"ส้มตำมาแล้วครับ"
เสียงเด็กเสริฟมาเสริฟอาหารที่โต๊ะฉัน ตอนนี้ฉันกับแตอยู่ร้านส้มตำชื่อดังของที่นี่ ร้านนี้ครั้งหนึ่งเคยออกทีวีดังด้วย นะ
"อาทิตย์ก่อนแกบอกฉันว่าจะเปิดร้านเสื้อผ้า เปิดยัง?"
"กำลังอีกประมาน 80%จะเสร็จ อย่าลืมอุดหนุนเพื่อนด้วย"
"เคเปิดแล้วบอกเดี๋ยวอุดหนุน" ฉันมองอาหาร3-4อย่างบนโต๊ะ จะกินหมดมั้ยนิ คุณนายแตสั่งสะเหมือนมากัน 7-8คน
"เออเมเดี๋ยวพี่ฉันจะมากินด้วยนะ แกพึ่งมาจากกรุงเทพ บ่นว่าอยากกินร้านนี้ฉันเลยชวนมา แกไม่ว่าไรนะ"
"อื้ม กินหลายคนแซบดี"
"นู้นไง มานู้นแล้ว ตายยากจิง"
ฉันมองไปที่หน้าร้าน เห็นรถ toyota camry รุ่นใหม่ล่าสุดขับเข้ามาจอดที่หน้าร้าน
"นี่แหละพี่ฉันลูกป้าพัด" เอ๋นั้นมันพี่แบงค์ที่เจอบนรถเมล์วันนั้นนิ โลกกลมจัง
"พี่แบงค์ทางนี้"
"พี่แบงค์ นี่เมเพื่อนแตค่ะ"
"ดีครับเจอกันอีกแล้วนะ"
"ดีค่ะ"
"อ่าวรู้จักกันแล้วหรอ" เราสองคนพยักน่าแล้วยิ้ม โลกนี้ช่างกลมคนบนโลกมีหลายร้อยพันแต่กลับกลายเป็ว่าคนที่ฉันไม่คิดจะได้เจออีกจะเป็พี่ของเพื่อนสนิทตัวเอง
"พี่แบงค์สั่งไรเพิ่มมั้ยแตกับเมสั่งมานิดหน่อยแล้ว"
อื่อหื่อขนาดนิดหน่อยนะนี่ยั้ยแต อีกนิดเดียวจะเต็มโต๊ะแล้วนะ
"เอาดิยากกินไรสั่งเลยเดี๋ยวพี่เลี้ยงครับ"
"โหหห วันนี้ลาบปากมีป๋าเลี้ยง สั่งเยอะๆเลยเม"
"งั้นเมไม่เกรงใจนะค่ะ"
พี่เขาไม่ตอบแต่ยิ้มมมม ยิ้มทีนี้โลกละลาย เขาเป็ผู้ชายที่ยิ้มสวยมาก ส่วนนางแตพอรู้ว่ามีป๋าเลี้ยงก็สั่งใหญ่เลย
จนตอนนี้อาหารเต็มโต๊ะหมดแล้ว
"กินๆไม่ต้องเกรงใจ เม พี่ชายฉันรวย "
"จ๊ะ ฉันจะกินให้พุงแตกเลย"
"กินเสร็จจะไปไหนต่อครับสาวๆ"
"แตว่าจะชวนเมไปทำบุญ แกว่างมั้ยละเม"
" อื้มว่างสิไปๆไม่ได้เข้าวัดนานละ พี่แบงค์ไปด้วยกันมั้ยค่ะ"
"ไปสิวันนี้พี่ว่างแล้วเราสองคนทำไงมากัน"
"เมเอารถมาค่ะ"
"แตก็เอารถมา"
"งั้นเอางี้ เราสองคนเอารถไปเก็บบ้านเดี๋ยวพี่ไปรับแตก่อน แล้วก็ไปรับเม"
"เคค่ะงั้นเอาตามนี้เลย"
