หลังจากผมสลบไป 3ชั่วโมง ผมก็ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองโดนมัดด้วยเชือกอย่างดี ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด สงสัยมันจะเป็เชือกเวทย์มนต์แน่ๆ เมื่อมองไปหยั่งข้างหน้า ก็พบกับประรำพิธีของฟีเรีย
" ชุน เ้าจงดูให้ดี นี่แหละคือการเกิดใหม่ของข้า ในฐานะพระเ้า 55555+" ฟีเรียหัวเราะอย่างกับคนบ้า แล้วสั่งทหารให้สังหารสตรี 1000 คนทันที ด้วยการแทงเข้าที่ขั้วหัวใจ
ฉึก!!!
ฉึก!!! ฉึก!!!
ฉึก!!! ฉึก!!! ฉึก!!!
เสียงใช้ดาบแทงเข้าขั้วหัวใจของสตรีเคราะห์ร้ายดังระงมไปทั่วประรำพิธี พร้อมกับบรรยากาศที่ค่อยๆมืดมิดลง
" สุริยะคราส " ทุกคนร้องะโ ตอนนั้นเองที่ผมร้องเตือน ฟีเรียเป็ครั้งสุดท้าย
" อย่าได้อัญเชิญ ดาร์ค ดรากูลมาหยั่งโลกนี้นะ ฟีเรีย มันจะเป็จุดจบของประเทศนี้ " ผมะโ
" ฮะ ฮะ ฮ่า อย่าโง่ไปหน่อยเลย อีกเดี๋ยวเ้าก็ไปสบายแล้ว " ฟีเรียกล่าว แล้วร่ายคาถาอัญเชิญต่อไปไม่หยุด ในไม่ช้า สิ่งที่พวกเราคิดว่าเป็สุริยะคราส ก้อนกลมๆสีดำ ก็ค่อยๆกลายรูปเป็ั สีดำทมิฬ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เ้าัดาร์ค ดรากูล คำราม
" จงฟังคำสั่งข้า ดาร์ค ดรากูล จงไปทำลายประเทศอิเดเรียซะ และเริ่มจุดเริ่มต้นของการเป็พระเ้าของโลกนี้ของข้า ข้าจะปกครองอาณาจักรโปปุรอน และพิชิตทุกอาณาจักรในใต้หล้านี้" ฟีเรียกล่าวให้ ดาร์ค ดรากูล ฟัง
" เ้าปลุกข้ามาด้วยเื่แค่นี้เนี่ยนะ " ดาร์ค ดรากูล กล่าวด้วยความโกรธ แล้วยิงพลังแสงสุดขั้ว ใส่ฟีเรียทันที
และเพียงการโจมตีเดียวของ ดาร์ค ดรากูล ฟีเรีย พร้อมกับประรำพิธีก็กลายเป็ผง แล้วเหรียญทองของเธอ ที่ชื่อ อาคีเรีย ก็กระเด็นมาอยู่ที่เบื้องหน้าผม พร้อมกับรอยแตกร้าว ตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกหลอนเสียงผู้หญิงของเ้าเหรียญทองของผมอีกครั้ง
[ เร็วเข้ารีบดูดพลังของอาคีเรีย มาให้ข้าเร็วเข้า ]
ในนาทีวิกฤตินั้นผมไม่รู้จะทำยังไงนอกจากเอาเหรียญทองของผมไปจิ้มกับเหรียญทองของฟีเรีย และแล้วเหรียญทองของฟีเรียก็แหลกสลาย
[ ดีใจด้วย ข้าได้พลังมาช่วยเ้าแล้วล่ะ ] เหรียญทองของผมกล่าว แล้วเปล่งแสง
เชือกเวทย์มนต์ที่มัดผมอยู่ค่อยๆคลายออก ผมมองไปหยั่งรอบๆตัว และพบว่า ดาร์ค ดรากูลกำลังอาละวาด มันะเิพื้นที่ของเมืองนี้ไปแล้ว 3ใน 4 ส่วน
ตูมมมม!!! เสียงแห่งการทำลายล้างดังไปทั่ว เป็ไปอย่างที่ผมคิด มนุษย์นะเหรอจะสามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตระดับเทพได้
ในตอนนั้นเอง ผมก็เห็นมิโนริ กำลังวิ่งมาทางผม เพื่อจะช่วย
และในตอนนั้นเองที่ ลำแสงของ ดาร์ค ดรากูล ยิงใส่เธอ
" ไม่นะ มิโนริ " ผมหลั่งน้ำตา ถึงเธอจะเป็ฝ่ายศัตรู แต่ก็เป็ผู้หญิงใจดี ที่คิดจะให้ขนมผมกิน ผมต้องทนเห็นภาพเธอ แหลกสลายไปกับตา
" แกนะแก ดาร์ค ดรากูล " ผมเดือดดาล แล้วยกนิ้วขึ้นสู่ฟ้า ตอนนั้น หัวใจแห่งภูติน้ำขั้นจักรพรรดิของผมทำงาน ด้วยการช่วยเหลือของเชียร่า
...กรูจะตบแกให้ตายในหมัดเดียว ผมคิดและะโออกมา
ผมพุ่งตัวแล้วออกหมัดที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตผม ตอนนั้นเองที่เหรียญทองของผมเปล่งแสงเพิ่มพลังโจมตีให้ผมจนถึงขีดสุด
" ตายซะ เ้าักระป๋อง " ผมกล่าว แล้วออกหมัดท่าไม้ตายทันที
เปรี๊ยงงงง!!! ตูมมมม!!! เสียงพลังหมัดของผมผ่านเกราะของ ัทมิฬ และพุ่งเข้าไปทำลายหัวใจของมันทันที ทำให้ดาร์ค ดรากูลถึงแก่ความตาย และในวินาทีเดียวกัน หัวใจแห่งภูติน้ำระดับจักรพรรดิ์ของผมก็แหลกสลาย ผมค่อยๆร่วงลงมา และกำลังจะตายเมื่อตกถึงพื้น
ลาก่อน วาเลนเทียร์ ลาก่อน ราอูล ลาก่อนบรรดาเมียๆที่รักของชั้น...
และในตอนนั้นเอง จู่ๆก็มีวงแหวนเวทย์อัญเชิญ ขึ้นมารอบๆตัวผม ผมกำลังถูกใครบางคน อัญเชิญ จากที่ไหนสักที่ และสติของผมก็ดับวูบไป
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
