี้ย่อมนับว่ายังไม่ละเมิดสตรีจนเกินควร และมารดาทั้งสองของตัวมันก็ยังไม่นับว่าถูกมันกระทำซึ่งสิ่งต่ำทราม
ซึ่งพอซุนนานคิดแบบนี้ มันก็นับว่าการฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนโดยใช้ร่างกายของท่านแม่ทั้งสองของมันแอบฝึกฝนหากำไรเช่นนี้ก็นับว่าพอทำได้อยู่
หากแต่สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเป็ความลับและกระทำการอย่างมิดชิดยิ่ง มันจะทำให้ท่านแม่ทั้งสองรู้สึกผิดหวังในตัวมันมิได้ ดังนั้นแผนต่อมาของตัวมันซุนนานคือการพยายามแบ่งเวลาหาโอกาสอยู่กับมารดาทั้งสองของมันทีละคนและกระทำการนวดคลึงพวกนางเพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชานี้อย่างลับๆ และแเี
ไม่ช้าแผนการและขั้นตอนต่างๆ ก็ถูกสร้างในหัวของตัวมันซุนนานอย่างรวดเร็ว
ว่ากันว่าสมองของบุรุษเพศนั้นถนัดในเื่การคิดเื่ต่ำทรามกับสตรีเพศอยู่แล้ว ไม่รู้ทำไม ไม่ช้าตัวมันซุนนานก็คิดถึงวิธีการได้อยู่กับท่านแม่ทั้งสอง แบบสองต่อสองได้หลายวิธีเหลือเกิน ไม่ช้ามันก็ค่อยๆ ตัดวิธีที่ซุ่มเสียงทิ้งไปจนหมด
.
.
.
ยามนี้ซุนนานมันนั่งนิ่งใบบริเวณถ้ำเร้นลับพื้นที่ของมัน ปิดตาหากแต่ขยายขอบเขตด้วยการรับรู้ิญญา ซึ่งเป็หนึ่งในพื้นฐานของวิชาเนตริญญา มันกำลังััว่ามารดาทั้งสองคนของมันต่อนี้ทำอะไรอยู่ และสภาวะโดยรอบตัวมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ราวกับว่าตัวมันเป็โจรร้ายที่กำลังจะขโมยชั้นในสตรี
และในไม่ช้าตัวมันก็รอบดีใจ "ได้การละ"
ตัวซุนนาน ตัวมันััได้ว่า ณ ตอนนี้แม่แปดกำลังไปที่บึงน้ำ นอกจากนั้นมันก็ััได้ว่าบึงน้ำนั้นมีการสั่นกระเพื่อมเป็ระยะๆ ซุนนานตัวมันคาดได้ว่าแม่แปดของมันยามนี้ออกไปแช่น้ำชำระตัวแล้วเป็แน่ ดังนั้นเวลานี้นับเป็โอกาสของมัน แม่แปดชำระร่างแวกว่ายแต่ละครั้งใช้เวลาไม่น้อยเลยแน่ๆ ตัวมันซุนนานรู้ดี
ซุนนานรีบเดินด้วยทีท่าสงบรีบเดินไปหาท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านในทันที ท่วงท่าของนางตอนนี้่ดูงดงามยวนใจและบริสุทธิ์ไร้เดียงสายิ่งนัก นางนอนหันตะแคงข้ามือหนึ่งเท้าศีรษะ อีกมือเอาลูบหลังตบก้นเบาๆ ของซุนผูทารกน้อย ซึ่งตอนนี้ทารกน้อยนอนหลับปุ๋ยแล้ว
เมื่อซุนนานเดินเข้ามาใกล้จนแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านรับรู้ นางก็คล้อยสายตามองมาที่มัน พร้อมจัดแจงเสื้อผ้าที่บางส่วนอาจจะดูไม่เรียบร้อย เนื่องจากว่ายามนี้ในถ้ำ นางได้รับคำแนะนำจากท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเกี่ยวกับการแต่งกายที่ให้แยกชุดเสื้อผ้าใส่นอน
แบ่งเป็ชุดทำงานตอนเช้า และชุดตอนหลับนอน เนื่องด้วยว่าตัวของแม่เจ็ดและแม่แปดล้วนไม่ต่างกัน พวกนางทั้งสองต่างหนีตายออกมาจากเมืองด้วยเสื้อผ้าชุดเดียว และการใสเสื้อผ้าที่ไม่ซักเลยนั้นก็เป็การไม่ดี มันครั่นเนื้อครั่นตัวจนเกินไปจริงๆ
แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านจึงแบ่งชุดเสื้อผ้าของนางเองใส่แต่ชั้นในเช่นผ้าคาดอกตู้โตวและกางเกงขาวบางคังไตคู่ เป็ชุดนอนส่วนเสื้อคลุมนั้นนางใช้มันเป็ผ้าห่มนอนเสียส่วนใหญ่
เมื่อซุนนานเดินเข้ามา นางจึงต้องจัดแจงเสื้อผ้าของตัวนางเองไม่น้อย เพื่อให้มันแลดูมิดชิดไม่เกินงาม
"ซุนนานมีอะไรรึ" แม่เจ็ดกล่าวถามด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้ดึกดื่นไม่น้อยแล้ว
ส่วนตัวซุนนานก็รีบตอบในทันที ตัวมันรู้ดีว่ามันมีเวลาจำกัด หากแต่มันก็ได้เตรียมคำพูดไว้หมดแล้ว "ท่านแม่เจ็ดซุนน้อยพึงนึกได้ว่า่นี้มิได้ตรวจอาการของท่านแม่เจ็ดเลย ซุนน้อยตั้งใจมาดูอาการาเ็ภายในของท่านแม้เจ็ดเสียหน่อยขอรับ"
แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่ไม่ช้าตัวซุนนานจะเริ่มสอบถามอาการาเ็ต่างๆ ของนาง ซึ่งแน่นอน อาการบอบช้ำภายในต่างๆ หลังจากนางได้รับโอสถของตัวซุนนานแล้ว แปด เก้าส่วนนับว่าไม่เป็อะไรแล้วจริงๆ แม้จะเ็ปภายในอยู่บ้างหากแต่ไม่ช้าต่อให้ปล่อยเวลาไปเฉยๆ เพียงเดือนสองเดือนก็หายดี หากแต่ตัวซุนนานมัน ณ ตอนนี้ไม่สามารถให้เป็เช่นนั้นแล้ว
ซุนนานตรวจชีพจรของแม่เจ็ดก่อนทำสีหน้าใพร้อมร้องเรียก "!!!ท่านแม่เจ็ด... ไม่นะ"
แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านเห็นซุนนานมีปฏิกิริยาเช่นนี้นางก็ใไม่น้อย ซุนนานนับว่าเป็หมอโอสถอัจฉริยะผู้หนึ่ง การที่มีอะไรที่ทำให้ซุนนานกังวลใจสิ่งนี้นั้นย่อมมิใช่เื่ธรรมดาสามัญเป็แน่ ซุนจิ้งหร่านหรี่สายตามองจ้องไปที่ตัวซุนนานอย่างกังวลใจไม่น้อย "ซุนนานร่างกายของแม่เจ็ดเป็อย่างไร มีอะไรน่ากังวลงั้นรึ"
"ท่านแม่เจ็ด... ท่าน" ซุนนานทำสีหน้ากลัดกลุ้มอยู่คราวหนึ่ง ก่อนทำทีท่าอัดอั้นเหลือเกิน ราวกับมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากแต่ไม่ช้ามันก็พูดต่อ หากแต่มันก็ไม่รู้เลยว่าการเล่นละครแบบนี้ของมันจะได้ผลไหม ตัวแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านจะเชื่อที่มันกล่าวหรือเปล่า "ท่านแม่เจ็ดซุนน้อยของเรียนท่านแม่เจ็ดตามตรง ตอนนี้ภายในของแม่เจ็ดเ็ปบริเวณท้องน้อยลึกๆ เล็กน้อยๆ เคลื่อนไหวบางทีก็คล้ายจะมีอาการเจ็บร้าวที่กระดูกสันหลังและทรวงอกใช้หรือไม่ขอรับ"
"ใช่" แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านกล่าวตอบอย่างตรงไปตรงมา สิ่งที่ซุนนานพูดทั้งหมดคืออาการที่เกิดขึ้นกับนางจริงๆ
"ไม่ได้การแล้วท่านแม่ อาการาเ็ของท่านครั้งนี้มีผลต่อระบบชีพจรและปราณพลังไม่น้อย แทรกซึมลึกไปถึงไขกระดูกอีกไม่ช้าก็จะกระจายไปทั่วร่าง หากไม่รักษาอย่างทันท่วงทีซุนน้อยเกรงว่า..."
