กำปั้นผ่ามิติ

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมท้องฟ้าสดใส

ภายในค่ายลับของกองเสือหมอบแมวเซา เสียงนกป่าร้องรับอรุณดังไปทั่วหุบเขา

แต่สำหรับเหล่าทหารแล้ว

วันใหม่หมายถึงการฝึกฝนที่เข้มข้นไม่ต่างจากทุกวัน

ลานฝึกขนาดใหญ่เต็มไปด้วยทหารสามร้อยนายที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

เบื้องหน้าพวกเขา

ภูผากำลังควบคุมการฝึกด้วยตนเอง

"วิ่ง!"

สิ้นเสียงคำสั่ง

ทหารทั้งหมดก็เริ่มวิ่งขึ้นเขาลงเขา พร้อมอาวุธและสัมภาระหนักบนหลัง

ไม่มีใครบ่น

ไม่มีใครชักช้า

เพราะทุกคนรู้ดีว่า

สงครามกำลังใกล้เข้ามาทุกที

หลังการฝึกกำลังกายอันหนักหน่วง

จึงเข้าสู่การฝึกอาวุธ

วันนี้ภูผาถือดาบไม้สองมือยืนอยู่กลางลาน

ทหารทุกนายต่างจับจ้องอย่างตั้งใจ

เพราะสิ่งที่เขากำลังจะถ่ายทอด

คือวิชาดาบสองมือของท่านอาจารย์อรชุน ชายผู้เป็นดั่งตำนานของเหล่าทหาร

วิชาที่รวมเอาความรวดเร็ว ความหนักหน่วง และการใช้พลังทั้งร่างกายเข้าด้วยกัน

ภูผาค่อยๆ แสดงกระบวนท่าทีละท่า

ตั้งแต่ท่าพื้นฐาน

จนถึงท่าสังหารในสนามรบ

เสียงดาบไม้หวีดผ่านอากาศดังต่อเนื่อง

ทุกคนต่างตั้งใจจดจำ

แม้แต่ทหารเก่าที่เคยเห็นวิชานี้มาแล้วหลายครั้ง

ก็ยังไม่กล้าละสายตา

เมื่อสาธิตจบ

ภูผาจึงหันไปมองทองขาว

"มาลองกันหน่อย"

ทองขาวยิ้มกว้าง

"ข้าก็รอคำนี้อยู่"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลาน

ทั้งสองหยิบดาบไม้ขึ้นมา

จากนั้นจึงเริ่มประลองกัน

ปัง!

เสียงดาบปะทะกันดังสนั่น

ทหารทุกคนถึงกับเบิกตากว้าง

เพราะการเคลื่อนไหวของทั้งคู่รวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน

ทองขาวดุดันราวพายุ

ส่วนภูผาสงบนิ่งราวสายน้ำ

แต่ทุกกระบวนท่ากลับเต็มไปด้วยอันตราย

การประลองดำเนินไปกว่าครึ่งชั่วยาม

ก่อนจะหยุดลง

เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วสนาม

หลายคนรู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใหม่

หลังการฝึกจบลง

ภูผาจึงประกาศเรื่องสำคัญ

"อีกสามวัน"

"พวกเราจะจัดคาราวานพ่อค้าอีกครั้ง"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

หลายคนยิ้มออกมา

เพราะการเดินทางทุกครั้ง

นอกจากจะได้ฝึกฝนประสบการณ์แล้ว

ยังมีรายได้จำนวนมากอีกด้วย

แต่ประโยคถัดมาทำให้ทุกคนเงียบลง

"ครั้งนี้ ข้าจะพาไปเพียงสามสิบคน"

ทั่วลานเงียบสนิท

ก่อนที่สายตาของทุกคนจะเปล่งประกายขึ้น

ภูผายิ้มบางๆ

"ใครอยากไป"

"ต้องชนะการคัดเลือก"

“พวกเรา จะจัดคู่ประลองดาบสองมือ ใครชนะได้สี่ครั้ง จะได้รับการคัดเลือก”

สิ้นเสียง

เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นทั่วสนาม

จากนั้นการประลองจึงเริ่มต้นขึ้น

ตลอดทั้งวัน

เสียงดาบไม้กระทบกันดังไม่ขาดสาย

ทหารทุกคนต่างงัดฝีมือออกมาอย่างเต็มที่

เพราะไม่มีใครอยากพลาดโอกาสครั้งนี้

จนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน

รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกจึงถูกประกาศออกมา

จากสามสิบคน

ยี่สิบเก้าคนเป็นทหารรุ่นเก่า

ส่วนอีกหนึ่งคน

เป็นทหารใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมกองเสือหมอบแมวเซาได้ไม่นาน

