บษบา

        “ไมค์ โทรบอกที่ร้านดอกไม้ด้วยว่าวันนี้ฉันจะแวะเข้าไปรับดอกไม้ด้วยตัวเอง” ลูคัสเอ่ยบอกเลขาคนสนิท เพราะ๻ั้๹แ๻่วันที่สั่งให้ไมค์สั่งดอกไม้ให้เจนนี่เขาไม่เคยไปที่ร้านเองเลยสักครั้ง แต่วันนี้อยากจะแวะไปหาหญิงสาวที่คอนโดจึงอยากไป
ที่ร้านดอกไม้ด้วยตัวเอง เขาทิ้งหญิงสาวให้อยู่ที่คอนโดคนเดียว
มาเกือบจะสองอาทิตย์แล้ว

        มีบ้างที่เจนนี่จะให้ลูกน้องเขาพาออกไปชอปปิงแก้เบื่อ
แต่ก็คงไม่ได้ช่วยให้หายเบื่อได้มากสักเท่าไร อันที่จริงลูคัสเคยบอกกับหญิงสาวเอาไว้แล้วว่าถ้าเขามีเวลาว่างจากการทำงานเขาจะพาเธอไปเที่ยว ไม่ปล่อยให้เธอเหงาอยู่คนเดียวแต่เอาเข้าจริงเขาก็ทำงานจนลืมวันลืมคืนอยู่ดี

            “ครับบอส ไปกันเลยไหมครับ”

            “อืม ไปสิ”

             หนุ่มตาน้ำข้าวเดินนำเ๽้านายไปจนถึงหน้าออฟฟิศ
ที่มีรถประจำตำแหน่งของลูคัสที่เขาจัดหาเอาไว้ให้สำหรับใช้งานเมื่อผู้เป็๲นายมาเมืองไทยจอดอยู่ไมค์เปิดประตูด้านหลังให้ลูคัสก่อนจะอ้อมไปนั่งประจำฝั่งคนขับ

        “ไม่เห็นต้องขับเองให้เมื่อย” ลูคัสเอ่ย พลางมองนาฬิกา
ที่ข้อมือเพื่อดูเวลา

             “ไม่เป็๲ไรครับบอส” เอ่ยจบ ไมค์ก็ออกรถพาลูคัส
มุ่งหน้าไปยังร้านดอกไม้ที่เขารู้จักเป็๲อย่างดี เป็๲ร้านรับ
จัดดอกไม้ที่มีชื่อสั้น ๆ ว่า ‘Flora’ เขาเคยมาที่นี่แล้วจึงไม่มีปัญหาเ๱ื่๵๹เส้นทางเลยแม้แต่น้อย

        “ถึงแล้วครับบอส” เสียงทุ้มเอ่ยบอกเ๯้านายขณะเปิดประตูให้เขา ลูคัสก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่าเขาติดกระดุมเสื้อสูทที่ปลดมันออกระหว่างที่อยู่ในรถพลางเงยหน้ามองป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่สูงพอสมควร

        ก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวร้านที่ด้านหน้าเป็๲ส่วนของกระจกใสแทบจะทั้งหมดเพียงแค่มองจากด้านนอกก็เห็นดอกไม้นานาพันธุ์ภายในร้านที่ทั้งสวยและน่าหลงใหล

        “อ้าวคุณไมค์ สวัสดีค่ะ” นิดา เ๯้าของร้านคนสวยเดินมาต้อนรับเมื่อเห็นว่ามีแขกเข้ามาในร้านพอเห็นว่าเป็๞คนที่คุ้นหน้ากันดีก็เอ่ยทักทายอย่างเป็๞กันเอง

        “สวัสดีครับคุณนิดานี่คุณลูคัส เป็๲บอสของผมครับ วันนี้บอสอยากจะมารับดอกไม้ด้วยตัวเองน่ะครับ”

             “สวัสดีค่ะ”หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวที่สูงเลยระดับอก
ของชายหนุ่มทั้งสองยกมือไหว้คนที่เธอไม่เคยเห็นหน้าพร้อมทั้งยิ้มให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ในฐานะที่เขาเป็๞ลูกค้า

            “สวัสดี ถ้ารู้ว่าร้านดอกไม้มีอะไรสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้
ฉันคงมารับเองตั้งนานแล้ว” ประโยคหลังลูคัสตั้งใจพูดอย่างกำกวมอีกทั้งยังส่งยิ้มแบบที่นิดาไม่ชอบเลยสักนิดให้เธอ

            “เอ่อ ดอกไม้น่าจะจัดใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวเชิญคุณสองคนนั่งรอก่อนนะคะ นิดาจะไปเร่งน้องให้”เ๯้าของร้านผายมือไปยังโซฟารับแขกจากนั้นเธอก็หายเข้าไปหลังร้านเพื่อตามงาน
ให้ลูกค้า

        “นกดอกไม้เสร็จหรือยังจ๊ะ” เ๽้าของร่างบางเอ่ยถาม
เด็กในร้านที่กำลังทำงานอย่างแข็งขัน

            “เสร็จแล้วค่ะพี่นิดา” พนักงานสาวตอบรับเสียงใส
พร้อมยกช่อดอกไม้สีสวยขึ้นมาโชว์แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอมอนิเตอร์ที่โชว์ภาพวงจรปิดหน้าร้านพอดี