"เกรงว่าอะไรซุนน้อย เ้าจงบอกแม่เจ็ดตรงๆ เถอะ"
"กระทบถึงแก่นกำเนิดจนวรยุทธ์ถดถอย หากหนักหนาอาจจะถึงขั้นสูญเสียแก่นกำเนิดขอรับ" ซุนนานพูดพร้อมทำสีหน้าจริงจังเป็ที่สุด
"ซุนนานไหนตอนนั้นเ้าบอกแม่เจ็ดว่า..."
"ท่านแม่เจ็ด ทุกสิ่งอย่างผิดที่ตัวของซุนน้อยเองที่ไม่รอบคอบ ยามนั้นซุนน้อยเร่งรีบ เวลาการตรวจก็มีจำกัดทำได้เพียงรักษาอาการเฉพาะหน้า คิดว่าคงจะไม่มีอะไร หากแต่ตอนนี้ไม่คาดคิดเมื่อได้ตรวจอย่างละเอียด หัวใจไร้กังวลก็พบว่าอาการจะร้ายแรงกว่าที่คิดมากหนัก หากแต่ช่างโชคดี อาการเช่นนี้ซุนนานยังพอมีวิธีรักษาอยู่ขอรับ"
เมื่อซุนจิ้งหร่านได้ยินว่ายังมีทางรักษาอยู่นางก็เบาใจ หากนางนั้นไร้ซึ่งพลังปราณชีวิตนี้ของนางก็นับว่านางเป็สตรีไร้ค่าแล้ว นั่นเพราะตัวของซุนจิ้งหร่านเองนางก็รู้ตัวดี ว่านางเป็สตรีโง่งมคนหนึ่ง นอกจากพร์ในด้านการฝึกยุทธ์และบ่มเพาะพลังปราณที่โดดเด่นแล้ว สิ่งต่างๆ ของนางนั้นใช่จะทำได้เก่งกาจเสียที่ไหน
นางนับว่าเป็สตรีโชคดีคนหนึ่งของยุคสมัยนี้ แม้นางจะสูญเสียครอบครัวและตระกูลไป แต่ต้องยอมรับตลอดชีวิตนี้นางมี่เวลาที่ยากลำบากไม่มากนักจริงๆ และนั้นก็ทำให้นางเป็สตรีที่ทำงานบ้านงานเรือน และงานทั่วไปของสตรีไม่เป็เลยแม้แต่น้อย ตลอดชีวิตนี้นางมีแต่คนทำให้ตลอด
แม้กระทั่งตอนนี้ตกระกำลำบาก หากแต่นางก็ยังมีคนเตรียมอาหารหุงหาให้ นางทำงานเพียงเล่นเป็เพื่อนซุนผูทารกน้อย และป้อนอาหารมันเท่านั้น สิ่งเหล่านี้ตัวนางเองก็ละอายใจต่อซุนนานและซุนเฟิ่งย่าพี่สาวในตระกูลซุนนี้อยู่ไม่น้อย
และถ้าหากนางสูญเสียวรยุทธ์และการฝึกปราณไปอีก ตัวนางคงไม่มีข้อดีใดๆ เหลืออีกแล้ว ดังนั้นเื่นี้จึงทำให้นางกังวลใจเป็อย่างมาก
"ซุนนานตัวน้อยของแม่เจ็ด เ้าต้องช่วยแม่เจ็ดรักษาให้ได้นะ" แม่เจ็ดกล่าวด้วยความกังวลใจยิ่ง สีหน้าท่าทางของนางทำให้ซุนนานตอนนี้ดูเหมือนว่าแผนการของมันจะสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว
ซุนนานตัวมันไม่รอช้ารีบเสนอวิธีการต่ำทรามในความคิดมันในทันที "ท่านแม่เจ็ดวิธีการรักษาแท้จริงก็นับว่าไม่มีอะไรวุ่นวาย หากแต่หลายปีนับจากนี้ ตัวของท่านแม่เจ็ดต้องให้ความร่วมมือกับซุนนานเสียหน่อย แบ่งเวลาว่างมาให้ซุนนานใช้เคล็ดวิชานวดคลึงกระตุ้นการไหลเวียนของกระแสปราณ ไม่ช้าอาการของท่านแม่เจ็ดก็จะหายดี นอกจากนั้นในอนาคตการฝึกฝนวรยุทธ์ของท่านแม่เจ็ดก็จะยิ่งรุดหน้าได้เร็วกว่าเดิมอีกด้วยขอรับ"