ตกลงกันได้ก็จัดการกับอาหารที่วางอยู่ข้างหน้าอย่างเอร็ดอร่อย กินกันเสร็จเราต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อเอารถไปเก็บ พอถึงบ้านฉันก็วิ่งขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จะใส่สายเดี่ยวเข้าวัดมันก็กระไรอยู่ ฉันจึงเลือกหยิบเสื้อยืดสีขาวและกางเกงเอวสูงลูกไม่สีครีมขึ้นมาสวมใส่แทน "ปิ๊น" มากันแล้วมั้งพอสำรวจตัวเองเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างปิดประตูล๊อกกุญแจแล้วเดินขึ้นรถ
"จะไปวัดไหนครับ"
"พี่แบงค์อยากไปวัดไหนขับไปเลยค่ะพวกหนูยังไงก็ได้"
"เคงั้นพี่ขึ้นเขานะ"
ฉันกับแตต่างพากันพยักหน้า ไปไหนไปกันไปไหนได้หมดเพราะไม่ว่าจะไปวัดอะไรสุดท้ายก็เป็วัดเหมือนกัน
"ติ้ง" ใครไลน์มา
"กินข้าวรึยังครับ"
พร้อมสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนกินอาหาร
"กินแล้วค่ะ พี่หมอญูมีธุระอะไรรึป่าวค่ะ "
ใช่ที่ฉันถามเพราะสงสัยไม่คิดว่าพี่หมอญูจะทักมาหาฉันได้ เพราะเราไม่สนิทสนมกันเลย รู้จักกันผ่านแค่คำพูดของเพื่อนเท่านั้น
"คิดถึง"
ฮือ...ลืมกินยาเขย่าขวดเปว่าว่ะ อารมณ์ไหนเนี้ย
"บอกผิดคนรึป่าวค่ะ"
"พี่บอกคนชื่อเมอะ เราชื่อเมปะละ"
ฉันเงียบไม่รู้จะบอกพี่หมอญูแบบไหนแต่ตอนนี้ใจมันเต้นแรงมาก ไม่คิดว่าคำพูดของเราจะทำให้ฉันรู้สึกไม่เป็ตัวเองขนาดนี้
"เมเป็ไรมั้ยไปโรงบาลบ้าป่าว นั้งยิ้มมองโทรศัพท์อยู่ได้"
"แกสิบ้ายั้ยแตฉันปกติดียะ"
"หนูอยู่ไหนครับ"
"กำลังจะไปวัดแถวบ้านค่ะ"
"พี่ไปเที่ยวหาได้มั้ยครับ"
"ไม่ได้ค่ะ เมอยู่ต่างจังหวัด"
"แล้วหนูกลับจะกลับยังไง"
"รถเมล์ค่ะ"
"เคครับ มาวันไหนโทรบอกพี่ด้วยนะเดี๋ยวพี่ไปรับที่บขสครับ " พร้อมสติกเกอร์รูปหัวใจ ^_^ส่วนฉันก็จังไรกดรูปใไป
"เมถึงแล้วปะลง"
ฉันมองรอบๆตอนนี้เรายืนอยู่วัดๆหนึ่งที่สวยมาก คนก็เยอะทั้งฝรั่งและคนไทยเต็มไปหมด ร้านอาหารก็หลากหลาย มีทั้งกาแฟมีทั้งร้านเสื้อผ้า คนเยอะมากบ่งบอกเลยว่าที่นี่เขานิยมมากัน
"วัดไรอะแตทำไมคนเยอะจัง"
"วัดผ่าซ่อนแก้วนี่แกไม่รู้จักหรอดังจะตาย"
"อ่อ เคยได้ยินแต่ไม่เคยมาสวยมากเลย"
"ไปครับสาวๆพี่พร้อมละ"