ชายหนุ่มคนนั้นชื่อ "อิน"

อายุเพียงยี่สิบปี

แต่มีสายตาเฉียบคมและสัญชาตญาณการต่อสู้ที่โดดเด่น

แม้กระทั่งทองขาวยังพยักหน้าชื่นชม

ส่วนภูผา

กลับให้ความสนใจชายหนุ่มผู้นี้เป็นพิเศษ

เพราะหลายครั้ง

เขารู้สึกว่าอินมีบางอย่างแตกต่างจากคนทั่วไป

โดยเฉพาะ รูปร่างหน้าตา บุคลิกที่เงียบขรึม ก้มหน้าก้มตาฝึกฝนอย่างหนัก ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ใคร่รู้ใคร่เรียน

“พี่ใหญ่ ข้าขอประวัติของคนผู้นี้หน่อยนะ”

“ได้หลังข้าวเย็นเสร็จ จะเอาไปให้”

ในช่วงเวลาค่ำคืนของทุกวัน จะเป็นการฝึกจิตของภูผา หากไม่มีภารกิจอื่น เขาจะกระทำเช่นนี้ทุกวัน วันละสี่ชั่วโมงหรือมากกว่านั้น

คืนนี้ก็เช่นกัน เขาเข้าสมาธิลึกจนถึงตอนนี้ใกล้รุ่งแล้ว รวมจิตเข้าสู่ภายใน แล้วค่อยๆ ปล่อยออกไป ขยายออกไป ล่องลอยขึ้นไป…

เขาออกจากสมาธิและลืมตาขึ้น

“นี่หรือคือจิตรับรู้ แม้ไม่ได้มองด้วยตา ก็รับรู้ได้”

ฝีมือของเขาได้ก้าวผ่านวิชาฝีมือทั่วไปแล้ว ด้วยหัวใจที่แน่วแน่และจิตที่มั่นคง

สามวันต่อมา

การเตรียมตัวทุกอย่างก็เสร็จสมบูรณ์

คาราวานครั้งนี้มีจุดประสงค์สำคัญสองอย่าง

อย่างแรก

คือจัดหาเกลือทะเลจำนวนมาก

ซึ่งจำเป็นต่อการถนอมอาหารและเลี้ยงกองกำลัง อีกอย่างเกลือยังเป็นสินค้าที่สามารถทำกำไรได้อย่างดีที่สุด ขายได้ทุกเวลา ไม่เน่าไม่เสีย เก็บรักษาได้นาน

อย่างที่สอง

คือสืบหาและซื้อยาของพวกโปรตุเกส

โดยเฉพาะยาที่สามารถรักษาแผลติดเชื้อได้

ภูผาเชื่อว่า

หากสามารถเรียนรู้วิธีผลิตยาเหล่านั้นได้

จะช่วยชีวิตผู้คนได้อีกมากมาย

เช้าวันออกเดินทาง

ชาวบ้านและครอบครัวของทหารจำนวนมากออกมาส่ง

เด็กๆ วิ่งโบกมือ

ภรรยาของทหารหลายคนเตรียมอาหารแห้งใส่ห่อผ้าให้

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เรือนแก้วยืนส่งภูผาอยู่หน้าแถว

"เดินทางปลอดภัยนะ"

ภูผายิ้ม

"ข้าจะรีบกลับมา"

การเดินทางในครั้งนี้ เขาต้องการให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ในทุกด้าน สืบข่าว ค้าขาย และการใช้เวลาไปกลับ  อีกทั้งยังต้องสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้ในทุกรูปแบบ

ทหารทั้งสามสิบคนที่เดินทางมาในครั้งนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือ หากพวกเขารวมตัวกันสิบคน อาวุธครบมือ ภูผาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะพวกเขาได้ ขีดความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขายังเพิ่มได้อีก สิ่งสำคัญที่ภูผาให้พวกเขาซึมซับในทุกวันอย่างไม่รู้ตัวคือ แนวความคิด เขาจะคอยพูด คอยถามและทำให้เห็น  ตอนนี้มีหลายคนที่เริ่มตื่นรู้แล้ว เพราะว่าภูผาสามารถดูออกได้จากการกระทำที่เปลี่ยนแปลงไปของแต่ละคน บางคนยังมีคำถามกลับมา.