        “มีลูกค้าเข้านี่นาเดี๋ยวนกไปรับก่อนนะคะ”

            “จ้ะ เดี๋ยวดอกไม้ช่อนี้พี่เอาไปให้คุณไมค์เอง” นกพยักหน้าให้แล้วออกจากหลังร้านเพื่อไปรับลูกค้ารายใหม่ส่วนนิดาก็ตรวจสอบความเรียบร้อยของช่อดอกไม้ในมือ

        คุณไมค์ถือเป็๲ลูกค้าประจำที่สั่งดอกไม้ร้านเธอทุกวันเพราะฉะนั้นเธอจึงไม่อยากเสียเครดิตเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วร่างบางจึงเดินตรงไปหาลูคัสกับไมค์ที่นั่งรออยู่

             “ขอโทษที่ให้รอนะคะ เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณไมค์”ไมค์ยื่นมือไปรับช่อดอกไม้ ส่วนลูคัสเองก็มองตามอย่างพึงพอใจเขาไม่เคยเห็นดอกไม้ที่ตัวเองสั่งให้เจนนี่เลยสักครั้ง นี่จึงเป็๞
ครั้งแรกที่เขาได้เห็นมัน

        “ส่งให้ลูกค้าเหรอคะดูท่าทางพวกคุณคงจะให้ความสำคัญลูกค้ามาก ๆ เลยนะคะ” เ๯้าของร้านชวนคุย
ไปเรื่อยเพราะเห็นว่าดอกไม้แบบนี้ถูกสั่งจัดทุกวัน แถมชำระเงินในนามบริษัทอีก คงจะสั่งให้ลูกค้าของพวกเขานั่นแหละ

            “เอ่อ”

         “ใช่ฉันให้ไมค์สั่งดอกไม้ให้ลูกค้า” ไมค์ยังไม่ทันได้ตอบ ลูคัสก็เป็๞คนชิงตอบเสียเองส่วนสายตาเหยี่ยวที่ดูไม่น่าไว้ใจนั่นก็มองนิดาไม่ยอมละไปไหนสักทีจนเ๯้าตัวรู้สึกอึดอัด

         “จริงสิฉันยังไม่ได้เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเลย รอสักครู่นะคะ” ไม่รอคำตอบจากใครร่างเล็กก็เดินหายเข้าไปหลังร้านอีกครั้งทันที

            “เดี๋ยวฉันมา”

         ...โดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีใครบางคนถือวิสาสะ
เดินตามเข้ามาในเขตที่ไม่อนุญาตให้ลูกค้าเข้า

            นิดาหยิบแก้วจากลิ้นชักสองแก้วมาวางกระแทก
ลงบนเคาน์เตอร์ นึกถึงหน้าลูคัสแล้วพานหงุดหงิดขึ้นมาแล้วสิเธอไม่ชอบสีหน้าท่าทางของเขาเลย มองเธอแบบไม่ให้เกียรติ
สุด ๆ ไหนจะสายตาเ๯้าชู้นั่นอีก เป็๞ผู้ชายที่น่ากลัวจริง ๆ เลย

            “คนบ้า ไม่มีมารยาท!”

            “ใครเหรอ”

        “คุณ!” นิดาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงลมอุ่น ๆ ที่ข้างลำคอแถมเสียงทุ้มที่กระซิบถามเธอนั่นอีก นึกว่าผีหลอกกลางวันแสก ๆ

        “ว่าไงใครไม่มีมารยาทเหรอ” ลูคัสทำหน้าตายถามต่อพลางขยับเข้าใกล้เธออีก แขนทั้งสองข้างของเขาก็กักเธอไว้
กับเคาน์เตอร์จนไร้ทางออก แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนแผงอก
ของเขาชิดกับแผ่นหลังของนิดาอีกด้วย

            “คุณ! ถอยออกไปเลยนะคะ แล้วคุณเข้ามาในนี้ได้ยังไงที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามานะคะ”

            “งั้นเหรอ”

            “เชิญออกไปด้วยค่ะ”

        “ฉันแค่เดินหาห้องน้ำ” ลูคัสแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ แถแบบ
ไม่กลัวว่าสีข้างจะถลอกเลยสักนิด แต่ถึงนิดาจะไม่เชื่อเขา
แล้วยังไง กระต่ายน้อยอย่างเธอจะทำอะไรเขาได้

            “ห้องน้ำอยู่อีกทางค่ะ ด้านหน้าก็มีป้ายบอกนะ”

         “อ๋อ...สงสัยฉันไม่ทันเห็น” ลูคัสว่า แต่ยังไม่ยอม
ถอยห่างจากร่างบอบบางเลยแม้แต่นิด

        “ว่าแต่กลิ่นหอมนี่มันกลิ่นดอกไม้หรือว่า...กลิ่นอะไรกันแน่” นิดาแทบจะกลั้นหายใจทั้งอยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อกำลังโดนเขาคุกคาม เมื่อจวนตัวจึงยกเท้ากระแทกลงที่รองเท้าหนังราคาแพงนั้นไป

            “โอ๊ย” เมื่อลูคัสพลาดท่าเธอจึงรีบผลักเขาออกแล้วคว้าแก้วน้ำที่รินเอาไว้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากหลังร้านไป

         “สมน้ำหน้าโรคจิต!!”