ณ สวนด้านหลังของเรือนยามค่ำ
เยว่ซินที่เห็นว่าบรรยากาศเย็นสบายดี นางเลยออกมาเด็ดดอกไม้ใส่ตะกร้าอย่างมีความสุข และในขณะที่นางกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น ทำให้นางไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครบางคนเดินเข้ามาข้างหลังอย่างเงียบงัน
“กรี๊ด!!” เยว่ซินร้องด้วยความใเมื่อถูกมือใหญ่คว้าเอวจากด้านหลัง เขาดึงตัวนางไปแนบอกแกร่ง
นางเอียงหน้ามองพร้อมขมวดคิ้ว
“ท่านพี่!! ทำอะไรกันเ้าคะ นี่มันข้างนอกนะเ้าคะ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทว่าร่างกายกลับมิได้พยายามออกจากอ้อมกอดของเขาเลยสักนิด
“พี่รู้...” เซี่ยเหยียนกระซิบด้วยเสียงพร่า
เมื่อกล่าวออกมาเช่นนั้นเขาก็พลิกตัวนางให้หันหน้ามาหาเขา “แต่น้องก็ต้องรู้ด้วยว่า... พี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”
ร่างกายเขาเต็มไปด้วยความ้า การได้เห็นภรรยาสวมอาภรณ์สีแดงออกมายั่วยวนที่สวนยามค่ำคืนเช่นนี้ผู้ใดจะไปทนไหวกัน อีกทั้งเนินนุ่ม้าที่ใหญ่ของนางก็เหมือนว่ามันกำลังยั่วยวนให้เขาเข้ามาัั
“แต่...”
เซี่ยเหยียนไม่รอให้ภรรยาได้กล่าวจบประโยค เขาก็จูบนางอย่างร้อนแรง ริมฝีปากบดขยี้จนนางเผลอตอบกลับด้วยเสียงคราง
มือเขาเริ่มลูบไล้ร่างกายของนางก่อนจะเลื่อนเข้าไปใต้อาภรณ์ ค่อย ๆ ลูบจากเอวขึ้นไปถึงเนินนุ่มที่มิมีสิ่งใดขวางกั้น
เยว่ซินที่ถูกล่วงรู้ว่าออกมาเก็บดอกไม้ทั้งที่ไม่ได้ใส่ชั้นในก็หน้าแดงก่ำกว่าเดิม
“อ๊า... ท่านพี่ ตอนนี้พวกเรา กำลัง อยู่ใน สวน” นางกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก
“พี่สั่งคนไว้แล้ว ตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาแน่นอน ในสวนมีเพียงเราสองคน”
เขากัดหูภรรยาเบา ๆ ก่อนจะดันร่างของนางให้พิงต้นไม้ใหญ่ แล้วจับขาทั้งสองข้างให้แยกออกจากกัน ก่อนจะยกขึ้นพาดบนสะโพกตัวเอง แก่นกายที่ชูชันถูกจ่อหน้ารูสวาทที่เปียกแฉะ
“น้องพร้อมหรือยัง” ถึงปากจะเอ่ยถามแต่เซี่ยเหยียนกลับไม่รอให้เยว่ซินตอบ เขากระแทกแก่นกายเข้าไปสุดลำในคราวเดียว
“อ๊าาาาา...” เสียงร้องดังลั่นสวน
เซี่ยเหยียนที่ได้ยินก็ยิ่งรู้สึกได้ใจ เขาขยับสะโพกแรงและเร็ว เสียง พั่บ ๆ ๆ ดังติดต่อกันอย่างต่อเนื่อง
ใบหน้าของเยว่ซินแดงก่ำ “ท่านพี่ ข้าเสียว มัน เสียวเกินไป”
“ยิ่งเสียวสิยิ่งดี น้องก็ชอบแบบนี้ใช่ไหม มิเช่นนั้นคงไม่ตอดพี่ขนาดนี้ อ๊า... เมียของพี่ช่างงดงามยิ่งนัก”
เซี่ยเหยียนมองสีหน้าภรรยาที่กำลังเสียวซ่าน ก่อนจะวางนางให้หันหน้าไปยังต้นไม้ เขายกสะโพกนางขึ้น แล้วสอดแก่นกายเข้าจากด้านหลังให้ลึกจนนางต้องสะอื้นออกมา
“อื้อ... ท่านพี่ ลึก...”
เขาเริ่มขยับอีกครั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น พร้อมใบไม้ที่ล่วงหล่นจากต้นเพราะแรงของทั้งสอง
“อ๊า... เซี่ยเหยียน น้อง... รักท่าน”
“พี่ก็รักน้องเหมือนกัน เยว่ซิน...”
เขากระแทกลึกสุดครั้งสุดท้าย แล้วปล่อยน้ำหวานอุ่นร้อนเข้าไปในร่างกายของภรรยา
“อ๊า...”
เยว่ซินที่หายใจหอบก็ถูกสามีสวมกอดจากด้านหลังแน่น เขาจูบแผ่นหลังที่เปียกเหงื่อของนางอย่างกระหาย เหมือนว่าแค่ครั้งเดียวไม่พอ
...
ภายในห้องนอนของเซี่ยเหยียน
เซี่ยเหยียนที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากความฝันประหลาด ทั้งที่ต้องแต่งงานเพราะถูกบังคับ และเคยกล่าวออกไปว่า มิคิดแตะต้องภรรยา ซึ่งหลายปีหลังแต่งงานเขาก็สามารถทำเช่นนั้นได้จริง ๆ
ทว่ามิรู้ว่าเพราะเหตุใดในคืนนี้เขาถึงได้ฝันประหลาดเช่นนี้
“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจก่อนจะมองไปยังหว่างขาที่เปียกน้ำขาวขุ่นและแก่นกายที่ยังไม่หยุดชูชัน
เขาลุกขึ้นเช็ดทำความสะอาดก่อนจะเปลี่ยนอาภรณ์แล้วนอนต่อ พร้อมคิดว่านี่เป็เพียงความฝันไร้สาระ และเขาก็มิมีทางไปทำเื่เช่นนั้นกับนางเป็อันขาด
122