จากนั้นขบวนคาราวานจึงเคลื่อนตัวออกจากหุบเขา

เป้าหมายแรก

คือเมืองพิษณุโลก ครั้งนี้เขาต้องการรวบรวมข้อมูลของเมืองนี้อย่างละเอียด เพราะต่อไปเมืองนี้จะเป็นตัวแปรสำคัญสำหรับการเปลี่ยนแปลงของบ้านเมือง

สองวันต่อมา

ในช่วงเที่ยงวัน

กำแพงเมืองพิษณุโลกก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ผู้คนภายในเมืองต่างให้การต้อนรับอย่างดี

เพราะชื่อเสียงของภูผาและกองเสือหมอบแมวเซาเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ

คาราวานตั้งค่ายพักนอกเมืองอย่างเรียบง่าย

ก่อนที่ภูผาจะเดินทางเข้าเมืองพร้อมทองขาว

เพื่อเข้าคารวะพระยาพิษณุโลก

การต้อนรับเป็นไปอย่างอบอุ่น

พระยาพิษณุโลกเป็นผู้มีอัธยาศัยดี

ทั้งสองฝ่ายสนทนากันเรื่องการค้า การทหาร และสถานการณ์บ้านเมืองอยู่พักใหญ่

ก่อนที่ภูผาจะมอบของฝากล้ำค่าจากสวรรคโลกให้

จนพระยาพิษณุโลกหัวเราะด้วยความพอใจ

แล้วมอบสินน้ำใจเป็นการตอบแทน ภูผามองทุกสิ่งอย่างละเอียดและจดจำไว้

หลังจากกลับมาเขาก็เริ่มจดบันทึก รวบรวมไว้เป็นเอกสารลับทางทหาร

ในช่วงเวลานั้น

ตรงกับวันเพ็ญเดือนหกพอดี

ภายในเมืองจึงมีงานเฉลิมฉลองขนาดใหญ่

ตกค่ำ

ภูผาจึงพาพวกพ้องออกไปเดินเที่ยวงานวัด แท้จริงแล้ว คือการออกสำรวจสิ่งต่างๆ

ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยร้านค้า

การละเล่นพื้นบ้าน

การแสดงดนตรี

และการแข่งขันต่างๆ

ทหารหลายคนซื้อของฝากกลับบ้าน

บางคนลองเล่นการพนันเล็กๆ น้อยๆ เพื่อความสนุก

เสียงหัวเราะดังไปทั่วงาน

จนกระทั่งหมื่นพันเดินมาหยุดหน้าลานประลองมวย

ป้ายผ้าขนาดใหญ่เขียนเอาไว้ว่า

"ผู้ชนะรับเงินรางวัลสองชั่ง"

ทองขาวหัวเราะทันที

"เอ็งขึ้นไปสิ"

หมื่นพันยิ้มกว้าง

"ข้าก็คิดอยู่เหมือนกัน"

ไม่นานนัก

เขาก็กระโดดขึ้นเวที

คู่ต่อสู้เป็นนักมวยเจ้าถิ่นร่างใหญ่

การต่อสู้ดุเดือดอย่างมาก

ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างสูสี

จนผู้ชมส่งเสียงเชียร์ลั่น

แต่สุดท้าย

ด้วยพละกำลังและร่างกายที่ผ่านการฝึกหนักมาหลายปี

หมื่นพันก็สามารถเอาชนะไปได้

เสียงเฮดังสนั่นทั่วงาน

ทองขาวถึงกับตะโกนล้อ

"คืนนี้เลี้ยงเหล้าด้วย!"

ทำให้ทุกคนหัวเราะกันครืนใหญ่

คณะของภูผาพักอยู่ที่พิษณุโลกเพียงหนึ่งวัน

รุ่งเช้า

ขบวนคาราวานก็ออกเดินทางต่ออีกครั้ง

มุ่งหน้าลงใต้

สู่จุดหมายถัดไป

เมืองพิจิตร

โดยไม่มีใครรู้ว่า

ที่นั่น...

กำลังมีคนผู้หนึ่งเฝ้ารอการมาถึงของภูผาอยู่ก่อนแล้ว..