เช้าตรู่ในเมืองชายแดน
หมอกยังคลุมถนนหิน และร้านรวงร้านค้าเพิ่งเริ่มเปิด
เสียงไม้กวาดกวาดเศษใบไม้แห้ง
เสียงรองเท้าบู๊ตย่ำพื้นเรียกความสนใจของใครหลายคน
ชายในชุดทางการ ยืนอยู่ตรงหน้าตลาด เขามองไปรอบเมืองด้วยแววตานิ่งสงบ แต่เหมือนกำบังคิดอยู่ตลอดเวลา
กระดาษภาพใบเบลอของ “หญิงเปลือยปริศนา” ยังคาอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านใน
“เธอมาแน่…ไม่ช้าก็เร็ว”
เขาไม่รู้ชื่อ
ไม่รู้ที่มา
แต่พอจะเดาได้จากศพที่เหลือ…
“เธอไม่ได้แค่ฆ่า”
“เธอ—ปลดปล่อยตัวเองมากกว่าตั้งใจจะฆ่าซะอีก”
อีกด้านหนึ่ง เรญานั่งเงียบในห้องเช่าราคาถูกบนโรงแรมชั้นสอง
ผ้าคลุมเปื้อนเืแห้งพาดอยู่บนขอบเตียง
ร่างเธอเปลือยเปล่า ยืนหน้ากระจก มือซ้ายถูแผลที่บ่าเบา ๆ
“ฮึ่ย…” เธอสบถเบา ๆ พลางเอื้อมหยิบผ้าเช็ดเืตรงหว่างขา
แม้ผ่านไปทั้งคืน แต่ ‘กลิ่นของเหตุการณ์เมื่อคืน’ ยังไม่จาง
กลิ่นเืผสมกลิ่นอสุจิแห้ง มันฝังแน่นทั้งร่างและใจของเธอ
และยิ่งเธอถูออก…ยิ่งรู้สึกอยากเข้าไปในสมรภูมินั้นอีกครั้ง
ระหว่างที่เธอกำลังล้างตัวในถังน้ำไม้
เสียงกระซิบเบา ๆ ดังแว่วในหัว
เสียงที่ไม่เคยหายไปเลยหลังจากวันหลบหนีออกจากห้องทดลอง“เ้าจะฆ่าอีกใช่ไหม…”
“เพราะเจ้าทนให้มันเหลือในตัวนานกว่านี้ไม่ได้…”เรญาเงยหน้ามองตัวเองในผิวน้ำ
ดวงตาข้างหนึ่งเรืองแดงจาง ๆ
มันไม่ใช่เพราะเวท
แต่เป็เพราะ “อารมณ์” กำลังที่กำลังเดือดดานมากกว่า
……..
คืนนั้น เธอปรากฏใน “บ้านหลังใหญ่” ชานเมือง
สถานที่ลับที่ชายเ้าของบ้านมักใช้ “ล่าเหยื่อสาว”
ข่าวลือแว่วมาว่าเขาซื้อหญิงทาสสาววัยใสเพื่อทรมานเล่นก่อนฆ่า
เธอไม่ได้สนข่าวนั้นมาก…เพราะตอนนี้เธอแค่อยากลงมือละบายอะไรบางอย่างในตัวในชุดคลุมผ่าหน้าที่ยั่วเย้า
เรญาเดินเข้าสู่บ้านอย่างง่ายดาย ด้วยการแสร้งเป็เหยื่อ
ชายเ้าของบ้านนั่งรออยู่แล้ว ร่างอ้วนเทอะทะ ผมมันเยิ้ม ใบหน้าชื้นเหงื่อ
เขายิ้ม…
เธอยิ้มตอบกลับ…แต่ในใจเธอนั้น เธออยากจะดึงดาบขึ้นฟันสักร้อยครั้ง
ห้องด้านในมืดสลัว
โซฟาหนังดำถูกจัดไว้กลางห้อง
เธอนั่งลงคร่อมตักเขาอย่างไม่รีรอ
มือเขาล้วงเข้ามาใต้ชุดเรญาทันที“แน่ใจนะว่าอยากเริ่มจากตรงนี้…”
เธอกระซิบ
ก่อนจะใช้ปาก…งับเบา ๆ ที่ปลายลิ้นของเขา
เขากัดฟัน เสียงคำรามลอดออกมา
แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บ—แต่เพราะ “เขากำลังชอบและดื่มด่ำกับร่างของเรญา”
เธอค่อย ๆ ไล้ลิ้นลงมาตามคางของเขา
มืออีกข้างแกะกางเกงเขาอย่างช้าๆ…ไม่รีบร้อน
สิ่งที่โผล่ออกมาจากกางเกง…มันใหญ่กว่าที่เธอคาดไว้
“เ้าจะทนได้ไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
เธอไม่ตอบ
เธออ้าปากกดหัวลงอย่างบรรจง…
—
เสียงดัง “อ่อค…อ่อค…อ่อค….อ่อค” เบา ๆ ดังจากลำคอของเรญา
แต่แทนที่จะทำช้าๆเพราะด้วยขนาด…เธอกลับกดหัวลงลึกกว่าเดิม”
ริมฝีปากรูดช้า ๆ ทิ้งคราบน้ำลายจนมันเงาวับทั้งลำ
เขาแทบหมดแรง…แต่ก็ยังคิดว่าตัวเองคุมเกมอยู่
ผิดแล้ว…
เธอลุกขึ้นทันที
และในจังหวะที่เขากำลังจะดันตัวเข้ามาอีก…ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นระยะเผาขน
ะุเจาะทะลุขมับของเขา ดวงตาเบิกโพลงค้าง
ปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เบาะของเ้าตัว…ถูกดึงขึ้นมาด้วยมือข้างที่เธอไม่ได้ใช้ั้แ่แรก
เืไหลกระจายเต็มเบาะ
เรญาเปลือยท่อนบน ยืนอยู่กลางแสงสลัวของห้อง
ปลายนิ้วของเธอยังลูบคราบน้ำลายจากปลายลำที่เพิ่งดูดอยู่เมื่อครู่ เธอมองร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้า ก่อนจะถอนหายใจ “บางที…ปืนก็สะใจดีเหมือนกัน”………….
ตัดกลับมาที่เงาด้านนอกหน้าต่าง…
มีชายคนหนึ่งยืนอยู่บนหลังคาฝั่งตรงข้าม
เขาไม่พูด ไม่ขยับ
เพียงแต่จ้องมองร่างเปลือยของเรญาที่ยืนกลางศพ ด้วยแววตานิ่ง
เขาคือผู้ที่เฝ้าติดตามเธอมาทั้งวัน…