ซุนจิ้งหร่านแม่เจ็ดของเ้าบุรุษเลวร้ายซุนนาน พอนางได้ยินอย่างนั้นไม่ช้าก็กลับมีรอยยิ้มพริ้มพราย พลันพยักหน้ารับเบาๆ อย่างยินดีั์ตาสองข้างของนางมีน้ำตาคลออยู่ไม่น้อย ดูเหมือนนางจะเชื่อปักใจในคำพูดโกหกของซุนนานยิ่ง ว่าเ้าตัวน้อยของนางเช่นเป็พ่อพระที่แสนประเสริฐยิ่งนัก
หากแต่เมื่อตัวซุนนานเห็นทีท่าของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน ไม่ช้าตัวมันซุนนานก็แอบรู้สึกผิดในใจไม่น้อย 'บัดซบข้าทำให้แม่เจ็ดต้องเ็ปใจ ข้าช่างเลวร้ายยิ่งนัก หากแต่ข้าก็ไม่มีทางเลือก ไม่คิดเลยว่าข้านั้นจะแสดงละครเก่งกาจถึงเพียงนี้'
หากแต่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ซุนนานจึงเปิดใช้วิชาเนตริญญาของตัวมันด้วย เพื่อตรวจสอบดูห้วงอารมณ์ของท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านให้แน่ใจว่านางไม่ได้จับสังเกตของมันได้
[ซุนนานช่างเป็เด็กดีจริงๆ] [ซุนนานเก่งจัง] [ขอบใจซุนนาน] ... ในห้วงแห่งมวลหมอกเมฆาอารมณ์อันหลากหลายของซุนจิ้งหร่าน ตอนนี้ซุนนานมันเห็นแต่กลุ่มหมอกสีสดใสเป็ประกาย ที่เต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวมัน
เมื่อตัวซุนนานเห็นเช่นนี้มันก็แอบรู้สึกผิดในใจขึ้นอีกไม่น้อยจริงๆ
มันจึงได้แต่กล่าวกับตัวเองในใจ 'ท่านแม่เจ็ดท่านช่างจิตใจงดงามและประเสริฐยิ่งนัก มีแต่ข้าซุนนานเท่านั้นที่เป็บุรุษต่ำช้า ข้าผิดต่อท่าน ผิดต่อท่านจริงๆ'
.
.
.
ในไม่ช้าสายตาของซุนนานก็เปลี่ยนไป มันทำสีน่าจริงจังก่อนที่จะกล่าวกับแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านว่า
"ท่านแม่เจ็ดวันนี้เราเริ่มการรักษากันเถอะขอรับ ยิ่งล่าช้าเหตุไม่คาดฝันอาจเกิดขึ้นได้ ซุนน้อยไม่อยากเห็นท่านแม่เจ็ดต้องทุกข์ทน ซุนน้อยรบกวนท่านแม่เจ็ดช่วยถอดเสื้อคลุมเพื่อการรักษาด้วยขอรับ"
"!!!หา" ซุนจิ้งหร่านกล่าวใเบา ก่อนที่จะมองจ้องไปยังใบหน้าที่จริงจังของซุนนาน ไม่ช้านางก็พยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมที่ปกคลุมเรือนกายของนางออก ไม่ช้าแผ่นหลังขาวเนียนของนางก็ปรากฏ
991