ฉันหันไปมองสังฆทานที่พี่แบงค์ถืออยู่3ชุดฉันกับแตเลยรีบไปรับมาถือไว้เองคนละชุด สงสัยแวะซื้อตอนมารับที่บ้าน
เราทั้งสามพากันเดินมาถึงศาลาใหญ่ๆก็เข่าไปถวายสังฆทานกัน พอถวายเสร็จก็ออกมาเดินเล่นและถ่ายรูปเก็บไว้เป็ที่ระลึกและอัพลงโซเชี่ยว
"แตไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" แตบอกและชี้ไปทางป้ายลูกศรที่เขียนว่าห้องน้ำ ฉันกับพี่แบงค์ก็พยักน่าเพื่อรับทราบ
"เมครับพี่จอไลน์น้องไว้ได้มั้ย"
"ได้ค่ะ"
ฉันหยิบโทรศัพท์เปิดไลน์แล้วสแกนบาร์โค้ดโทรศัทพ์พี่แบงค์ส่วนพี่แบงค์ก็ยิ้มเฉ่งรีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาสแกน
"กรุงเทพครับ!!! รถมาแล้ว" เสียงนายท่าะโบอกผู้โดยสารที่ตอนนี้ฉันอยู่ท่ารถจะขึ้นไปกรุงเทพ ไวมากเลยเวลาเดินเร็วมากอดใจหายไม่ได้ที่ต้องห่างพ่อแม่อีกครั้ง
"เมทำไมไม่เอารถไปใช่ละลูกจะได้ไปไหนมาไหนสะดวก"
"ไม่ละค่ะพ่อ เอาไว้นี้แหละอยู่นู้นก็มีเจนกับเก๋อยู่ "
"ตามใจอยากขับตอนไหนก็มาเอาไป"
"ค่ะหนูไปก่อนนะรถมาแล้ว"
ฉันเดินเข้าไปกอดและหอมพ่อกับแม่ ใจหายเนาะยังไม่หายคิดถึงก็ต้องกลับไปเรียนแล้ว
"จ๊ะตั้งใจเรียนนะลูก"
"ติ้ง" พอนั้งปุ๊ปเสียงไลน์ก็ดังปั๊ปดีจริงๆ ช่างรู้เวลาจริงๆใครเนี้ยส่งมาตอนนี้
"กลับยังครับ" ฉันเปิดอ่านแต่ไม่ตอบความรู้สึกตอนนี้ก็ดีใจนะที่พี่เค้าทักมาแต่ฉันกลัว กลัวใจจะคิดเข้าข้างตัวเองไปมากกว่านี้ หล่อรวยอย่างพี่เค้า คงมีแต่คนเข้าหา อย่างฉันคงไม่เหมาะกับเขาหรอกออกห่างมาเพื่อให้ตัวเองสบายใจดีกว่า
เฮ้ย!คิดแล้วก็ปวดหัวนอนดีกว่า ฉันเอาหูฟังใส่หูแล้วเปิดเพลงดังๆ หลังจากนั้นก็หลับมาตลอดทาง เดินทางมาประมาน4ชั่วโมงก็สดุ้งตื่นเสียงโทรศัพท์ ที่พี่หมอวีดีโอคอลไลน์มาพอตั้งสติได้ก็กดตัดสายไปอย่างไม่ลังเล
"ถึงแล้วครับ"
เสียงคนขับะโบอก พอลงรถมาสิ่งแรกที่มองหาคือรถแท๊กซี่ แท๊กซี่จ๋าอยู่ไหน...อ่อเจอละจากที่เดินหาอย่างเหนื่อยสุดท้ายก็เจอคันที่ขึ้นป้ายว่าว่าง ์ได้นั่งสักที กระเป๋าก็หนักมากแม่ขนผลไม้ใส่กระเป๋าจนหมดสวนเลยมั่งเนี้ย
"ไปไหนครับ"
"ไปคอนโด กนกวรรณค่ะ อยู่....."
1K
